Gustave Doré - The Child Moses on the Nile

Net zat ik nog in de zon en voelde ik me een gezegend mens. Vanmorgen sprak ik in mijn thuisgemeente Evangeliegemeente Morgenstond over Psalm 10 en kwam de tekening van Gustave Doré, ‘Het kind Mozes op de Nijl’, voorbij. Vanmiddag zat ik er met de muziek van Guilt Machine, ‘On This Perfect Day’, met een sigaar en een La Chouffe over na te denken en vroeg ik me af hoe ik toch bij die tekening terecht was gekomen. En ik besloot om nog eens te bloggen over Jayda; een prachtig lied van Neal Morse.

Wat betekent die tekening voor mij?

Maar laat ik eerst toelichten wat die tekening voor mij betekent. Ik moest er lang naar zoeken, want 99% van de tekeningen en schilderijen die ik vond op het internet staan in het teken van eind goed, al goed; het feel-good; en dat was nou juist waar ik niet naar zocht. Ik heb er de kinderbijbels nog eens op nageslagen, maar zelfs Rembrandt schildert dat Mozes werd gevonden door een Egyptische prinses; de dochter van de koning die dit kindje en al zijn leeftijdgenoten uit wilde roeien. Maar daar zocht ik niet naar; naar dat eind goed, al goed. Ik zocht naar de (beschermde) onzekerheid die aan de eenzaamheid in deze tekening vooraf ging. Amram en Jochebed zullen die engelen niet hebben gezien; die Gustave Doré hier wel heeft getekend; en terecht; denk ik nu. Maar de vader en moeder hebben die nacht – met hun zoon Mozes in het riet – vast niet lekker geslapen. Het moeten slopende momenten zijn geweest voor de moeder van Mozes voor ze haar zoon via de Egyptische prinses weer aan haar borst te zogen kon leggen. Daar ging onzekerheid aan vooraf; ondanks het vertrouwen dat ze ergens diep in hun hart ook moeten hebben gehad.

Jayda

Maar hoe kwam ik bij een preek, waarvan dit plaatje het centrum en kantelpunt vormde; van verkrampt vasthouden aan eigen pijn, verdriet en onzekerheid naar het loven van God vanuit de tenen van je voeten? In het zonnetje zojuist kwam ik na die vraag terecht bij Neal Morse; bij zijn lied ‘Jayda‘; waarover ik eerder blogde. Afgelopen maart was Neal heel even in Vleuten (of all places) en vertelde hij het verhaal over Jayda; zijn dochter met het gat in haar hart die werd genezen. Ik kende het lied en had het al vele malen gehoord. Ik had erover gelezen. Ik had de verhalen van Neal over de genezing gehoord, maar nooit zoals hij het afgelopen maart vertelde. Ze – Neal en zijn vrouw – hadden Jayda – die er afgelopen maart blakend van gezondheid bij was – al meerdere malen naar het podium gebracht. Maar genezing bleef uit. Tot de zondag waar Neal Morse niet bij was, omdat hij half dronken genoot van de roem van een mooie rocker in Duitsland (prachtig vastgelegd in de omringende muziek op de plaat ‘Testimony 2’). Zijn vrouw ging alleen naar het podium en vroeg opnieuw om genezing voor haar dochter. Maar deze keer nam de oudste haar apart en vroeg haar om haar dochter los te laten; bij wijze van spreken als Mozes in een mandje te leggen en af te duwen; onderweg naar de vertrouwde en open handen van God. En pas toen zijn vrouw dat deed – Jayda losliet en haar in de goede Hand van God durfde leggen – werd Jayda genezen. Nog geen week later ontdekten de dokters astonished dat het gat verdwenen was. En zij verklaarden – konden niet anders – Jayda gezond.

Waar zijn vrouw liet gaan, wilde Neal Morse vasthouden

Vanmiddag in het zonnetje besloot ik om daarover te bloggen en Jayda nog eens te vertalen. Maar terugbladerend in m’n eigen blog ontdekte ik dat ik dat al had gedaan onderaan mijn blog over Testimony. Daarom vertaal ik vandaag het verhaal over de context van dit prachtige en kwetsbare lied (waarin het net als in mijn preek draait om loslaten: “But Jayda, Your mommy knows she has to let you go”); over Neal Morsen op het moment van genezing in Duitsland:

Nachtelijke verzamelaars

We were rockin’, we were rockin’
We were rockin’, we were rockin’
We were rockin’, we were rockin’
rockin’, rockin’, rockin’

Ik was dronken toen ik hoorde over haar genezing.
Toen de telefoon ging, viel ik uit bed
Toen het nieuws doordrong, blies dat een zekering op in mijn hoofd
Ik was helemaal alleen om drie uur ’s morgens
In een Oost-Europees hotel
We were rockin’ the blues
En bliezen de stoppenkast aan stukken als we schreeuwden

Oh yeah, oh yeah
De nachtelijke verzamelaars voelden geen pijn
Oh yeah, oh yeah
Hoe kon ik weten hoe snel dit allemaal zou veranderen?
Oh yeah

Het eerste dat ik zei was “Ik geloof het niet”.
Daarna greep angst mijn hart en hield dat vast.
Ik had liever verdriet dan dat ik begon te geloven en er naast zou zitten
“Nou, alles wat ik je kan vertellen is wat zij mij vertelden”
zei mijn vrouw en ze zei het nog een keer
Haar hart ziet er goed uit
Ze konden het gat in haar hart van voorheen niet meer terugvinden.

Oh yeah, oh yeah
De nachtelijke verzamelaars voelden geen pijn
Oh yeah, oh yeah
Hoe kon ik weten hoe snel dit allemaal zou veranderen?
Oh yeah

 

 

Dit bericht werd op 3 juli 2016 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , ,
Categorieën: Gedicht, Muziek, Preek, Schilderij

Neal Morse - TestimonyNeal Morse - Testimony 2Neal Morse - Testimony (book)

Het ‘Testimony’ van Neal Morse

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben geboeid door mensen die van niets iets zijn gaan geloven; of ze nu schrijven, muziek maken of gewoon als mens in mijn directe omgeving zichzelf zijn. Het verbaast me elke keer weer, als ik de verhalen hoor van Willem Jan Otten, Brian ‘Head’ Welch, Neal Morse of Arthur. Ik ga er niet harder of beter door geloven, maar hun verhalen inspireren me om verder te zoeken; voorbij de menselijke maat naar wat God voor ons in petto heeft.

Met ‘Testimony‘ heeft Neal Morse de afgelopen 2 decennia de juiste muziek gevonden om dat uit te drukken en tegelijk met zijn tweede album met die titel verscheen ook het boek ‘Testimony, The Inspirational and Spiritual Journey of a Prog Rock Musician‘. Zoals eerder gezegd: ik ben gevoelig voor taal. Taalkundig gezien is het geen literatuur; dit boek. Maar het verhaal zelf is sterk genoeg om zelfs in deze vorm aan te kunnen spreken.

Als ik het boek kort samen zou moeten vatten, zou dat erop neerkomen dat Neal niet werd opgevoed met God, maar Hem – zonder echt te weten om wie het ging – toch al vroeg leerde kennen. Recent was Neal nog in Nederland en Duitsland voor een beperkte worshiptour. Ik bezocht één van de concerten in een naschoolse opvang in Vleuten (of all places). Daar vertelde hij nog eens over het gebed dat hij ooit richtte tot het universum; om inspiratie voor zijn muziek. Inspiratie kreeg hij toen nog niet van God, maar God voegde Hem – uitgedrukt in de woorden van Neal Morse – toe: “Stop it; calling me universe; call me God!”.

Lees verder »

Dit bericht werd op 18 april 2016 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , ,
Categorieën: Boeken, Gedicht, Muziek

The Violet Burning - The Story of Our LivesEerder besprak ik op deze plek Going to Hell van The Pretty Reckless. Deze keer hoef ik me niet af te vragen of ik titel en cover van The Story of Our Lives van The Violet Burning op m’n blog zal tonen en noemen. Daar is namelijk niets mis mee. En hoewel het thema net zo zwart begint als Going to Hell eindigt het allemaal net ff anders; anders genoeg om hoopvol heen te wijzen naar een God die The Violet Burning met vallen en opstaan heeft leren kennen. Zo’n story gun je toch iedereen die nu nog valt of struikelt?

Ik heb de plaat alweer twee jaar liggen en vanaf het begin heb ik ‘m vaak gedraaid (volgens Last FM al 45 keer; waarbij vandaag en de start van m’n reis naar Frankfurt nog niet zijn meegeteld). Ik raak er niet op uitgekeken. Dat blijkt wel uit de statistieken van Last FM, waar The Violet Burning met ruime voorsprong op 1 staat. Maar dat is niet de enige en echte reden dat ik 2 jaar geleden al een blog over deze plaat wilde schrijven.

Want ik heb het wel steeds over een plaat, maar deze plaat bestaat wel uit 3 CD’s. Ze hebben er serieus werk van gemaakt; The Violet Burning. Voor degenen die The Violet Burning kennen zal de inhoud van deze autobiografische plaat niet verbazen. En het zal ook niet verbazen dat ze hebben aangekondigd aan een plaat te werken die als bewerking van de Psalmen moet worden gezien. Hoewel The Story of Our Lives rauwer klinkt (ook tekstueel) dan de Psalmen, is dat toch wel een beetje het genre – als ik er één zou moeten kiezen – die past bij de muziek die The Violet Burning maakt. Net als in de Psalmen klinkt er teleurstelling door de tekst heen; rauw en onverhuld. Hoewel het mij met mijn beperkte Engelse taalniveau niet lukt om in de details van de teksten door te dringen, klinkt bij eerste lezing al door dat het niet lekker voelt; dat depressiviteit, teleurstelling en verlangen naar verdwijnen telkens weer en uitdrukkelijk naar voren worden geschoven; niet prescriptief (zo van: zo hoort het), maar descriptief (zo is het nu eenmaal).

De muziek die daarbij hoort, klinkt rauw en direct; net zo schreeuwerig soms als The Pretty Reckless; maar de ballet is ook duidelijk vertegenwoordigd. Maar Michael Pritzl hoeft zich niet als een Taylor  Momsen uit te kleden om dat gevoel van machteloosheid en agressie over te dragen; dat doet de muziek van The Violet Burning zelf wel. En een optreden van The Violet Burning is er niet minder door; eerder directer en tot in de kern; volledige eenheid van tekst en muziek. Maar goed, de tekst dus. Het duurt even voor je door de ellende heen bent; de levens van de muzikanten van The Violet Burning zijn zeg maar niet over rozen gegaan. Maar vanaf het nummer ‘Rock is Dead’ op de eerste plaat begint de hoop langzaamaan door de nummers heen te sijpelen; niet met een opvallend halleluja, maar toch (in het nummer ‘Finest Hour’):

I may be out of line. I’m out of place.
Not out of grace.
Please release me when you’re done

Of (in het nummer ‘Arc’):

Just let me go for a while
There’s a hammering in my heart
a banging loud and clear
There’s a hallelujah coming
To wash away my tears
As I fall down
I can feel my heart exploding
For you. I would give everything
As I fall down
I can hear my heart exploding
For you. I would give anything

En dan breekt (in ‘Cardiac’) eindelijk het ongecensureerde halleluja door:

My heart belongs to you
The only song I ever knew
There is nobody like you
The only song I ever knew

Breathe, breathe on me
Lord of sea and sky

Ja, ik mag ze wel, The Violet Burning; ja, ook vanwege hun muziek; ook vanwege hun rauwe eerlijkheid; dat het niet altijd zo is geweest; maar vooral ook om de confronterende preken (zie bijvoorbeeld mijn blog over hun concert @Hellevoetsluis) en het korte en integere gebed; om de teerheid van het Forty Weight (dat Pritzl zo mooi speelde @Flevo 2010); het ongepolijste, maar o zo eerlijke en geduldige ook. Ja, dat zou nou muziek kunnen zijn voor hen die hopeloos zoeken naar een God die ze om welke reden dan ook zijn kwijt geraakt; of die ze nog niet hebben gevonden. Ik kan het je van harte aanraden om eens te luisteren; ook als je wel in God gelooft en hem kent.

Want: The Violet Burning raakt je; als je wilt!

Dit bericht werd op 11 april 2014 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , ,
Categorieën: Muziek

The Pretty Reckless - Going to HellMet titel en cover begint het al; met die nieuwe plaat van The Pretty Reckless. Wil ik mijn blog lenen voor zo’n titel; en zo’n plaatje tonen? En ik besloot: dat plaatje dus niet, maar de titel – Going to Hell – da’s een ander verhaal.

In de clips bij de muziek, in de plaatjes en in de teksten ritselt het van de religieuze symbolen en verwijzingen; steeds gecombineerd met elementen die de oorspronkelijke betekenis onder druk zetten. Wat doet die pijl daar bijvoorbeeld onder het kruis? En vanwaar de verwijzing naar een vader in het titelnummer Going to Hell? Ze laat ‘m toch niet uitspreken, dus wat doet hij daar; in dat lied? In de begeleidende film mag hij zijn ogen sluiten voor de verleidelijke schoonheid van een jonge vrouw (zijn dochter?) die hem sexueel op probeert te winden.

En dat sexuele gekoketteer houdt niet op bij de hoes (, tijdens concerten) en in de clips, want zelfs de muziek moet het ontgelden. De plaat start met geluiden die ik maar van één vrouw wil horen en zeker niet als ik naar muziek luister; disgusting! Sex sells, zal de producer (of is het Taylor Momsen – o.a. lead vocals –  zelf?) hebben gedacht; dus waarom niet? Nou daarom dus niet. Het leidt bovendien af van de best afwisselende muziek die The Pretty Reckless maken. Van muziek die past bij het titelnummer (stevig en schreeuwerig dus) tot koorzang (in Heaven knows) en een ballad (House on a Hill of Waiting for a Friend).

Die muziekstijl sluit niet altijd aan bij de inhoud van de tekst. Die inhoud klinkt hopeloos, opgekropt of teleurgesteld. In Going to Hell houdt Momsen een monoloog tegen haar vader; die wat in wil brengen? Of is het alleen de teleurstelling maar over de vader die er nooit was en nooit naar haar heeft gevraagd? Ook Heaven Knows gaat over die teleurstelling. Het had anders moeten zijn. Daar klinkt overigens al minder opstandigheid in door dan in het titelnummer. Maar als je vervolgens het filmpje bij dit lied bekijkt wordt het kinderkoortje tussen het zingen door geconfronteerd met sex en geweld en loopt het allemaal uit de hand.

Overal, vanaf alle kanten, lopen al die liedjes op een teleurstelling uit. Gevoel moet worden uitvergroot om gevoeld te worden. Teleurstelling moet eruit worden gegooid en dingen moeten kapot. Dwars daar doorheen lopen lijnen van geweld en sex die de depressieve verhalen alleen nog maar versterken. En dan dat religieuze. De ouders van Momsen schreven haar op haar tweede in als model. Vrienden had ze niet op de katholieke middelbare school en een echt leven heeft ze nooit gekend. Ik zou wel eens met Taylor Momsen willen praten over wat er allemaal onder die liedjes schuilgaat, maar ik ben bang dat ik het na die liedjes allang weet; eigenlijk ook niet wil weten.

Onder die lekkere sound – The Pretty Reckless maken muziek die me best ligt – gaat veel ellende schuil die zich bij Momsen c.s. een weg zoekt in geweld, sex, teleurstelling, zelfmoord, drinken en drugs. Daar lijkt geen redden meer aan. Gelukkig geloof ik beter, maar toch word ik er zelfs moedeloos van!

Dit bericht werd op 26 maart 2014 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: ,
Categorieën: Muziek

Fool's Garden - Dish of the DayHet is niet mijn gewoonte om te bloggen over andere dan christelijke muziek, maar vandaag maak ik graag een uitzondering voor Fool’s Garden die je misschien nog kent van halverwege de jaren ’90 met hun ‘Lemon Tree’.

Afgelopen week was ik namelijk een nachtje weg met mijn zoon en hadden we onze tent opgeslagen op camping Kiekduun op Ameland. Onderweg van de snackbar naar onze tent hadden we onze pittstop bij het toiletgebouw. Ard deed het niets (hij kende het natuurlijk niet), maar bij de eerste tonen van ‘Lemon Tree‘ kon ik een weemoedig gevoel, misschien ook wel een onbestemd verlangen naar vroeger, niet onderdrukken. Maar tegelijk vroeg ik me af: waar zongen die gasten destijds eigenlijk over? Ik kan het liedje van A-Z meezingen (bijna), maar waar gaat het over?

Ondertussen heb ik me – het zal je niet verbazen – wat verdiept in de teksten van de heren. Ze hebben een nogal pessimistische kijk op de wereld, waarin voor de goede verstaander sporen van christendom (‘Man got a ticket to the life to come’) zijn achtergebleven. Hoewel het qua inhoud dicht aanligt tegen Everybody Knows‘ van Leonard Cohen (in ‘Meanwhile‘ met ‘In the world of alibies’) heeft het niet het berustende van Cohen (in bijvoorbeeld ‘Ordinary Man‘ met ‘I don’t wanna be a shadow in the rain / An ordinary man’), maar uiteindelijk komt het onder protest toch steeds weer uit op berustende acceptatie van de gegeven werkelijkheid die in de ogen van Fool’s Garden onontkoombaar destructief is.

Lees verder »

Dit bericht werd op 10 september 2012 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , ,
Categorieën: Muziek

Xnoizz Flevo Festival 2012

Mensen vragen me weleens: “zo, weer de oude?”. Dan zeg ik wel eens gekscherend, maar opgelucht: “gelukkig niet!”. Stel je voor, zeg; de oude… Ik moet er soms niet aan denken. Dat zou me van de ene naar de andere overspannen periode hebben geholpen en zelfs met m’n ‘nieuwe’ ik zat ik daar in januari alweer dicht tegenaan.

Ik had er niet bij stilgestaan dat die ‘nieuwe’ ik ook consequenties zou kunnen hebben voor m’n welbevinden tijdens XNoizz Flevo Festival 2012. Hoewel ik mezelf tijdens Flevo 2011 weer redelijk in staat achtte tot werk na een overspannen periode van 9 maanden, had ik eerder dat jaar al besloten om maar eens over te slaan en XNoizz Flevo Festival in 2011 te laten voor wat het was. Daardoor miste ik tot mijn spijt grote namen als Brian “Head” Welch (die ondertussen met zijn band met prachtige muziek onder de naam ‘Love and Death’ door het leven gaat), Güngör (maar dat ontdekte ik afgelopen Flevo pas), Abandon, HB, Ponoka, Seabird en RED (en waarschijnlijk nog heel veel andere mooie muziek).

Maar terug naar mijn ‘nieuwe ik’ en mijn welbevinden tijdens XNFF2012, want dat was flink zoeken de eerste dagen. Eerder klaagde ik al dat het geluid op XNFF2010 niet al te best was. Ik merk dat ik me daar nu zelfs aan ergerde; aan die minkukels achter de knoppen van het hoofdpodium die niet eens in staat zijn om een cello zuiver in geluid om te zetten. Waarom moet het nou zo hard dat je een paar honderd meter verder bij een kampvuur nog steeds maar moeizaam een gesprek kunt voeren, terwijl het geluid ter plekke soms zo onzuiver klinkt dat het zelfs voor een beperkte audiofiel als ik (het is voor mij qua bits al snel goed genoeg) lelijk klinkt.

Zo, dat moest er (opnieuw) ff uit. Dat zegt ondertussen nog maar weinig tot niets over mijn ‘nieuwe’ ik; wel over mijn welbevinden. Het wilde maar niet lukken; om er voluit van te genieten. De start met Newworldson kwam voor mij niet van de grond. De volgende avond maakten ze dat best goed maar na hun optreden tijdens Festival316 dit voorjaar was dit toch een beetje op herhaling. Ook bij het optreden van Lights was ik verwonderd over de kwaliteit van haar optreden, maar met m’n lijf (en vooral de beweging los van alles wat mensen daarvan misschien mogen vinden) lukte het maar niet. De muziek maakte soms een eerste beweging los, maar het lukte niet om echt los te komen. Zelfs bij Andy Hunter (op donderdag- en vrijdagavond) keek ik bewonderend toe hoe mensen zich bijna zwevend over veld en strand bewogen, maar mijn springen eindigde in toch weer bezweet en vol bewondering voor al die beweging langs de kant toekijken.

Lees verder »

Dit bericht werd op 27 augustus 2012 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , , ,
Categorieën: Muziek

In Jaargang 11, nummer 60 (december 2011) van het magazine voor tienerleiders, docenten en ouders ‘Plugged-In‘ stond de volgende recensie van mijn hand:

Leeland - The Great Awakening - Recensie PluggedIn

 

Lees verder »

Dit bericht werd op 13 januari 2012 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: ,
Categorieën: Muziek

In Jaargang 11, nummer 59 (oktober 2011) van het magazine voor tienerleiders, docenten en ouders ‘Plugged-In‘ stond mijn tweede muziek-recensie ‘zwart op wit’:

Peter Furler - On Fire

Lees verder »

Dit bericht werd op 6 oktober 2011 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , ,
Categorieën: Muziek

In Jaargang 11, nummer 58 (augustus 2011) van het magazine voor tienerleiders, docenten en ouders ‘Plugged-In‘ stond dan eindelijk mijn eerste muziek-recensie ‘zwart op wit’:

Recensie van 'I Will Praise You' van Rebecca St. James in Plugged-In

 

Lees verder »

Dit bericht werd op 15 augustus 2011 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , ,
Categorieën: Muziek

De onbedorven sneeuw net buiten DierenSneeuwblik op oneindig

Woensdag  1 december 2010 wandelde ik van Station Dieren via Laag-Soeren naar Brummen (voor de gegevens over deze wandeling, zie de pagina van eropuit.nl over deze wandeltocht).

De sneeuw lag er al twee dagen, maar weinig mensen waren me die dagen voorgegaan; soms maar 2 of 3. Ik dacht eindelijk prachtige foto’s te kunnen maken, maar ik kwam niet verder dan 5 of 6. Toen verdween het waarschuwingsbatterijtje op mijn LCD en ging het beeld op zwart. Een volgende keer ook gewoon de reserve-accu meenemen? Handig (not)! Nu moet ik het met de herinneringen doen die ik in mijn geheugen heb opgeslagen, maar de USB-interface op dat geheugen is nog steeds niet uitgevonden. Je zult het dus moeten doen met mijn onderstaande herinneringen.

Begin november waren de bomen nog zwaar bebladerd, maar zoals je ziet: ontbladering grijpt snel om zich heen. In combinatie met vers gevallen sneeuw geeft dat natuurlijk prachtige beelden, waar ik heerlijk van heb genoten.

Lees verder »

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken