Nikkie's grafIn februari 2008 stond Nikkie Starrenburg bij me voor de deur en laat ik eerlijk zijn: ik was ontsteld. Want daar stond een jongen van 31, waarvoor ik normaal gesproken een blokkie omgelopen zou hebben. De oppas van de kinderen had me al gewaarschuwd: ik weet niet wat hij wilde, maar er was hier vanmiddag een jongen aan de deur… Ja, Nikkie dus. En af te gaan op zijn uiterlijk verwachtte ik er weinig goeds van. Maar zoals Nikkie me vaker de maanden erna verraste, deed hij dat nu ook en viel hij maar meteen met de deur in huis: wil jij samen met mij de Bijbel lezen?

Nikkie dus; de jongen met de tatoeages die zich agressief en vreemd kon gedragen; breed; kaal; maar vooral intens lief. Tenminste: zo herinner ik me hem.

Wij lazen dus samen de Bijbel. Want zeg maar eens nee tegen zo’n vraag. Dat doe je niet. Toch hief ik mijn ogen in wanhoop naar boven toen Nikkie aan het einde van die eerste avond samen met mij en de Bijbel opmerkte: “Als we de Bijbel uit hebben gelezen, wil ik graag gedoopt worden”. De HELE Bijbel? Waar ben ik aan begonnen? Achteraf heb ik wel eens spijt gehad van die blik ten hemel.

Want wat gebeurde? We snelden als een stoomtrein door Mattheüs, Marcus, Lucas en Johannes heen en voor ik het wist was Pinksteren daadwerkelijk voorbij en stonden we samen met de Ethiopiër op een plek waar water was (Handelingen 8). Ik ben me er niet van bewust dat iemand ooit zo mijn woorden heeft ingedronken als Nikkie deed. Hoewel hij christelijk was opgevoed, maar al vanaf zijn veertiende alles had gedaan wat God verboden had, leek het allemaal even nieuw en exciting. Ongelooflijk.

Lees verder »

Dit bericht werd op 17 oktober 2011 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen:
Categorieën: Column, Vrienden

Xnoizz Flevo Festival 2010Ik was alweer voor de vijfde keer op wat eerst nog gewoon Flevo Festival heette. En opnieuw had ik er geen spijt van.

Voordat ik aan deze tekst begon te schrijven, stelde ik mezelf de vraag of de waarde van zo’n festival afgemeten kan worden aan de herinnering die je eraan hebt (ondertussen is het alweer ruim twee weken geleden dat ik met een euforisch gevoel en een smerige caravan het terrein afreed)? Als ik die herinnering in een paar woorden samen zou moeten vatten, dan zou dat op het volgende neerkomen: herrie, ruimte, vrijheid, smaak, kwaliteit en vooral heel veel diepe vreugde en dito relatie met God, zon, strand en vriendschap; zoiets. Ja, dat is een hele mond vol. En toch zegt die mond vol nog lang niet alles.

Maar daar staat het dan toch als eerste: herrie. Want eerlijk gezegd heb ik me daar een beetje (soms heel erg) aan gestoord. De geluidsinstallatie zag er toch al niet misselijk uit en zal qua kosten de euro per gebruikte minuut waarschijnlijk ver hebben overschreden. Wat zonde van al die centen dat je – om er nog meer herrie uit te kunnen krijgen – zo’n installatie zo moet oversturen. Niet iedereen hoort dat natuurlijk (omdat z’n oren misschien al zodanig beschadigd zijn, dat….). Maar ik wel. En ik vind dat zo zonde van al die muziek. Ik kom niet naar een festival om het thuis met het volume op 46 opnieuw te moeten luisteren, omdat het dan wel tot z’n recht lijkt te komen! Jammer, jammer. Er waren betere momenten (bij The Violet Burning was niet alleen de muziek bijvoorbeeld perfect, maar ook het geluid was tot in de puntjes geregeld; net niet te hard, maar zeker ook niet zacht), maar bij deze dus een oproep aan de organisatie: doe daar iets aan volgend jaar!

Lees verder »

Dit bericht werd op 7 september 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , , , , , ,
Categorieën: Muziek, Vrienden

Veilig in Jezus’ armen
Op dinsdag 10 juni 2008 hebben we samen met zijn vriendin en vader en moeder afscheid moeten nemen van onze vriend

Nikkie Starrenburg
Hij werd 31 jaar.

 

Voor ons was dat veel te vroeg en door een tragische samenloop van omstandigheden kwam het onverwacht. We waren zo trots op hem! We hebben zoveel van hem geleerd! Daar zijn we dankbaar voor. We geloven dat Jezus hem met open armen heeft ontvangen (zoals Nik altijd al in de handen van God was en dat wist hij), maar op dit moment zijn we vooral verdrietig.

We wensen Natasja, Henk, April, Christiaan, Emily, Joëlle, Renzo, Kayleigh en alle anderen die hem kenden sterkte. We bidden dat God voor hen en ons mag zijn Wie Hij ook voor Nikky is geworden.

Zijn vrienden

Dit bericht werd op 14 juni 2008 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: ,
Categorieën: Vrienden

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken