Tony Judt - Het land is moe

Tony Judt – Het land is moe

Ik las afgelopen week ‘Het land is moe, Verhandeling over onze ontevredenheid’ van Tony Judt. Meestal leg ik zo’n politiek getinte verhandeling op m’n nachtkastje (leuk om te lezen), maar belandt’ie daarna in de loop van de tijd onderop de (grote) stapel van ongelezen boeken. Maar ik kende Tony Judt van zijn ‘Postwar’ (een dikke pil over de geschiedenis van Europa na WOII) en ik was nieuwsgierig naar wat een historicus voor vandaag (NB vanaf zijn sterfbed) had te vertellen. Ik was verrast. Het boek boeide me om meerdere redenen. Het boek pakte me. Het boek kwam vol met ezelsoren die ik vouwde bij voor mij aansprekende stukken tekst. Het boek leerde me veel; over mezelf; over de kerk; over de maatschappij waarin we vandaag leven; en over hoe ik me daarin op zou kunnen stellen.

Al vanaf het begin van het boek boeide me dat Judt een meer dan toevallige correlatie aanwees tussen de kloof van arm en rijk in een land enerzijds en bijvoorbeeld moord, gezondheid (lichamelijk en geestelijk) en sociale mobiliteit in dat zelfde land anderzijds. Om een voorbeeld te geven: daar waar die kloof groter is, worden verhoudingsgewijs meer moorden gepleegd of ligt de levensverwachting lager. Dat trof me, het klonk me bekend in de oren en ik vroeg me af – zoals ik vaker doe als ik wijze woorden lees in seculiere literatuur – of dat misschien ook niet ergens letterlijk in de Bijbel stond. Direct viel me in dat Mattheüs 6 daar wel erg dicht in de buurt komt: “Zoekt eerst het Koninkrijk van God [waar het volgens Romeinen 14 gaat om gerechtigheid, vrede en vreugde] en zijn gerechtigheid en al die andere dingen krijg je er vanzelf bij [omdat je hemelse Vader weet wat je nodig hebt]”. Ik heb er een paar weken geleden op zondag over gepreekt (in het kerkje naast de camping waar we spontaan bij elkaar kwamen) en het was een enerverende en bemoedigende ervaring. Het streven naar rechtvaardigheid loont. Zo staat het in de Bijbel en volgens Judt spreken de cijfers dat niet tegen; integendeel. Ik hou van die knipogen van God die je geweldig kunnen bemoedigen en ik vind het geweldig dat ik die knipogen weer door mag geven aan anderen.

Lees verder »

Dit bericht werd op 17 augustus 2013 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: ,
Categorieën: Boeken

De onbedorven sneeuw net buiten DierenSneeuwblik op oneindig

Woensdag  1 december 2010 wandelde ik van Station Dieren via Laag-Soeren naar Brummen (voor de gegevens over deze wandeling, zie de pagina van eropuit.nl over deze wandeltocht).

De sneeuw lag er al twee dagen, maar weinig mensen waren me die dagen voorgegaan; soms maar 2 of 3. Ik dacht eindelijk prachtige foto’s te kunnen maken, maar ik kwam niet verder dan 5 of 6. Toen verdween het waarschuwingsbatterijtje op mijn LCD en ging het beeld op zwart. Een volgende keer ook gewoon de reserve-accu meenemen? Handig (not)! Nu moet ik het met de herinneringen doen die ik in mijn geheugen heb opgeslagen, maar de USB-interface op dat geheugen is nog steeds niet uitgevonden. Je zult het dus moeten doen met mijn onderstaande herinneringen.

Begin november waren de bomen nog zwaar bebladerd, maar zoals je ziet: ontbladering grijpt snel om zich heen. In combinatie met vers gevallen sneeuw geeft dat natuurlijk prachtige beelden, waar ik heerlijk van heb genoten.

Lees verder »

Lody van de Kamp - AlleenErna staat er alleen voor nadat haar vader, moeder en broertje Eddy (en al die anderen) in de kampen zijn omgekomen. Ze staat er alleen voor, als een ex-NSB-er haar bespuugt en haar toevoegt dat de Duitsers zeker zijn vergeten om haar te vergassen. Ik kan me onmogelijk inleven in wat er dan met je gebeurt, maar dat het ook voor Erna (en al die anderen) niet te bevatten is geweest, dat kan ik me goed voorstellen. Dat heeft van de Kamp in ieder geval wel voor elkaar gekregen.

Lody van de Kamp is geen sterke schrijver, maar hij vertelt een goed verhaal. Het toen-en-toen ergerde me te veel. En de soms er wel erg dik opgelegde flashbacks waren storend, maar een andere keer waren ze zo herkenbaar en daarbij bijzonder confronterend.

Het patroon van het verhaal is niet nieuw. Ook Elie Wiesel situeerde zijn hoofdpersoon in De nacht in Auschwitz (Erna komt via Auschwitz in Bergen Belsen terecht) en in De dageraad in Israël (met in zijn verhaal de onmogelijke opdracht om een Engelse majoor dood te schieten). Erna vertrekt na het incident (in 1948) ook naar Israël en wordt daar geconfronteerd met de leugens en misdaden van een aantal zionisten. Die vermoordden mensen (vaak palestijnen van de lokale bevolking) en probeerden de immigrerende joden te ont-religie-seren (door bijvoorbeeld de kinderen vlak na de geboorte bij hun moeder weg te halen (hier lees je naar een ijzingwekkende climax toe door de vergelijking met het kamp, waar ook een kind geboren werd). Hoewel ze na die ervaringen op zoek gaat naar haar traditioneel Joodse wortels duurt het lang voor ze door een bruiloft weer in het chassidische jodendom belandt. Ze begrijpt het allemaal maar moeizaam (leefde haar vader nog maar…) en durft eigenlijk geen relaties meer aan te gaan; sterker nog: Erna lijkt daarvoor te worden gestraft; elke keer opnieuw.

Lees verder »

Dit bericht werd op 16 september 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , , , , ,
Categorieën: Boeken

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken