Met 'Kreuzweg' maakte Dietrich Brüggemann een film die me tenenkrommend herinnerde aan m'n eigen opvoeding. De echte aha-erlebnis kwam de volgende dag pas, toen ik me bedacht dat ik het net als m'n ouders met al m'n goede bedoelingen soms goed verknal. Wat weet ik er meer van dan m'n ouders; hoe ik het nu doe?
Je zou er bijna in gaan geloven; dat zelfhulp ook voldoet. De Botton schrijft goed, maar hij overtuigt me er niet van dat religie ook zonder God zou kunnen.
Tom Wright zegt dat wij nu al bij kunnen dragen aan het Koninkrijk van God op aarde, maar dat God het af moet maken. Dat vind ik een boeiende uitspraak.
Wat heeft de kerk vandaag eigenlijk nog te bieden aan mensen die participeren in een meerkeuzemaatschappij; die alles zelf willen bepalen; terecht of niet?
In Deel II van 'Verrast door hoop' schrijft Tom Wright o.a. over hemelvaart en wederkomst; over hoop. Dat zet veel van mijn beelden op losse schroeven.
In 'De antichrist' gaat Nietzsche rancuneus tekeer tegen christendom; vanuit de overtuiging dat alles macht is. Maar die overtuiging blijkt zijn gevangenis.
Spike Jonze heeft met 'Her' een prachtige, kritische film afgeleverd; fantastisch! Dankzij geniale vondst kijken we in de spiegel van ons eigen egoïsme.
Vonne van der Meer, Het smalle pad van de liefde Alweer 5 jaar geleden las ik 'Zondagavond' van Vonne van der Meer. Ik was er enthousiast over; omdat Van der Meer in staat was om bij de dood als grens tussen leven en ... (ja, wat eigenlijk?) betekenis te geven die waarde toe kan voegen […]
'Verdriet is een werkwoord' van Margriet van der Kooi is een prachtig boek over de (culturele) vooroordelen die mensen kunnen hebben als er verdriet in hun leven of omgeving inslaat of naar binnen sluipt. Het vertelt prachtige verhalen over de impact die verdriet kan hebben en hoe daarmee om te gaan. En het geeft telkens opnieuw aanwijzingen hoe ik mee kan lijden; om aan te sluiten bij het verdriet van de ander dat centraal blijft staan. Mooi.
Ontvang deze blog in je mailbox
Laatste reacties