Samen zochten we naar een leuk boek; mijn dochter Annah en ik. Ik geef haar graag de ruimte om op mijn blog te vertellen over het boek VVV, ‘Dina, Verre vrienden en een vlek‘ van Do van Ranst (van wie ik een tijd geleden het boek ‘Mombakkes‘ besprak).

Do van Ranst - Dina, Verre vrienden en een vlekWat een mooi boek is dat toch, ‘Dina, verre vrienden en een vlek‘. Ik hou niet zo van lezen, maar ik moest het proberen van mijn vader, dus ging ik lezen en lezen en lezen.

Dit was het tweede boek waarmee ik niet meer kon stoppen met lezen.

Toen ik begon te lezen, keek ik naar de titel. Ik snapte er niets van. Wat was nou die vlek? Er waren momenten in het boek, waarbij ik bijna moest huilen. En er waren ook momenten dat ik alleen maar aan het boek kon denken.

Ik vind het vooral leuk hoe Do van Ranst laat zien wat Dina ziet; wat voor enge dingen er gebeuren in haar leven; hoe Dina het dorp verandert.

Dit boek vond ik zo mooi, omdat je er zo goed in op kunt gaan; hoe Do van Ranst mij betrok in het verhaal. Het leek net of ik alles zag gebeuren. Soms had ik gewoon medelijden

Ik ben van plan om alle boeken van hem te gaan lezen (ik ben nu ‘Dina, boze buren en bikini’s‘ aan het lezen).

Dit bericht werd op 29 april 2012 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: ,
Categorieën: Boeken

Ooit nam ik deel aan een cursus Inzicht in invloed. Met name mijn collega’s moesten mijn gelijk maar eens gaan inzien en erkennen. Vind je dat hoogmoedig? Nogal! Maar soms krijg je pas spijt van de dingen die je ooit bedacht, als je er met een nostalgisch gevoel op terug kunt kijken.

Ik leerde dat je echt geen gelijk krijgt, omdat je het denkt te hebben. Soms helpt het om argumenten paraat te hebben, maar in een andere situatie bereik je toch echt meer door stellig te herhalen wat jij belangrijk vindt. Weer een andere keer kun je maar beter meebewegen en verder vragen. En soms helpt het om uit te ruilen: als jij dat wilt, dan zou ik graag…

In de loop der jaren leerde ik dat beïnvloeding me vooral hielp om niet over me heen te laten lopen. En de trucjes kwamen goed van pas, als ik echt iets belangrijk vond. Toen besefte ik nog niet dat een ander mijn aanpak achteraf misschien wel als (een lichte vorm van) hersenspoeling zou kunnen ervaren. Door een goed verhaal kom ik vaak wel tot zo’n inzicht. Laatst las ik een boek over een 15-jarige jongen. Frank vond het maar wat stoer om de trap af te sluipen en zijn ouders te bespieden. Hij wilde er op vastenavond ook wel eens bijzijn in plaats van op afstand alleen de herrie maar te kunnen horen. Maar anderen – Mercedes (de hulp in huis) en zijn broer – bleken daar achteraf belang bij te hebben gehad. De weken voor vastenavond had Mercedes hem er vaak toe aangespoord om naar beneden te komen; hij was nu toch wel oud genoeg om er gewoon bij te kunnen zijn. Als zijn broer en Mercedes hem wijzen op dat beïnvloedingspatroon, beseft hij dat zijn keuze was ingepland; niet door hemzelf, maar door een ander.

Maar waar ligt die grens; tussen integere beïnvloeding en mijn eigen gelijk willen halen? Ik denk ondertussen dat openheid het verschil tussen beiden maakt.

Laat ik een voorbeeld geven. Misschien was het je opgevallen, maar tegen mijn gewoonte in heb ik hierboven bewust de naam van de schrijver en de titel van het boek achtergehouden. Heb ik daarmee jouw nieuwsgierigheid geprikkeld? Dat was niet mijn bedoeling. Toch heb ik je – zonder open te zijn over mijn beweegredenen daarvoor – beïnvloed. Ik heb de naam van de schrijver bewust verzwegen in deze column: de auteur vloekt er in dit boek namelijk stevig op los en dat kan afbreuk doen aan het verhaal en de boodschap daarvan.

Vind je de inhoud van het boek toch belangrijker dan het gevloek? Ik heb er op deze plek eerder over geschreven. Zoek op google maar eens met de combinatie Mercedes, Frank, Girard en 15 en ziedaar… En om het gemakkelijk te maken: http://www.google.nl/search?q=Mercedes+Fank+Girard+15.

Dit bericht werd op 1 oktober 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , ,
Categorieën: Column

René Girard - De zondebokEugen Rosenstock-Huessy heeft in zijn Toekomst, een christelijk levensgeheim gelijk: Op de fiets onderweg vanaf m’n werk naar huis of in de tegengestelde richting rijdend kom ik soms tot de beste invallen.

Mobiel terugdenkend aan m’n blog van gisteren over Mombakkes van Do van Ranst bedacht ik me vandaag dat er toch nog iets belangrijks miste in mijn verhaal. Want naast het slachtoffer (Frank van 15 die littekenend werd mishandeld) en de wereld ‘buiten’ (die het allemaal zag gebeuren en nogal laat ingreep) zijn er natuurlijk ook de daders. En net als met de slachtoffers is er met de daders over het algemeen iets bijzonders aan de hand. Hoe kan een moeder er bijvoorbeeld mee instemmen dat haar bloedeigen zoon uit huis wordt verbannen? Daar is net als tussen de dader en zijn slachtoffer een ongeschreven verbond voor nodig tussen de daders onderling. En als het om daders gaat is dat vaak een verbond tussen de actieve dader en één of meer passieve toeschouwers die meewerken. Zo gaat dat, als er wordt gepest op het schoolplein; zo gaat dat als er sprake is van mobbing op de werkplek; maar zo gaat dat dus ook in een gezin, als er sprake is van (sexuele) mishandeling. De partner sluit in zo’n geval maar al te vaak zijn of haar ogen (ich habe es nicht gewusst of eigenlijk: ik wilde het niet weten) en ook in Mombakkes doet de moeder dat en verzint ze er al verhalend op los wat ze eigenlijk gewild zou hebben: een buitenechtelijke relatie. Maar uiteindelijk blijkt ook zij psychisch mishandeld te zijn. En – daar komt’ie – toch blijft zo’n moeder naar buiten toe volhouden dat ze heel gelukkig is; overigens net als haar zoon Frank – in dit verhaal het slachtoffer. En de echte dader probeert vol te houden dat er niets aan de hand is.

Als buitenstaander snap ik daar helemaal niets van. Ik heb het idee dat ik – ondanks de negatief ervaren kanten daarvan – een gelukkige jeugd heb gehad; zeker als ik daar de verhalen naastleg van vrienden, (aangetrouwde) familie en van de vele anderen die vroeg of laat mijn levenspad kruisten. Als buitenstaander – schreef ik gisteren ook al – zie ik zo’n verhaal langzaam ontstaan, maar begrijp ik er in de kern eigenlijk niets van. Ik zie het en probeer het te duiden, maar het doet pijn en het voelt onrechtvaardig aan. Van Ranst heeft dat onnavolgbaar knap in scene gezet.

Lees verder »

Dit bericht werd op 23 september 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , ,
Categorieën: Boeken

Do van Ranst - MombakkesHoe kom ik daar nou toe? Om zo’n boek als Mombakkes van Do van Ranst te lezen? Dit keer was het de recensie van Bas Maliepaard in Trouw die me daartoe bracht. Een andere keer lees ik in de marge van diezelfde krant dat er een nieuw boek van een bekende schrijver is uitgekomen en ben ik er in de boekhandel als de kippen bij; soms zelfs zo snel dat het boek nog niet eens op voorraad blijkt te zijn. En weer een andere keer vang ik iets op, zie ik een film (en denk ik: dan wil ik ook het boek lezen), lees ik een verwijzing in een ander boek of neem ik – omdat ik toch in de boekhandel ben of over een boekenmarkt struin – een boek mee, omdat het er gewoon leuk uitziet. Bijna nooit zit ik er naast. Alleen als ik vertrouw op bestselling – heb ik al eerder gezegd over de boeken van Franca Treur en Tatiana de Rosnay – zit ik er maar al te vaak naast.

Mombakkes is geen uitzondering op die regel. Ik weet niet of het een bestseller is, maar ik weet wel dat ik er een goede recensie over las en het boek meteen wilde kopen. Toen wist ik nog niet wat me te wachten stond, maar ondertussen weet ik dat dus wel.

Eerlijk gezegd vond ik het boek in eerste instantie een slechte remake van Extreem Luid & Ongelooflijk Dichtbij van Jonathan Safran Foer (ja, inderdaad: dat is ook de schrijver van Dieren eten de bestseller over de onaantrekkelijke kanten van het eten van vlees). Foer is geweldig en staat met zijn boek over het jongetje dat aan de telefoon zit met zijn in het WTC opgesloten vader (en die daarna die telefoon niet meer af wil staan) echt in mijn top-5 van beste boeken (die ik) ooit (gelezen heb). Maar verder lezend in het boek van Van Ranst wen je toch weer gauw aan de creatieve en bij tijden geniale taal, die Foer als eerste gebruikte, maar waarvan Van Ranst zich in dit boek toch ook vaardig bedient. In het boek van Van Ranst gaat het ook over een jongen; in dit geval is Frank 15 jaar.

Lees verder »

Dit bericht werd op 22 september 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: ,
Categorieën: Boeken

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken