Gus van Sant - Last DaysDiep in je hart blijf je erin geloven; dat je na Elephant en bijvoorbeeld Good Will Hunting toch echt nog een goede film van Gus hebt aangeschaft. Maar nee, ook het bekijken van deze film leverde (na Even Cowgirls Get the Blues en My Own Private Idaho) opnieuw een teleurstelling op.

Net als in Elephant (deze film is absoluut wel de moeite waard om te kijken; Elephant is wat mij betreft één van de betere films die ik ooit heb gezien) gebruikt hij technieken om een zelfde situatie vanuit verschillende perspectieven opnieuw te beleven. In Elephant roept dat enorme herkenning op en maakt dat deze film schokkend. In deze film schept dat verwarring en is deze techniek ook niet consequent toegepast (soms kijk je naar identieke beelden die worden herhaald en alleen van een andere kop en staart worden voorzien). Maar het zet de structuur van het verhaal verder op losse schroeven en voor je het weet ben je verdwaald in het verhaal.

Het verhaal is overigens losjes gebaseerd op de laatste dagen van Kurt Cobain (Nirvana) en had als verhaal succesvol kunnen zijn als het niet als lappendeken van losse fragmenten aan elkaar geplakt zou zijn. The Making of Last Days verklaart een hoop als de artiesten vertellen dat ze de vrije hand hebben gekregen van Gus. Fijn voor die artiesten; onbevredigend voor mij als kijker!

Niet kijken, is mijn advies. Het verhaal is zomaar afgelopen en ik denk dat ik over een week niet meer weet waar de film ook alweer over ging en welke beelden ik voorgeschoteld kreeg. Ik heb een pretentie van kunst door de strot geduwd gekregen die ik zo snel mogelijk weer wil vergeten!

Dit bericht werd op 17 september 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: ,
Categorieën: Film

Gus van Sant - Even Cowgirls Get the BluesTypisch Amerikaans. Daar zullen ze toch – zeker rond die tijd (1994) – onthutst op hebben gereageerd in Hollywood: twee zoenende vrouwen… Maar verder is het eigenlijk net als de Idaho-film van Van Sant een beetje prietpraat van laag psychologisch gehalte over de mannelijke macho-wereld tegenover vrouwelijkheid en over hoe vrouwen dat dan oplossen (uiteindelijk lijkt het dan toch allemaal op hetzelfde neer te komen; het lijkt Sartre wel met zijn eeuwige wederkeer). Zelfs de copycat van ‘A Perfect World’ is toch beslist minder indrukwekkend dan in het origineel. Zonder enige vorm van pardon rijdt Bonanza het ene moment nog naar haar dood toe, het andere moment denk je dat ze dood is, maar is ze het niet en nog weer een moment later is ze dan toch echt dood. Duuu. Nee, dan Kevin Costner die een half jaar eerder in ‘A Perfect World’ wist wat sterven was en hoe je dat heroïsch doet.

En dan die duimen van Uma/Sissy. Hoe kom je op het idee? I’m on the move… 1 Dag niet gelift is een dag niet geleefd…. Nou, nou, poe, poe….

Enige ontroering brengt de film nog wel teweeg. Want ja, dood blijft toch echt dood en verdriet blijft toch best  herkenbaar. Met dat melancholische staartje lijkt de film toch nog wat te worden. Maar ja, dat mooie en ontroerende staartje moet dan wel verhullen dat de rest van de film eigenlijk allemaal maar niks is.

Rare lui, die Phoenixjes. River met z’n Idaho; Rain(bow) met d’r Cowgirls; en dan Joaquin in de recente ‘Two Lovers’. Hun spel is van wereldklasse. Nu de juiste rollen nog!

Dit bericht werd op 2 april 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , ,
Categorieën: Film

Gus van Sant - My Own Private IdahoNa Elephant (dat ik een paar jaar geleden zag) dacht ik met een box van Gus van Sant een goede aankoop te doen. Maar dat Keanu Reeves en River Phoenix zich zouden laten lenen voor deze psychologische prietpraat over het gevecht-met-de-vader en het-op-zoek-zijn-naar-de-moeder (waar Freud zich zelfs in zou verslikken), dat had ik niet verwacht. Voor een avondje plat vermaak (niet eens kunstzinnig; eerder kunstmatig) kan het ermee door. Maar als je een film op het niveau van Elephant verwacht, valt het zwaar tegen. Overigens: ook met Good Will Hunting en Finding Forrester heeft Gus beduidend betere films gemaakt.

Geen aanrader dus.

Dit bericht werd op 30 maart 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , ,
Categorieën: Film

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken