Gustave Doré - The Child Moses on the Nile

Net zat ik nog in de zon en voelde ik me een gezegend mens. Vanmorgen sprak ik in mijn thuisgemeente Evangeliegemeente Morgenstond over Psalm 10 en kwam de tekening van Gustave Doré, ‘Het kind Mozes op de Nijl’, voorbij. Vanmiddag zat ik er met de muziek van Guilt Machine, ‘On This Perfect Day’, met een sigaar en een La Chouffe over na te denken en vroeg ik me af hoe ik toch bij die tekening terecht was gekomen. En ik besloot om nog eens te bloggen over Jayda; een prachtig lied van Neal Morse.

Wat betekent die tekening voor mij?

Maar laat ik eerst toelichten wat die tekening voor mij betekent. Ik moest er lang naar zoeken, want 99% van de tekeningen en schilderijen die ik vond op het internet staan in het teken van eind goed, al goed; het feel-good; en dat was nou juist waar ik niet naar zocht. Ik heb er de kinderbijbels nog eens op nageslagen, maar zelfs Rembrandt schildert dat Mozes werd gevonden door een Egyptische prinses; de dochter van de koning die dit kindje en al zijn leeftijdgenoten uit wilde roeien. Maar daar zocht ik niet naar; naar dat eind goed, al goed. Ik zocht naar de (beschermde) onzekerheid die aan de eenzaamheid in deze tekening vooraf ging. Amram en Jochebed zullen die engelen niet hebben gezien; die Gustave Doré hier wel heeft getekend; en terecht; denk ik nu. Maar de vader en moeder hebben die nacht – met hun zoon Mozes in het riet – vast niet lekker geslapen. Het moeten slopende momenten zijn geweest voor de moeder van Mozes voor ze haar zoon via de Egyptische prinses weer aan haar borst te zogen kon leggen. Daar ging onzekerheid aan vooraf; ondanks het vertrouwen dat ze ergens diep in hun hart ook moeten hebben gehad.

Jayda

Maar hoe kwam ik bij een preek, waarvan dit plaatje het centrum en kantelpunt vormde; van verkrampt vasthouden aan eigen pijn, verdriet en onzekerheid naar het loven van God vanuit de tenen van je voeten? In het zonnetje zojuist kwam ik na die vraag terecht bij Neal Morse; bij zijn lied ‘Jayda‘; waarover ik eerder blogde. Afgelopen maart was Neal heel even in Vleuten (of all places) en vertelde hij het verhaal over Jayda; zijn dochter met het gat in haar hart die werd genezen. Ik kende het lied en had het al vele malen gehoord. Ik had erover gelezen. Ik had de verhalen van Neal over de genezing gehoord, maar nooit zoals hij het afgelopen maart vertelde. Ze – Neal en zijn vrouw – hadden Jayda – die er afgelopen maart blakend van gezondheid bij was – al meerdere malen naar het podium gebracht. Maar genezing bleef uit. Tot de zondag waar Neal Morse niet bij was, omdat hij half dronken genoot van de roem van een mooie rocker in Duitsland (prachtig vastgelegd in de omringende muziek op de plaat ‘Testimony 2’). Zijn vrouw ging alleen naar het podium en vroeg opnieuw om genezing voor haar dochter. Maar deze keer nam de oudste haar apart en vroeg haar om haar dochter los te laten; bij wijze van spreken als Mozes in een mandje te leggen en af te duwen; onderweg naar de vertrouwde en open handen van God. En pas toen zijn vrouw dat deed – Jayda losliet en haar in de goede Hand van God durfde leggen – werd Jayda genezen. Nog geen week later ontdekten de dokters astonished dat het gat verdwenen was. En zij verklaarden – konden niet anders – Jayda gezond.

Waar zijn vrouw liet gaan, wilde Neal Morse vasthouden

Vanmiddag in het zonnetje besloot ik om daarover te bloggen en Jayda nog eens te vertalen. Maar terugbladerend in m’n eigen blog ontdekte ik dat ik dat al had gedaan onderaan mijn blog over Testimony. Daarom vertaal ik vandaag het verhaal over de context van dit prachtige en kwetsbare lied (waarin het net als in mijn preek draait om loslaten: “But Jayda, Your mommy knows she has to let you go”); over Neal Morsen op het moment van genezing in Duitsland:

Nachtelijke verzamelaars

We were rockin’, we were rockin’
We were rockin’, we were rockin’
We were rockin’, we were rockin’
rockin’, rockin’, rockin’

Ik was dronken toen ik hoorde over haar genezing.
Toen de telefoon ging, viel ik uit bed
Toen het nieuws doordrong, blies dat een zekering op in mijn hoofd
Ik was helemaal alleen om drie uur ’s morgens
In een Oost-Europees hotel
We were rockin’ the blues
En bliezen de stoppenkast aan stukken als we schreeuwden

Oh yeah, oh yeah
De nachtelijke verzamelaars voelden geen pijn
Oh yeah, oh yeah
Hoe kon ik weten hoe snel dit allemaal zou veranderen?
Oh yeah

Het eerste dat ik zei was “Ik geloof het niet”.
Daarna greep angst mijn hart en hield dat vast.
Ik had liever verdriet dan dat ik begon te geloven en er naast zou zitten
“Nou, alles wat ik je kan vertellen is wat zij mij vertelden”
zei mijn vrouw en ze zei het nog een keer
Haar hart ziet er goed uit
Ze konden het gat in haar hart van voorheen niet meer terugvinden.

Oh yeah, oh yeah
De nachtelijke verzamelaars voelden geen pijn
Oh yeah, oh yeah
Hoe kon ik weten hoe snel dit allemaal zou veranderen?
Oh yeah

 

 

Dit bericht werd op 3 juli 2016 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , ,
Categorieën: Gedicht, Muziek, Preek, Schilderij

Neal Morse - TestimonyNeal Morse - Testimony 2Neal Morse - Testimony (book)

Het ‘Testimony’ van Neal Morse

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben geboeid door mensen die van niets iets zijn gaan geloven; of ze nu schrijven, muziek maken of gewoon als mens in mijn directe omgeving zichzelf zijn. Het verbaast me elke keer weer, als ik de verhalen hoor van Willem Jan Otten, Brian ‘Head’ Welch, Neal Morse of Arthur. Ik ga er niet harder of beter door geloven, maar hun verhalen inspireren me om verder te zoeken; voorbij de menselijke maat naar wat God voor ons in petto heeft.

Met ‘Testimony‘ heeft Neal Morse de afgelopen 2 decennia de juiste muziek gevonden om dat uit te drukken en tegelijk met zijn tweede album met die titel verscheen ook het boek ‘Testimony, The Inspirational and Spiritual Journey of a Prog Rock Musician‘. Zoals eerder gezegd: ik ben gevoelig voor taal. Taalkundig gezien is het geen literatuur; dit boek. Maar het verhaal zelf is sterk genoeg om zelfs in deze vorm aan te kunnen spreken.

Als ik het boek kort samen zou moeten vatten, zou dat erop neerkomen dat Neal niet werd opgevoed met God, maar Hem – zonder echt te weten om wie het ging – toch al vroeg leerde kennen. Recent was Neal nog in Nederland en Duitsland voor een beperkte worshiptour. Ik bezocht één van de concerten in een naschoolse opvang in Vleuten (of all places). Daar vertelde hij nog eens over het gebed dat hij ooit richtte tot het universum; om inspiratie voor zijn muziek. Inspiratie kreeg hij toen nog niet van God, maar God voegde Hem – uitgedrukt in de woorden van Neal Morse – toe: “Stop it; calling me universe; call me God!”.

Lees verder »

Dit bericht werd op 18 april 2016 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , ,
Categorieën: Boeken, Gedicht, Muziek

Vanuit Bullay richting Barl-Zell am Mosel

Drie jaar geleden zat ik overspannen thuis. Om letterlijk afstand te nemen, reisde ik toen in februari met de trein naar Kröv en verbleef ik een midweek in een huisje 200 meter boven de Moezel. Ik zag mezelf als zwerver; nergens thuis; lees ik nu. De dag voor die ontdekking had ik nog neergekeken op die verstilde wereld. Vanaf die plek keek ik naar een wereld die ik ver-idealiseerde. Het besef was er wel; dat de wereld natuurlijk doorging met al z’n drukte; maar zonder mij en eigenlijk wilde ik dat heel graag zo houden; lees ik nu ook; in retroperspectief.

Een paar weken geleden was ik daar weer; in de buurt van Kröv; in exact het zelfde huisje. Een paar jaar geleden zocht ik nog hartstochtelijk naar een woord van God; en ik geloof nu dat ik die boodschap van destijds ter harte heb genomen. Een zwerver voel ik me ondertussen allang niet meer. Ik heb ander werk gevonden; minder uitdagend, maar beter passend bij hoe ik met werken om wil gaan. Wij hebben in de tussentijd een kerk gevonden waar het na het neergedaalde stof goed toeven is; als een plek waar we elke week thuiskomen. En omdat ik een dag minder werk per week is er ruimte gekomen voor een nieuwe studie die me uitdaagt; waar ik elke week van leer; waar ik weer echt door groei. Er is zoveel meer dat is veranderd; teveel om hier op te noemen. En het is goed; constateerde ik daar op mijn berg in de buurt van Kröv.

Ik nam weer de trein naar Kövenig; via Frankfurt; waar ik een weekend verbleef om Neal Morse van dichterbij te kunnen ontmoeten. Op Facebook schreef ik al dat er vanaf dat eerste moment – toen ik in Utrecht in de ICE naar Frankfurt stapte – van alles tot stilstand kwam; verstilde. In Frankfurt ontmoette ik de profetes aan wie God tijdens een concert van Neal Morse aan het einde van mijn overspannen periode een boodschap openbaarde voor een man in een blauwe jas. Die man in die blauwe jas, dat was ik en God openbaarde haar dat ik de vader waar ik zo hartstochtelijk naar zocht binnenkort zou vinden. In Frankfurt vertelde ik hoe ik zowel mijn vader hier beneden als mijn Vader in de hemel heerlijk heb leren kennen; door verdriet heen; maar toch. En ‘mijn’ profetes bleek er in Frankfurt ook bij te zijn; een extra bemoediging voor ons beiden; een mooie knipoog van God, zou ik zeggen. Een mooi begin ook voor mijn week alleen.

Aangekomen in Kröv keek ik niet meer verstild naar beneden; alsof het boven op die berg in mijn huisje beter was dan daar. Zo schizofreen als het toen bijna voelde, voelde het nu niet meer. De voorbij kruipende Mosel-aken gaven me niet meer het melancholische gevoel van toen. De beelden van beneden waarop ik letterlijk neerkeek waren weer netjes over mijn beelden van boven heen geschoven. Het rusteloze gezoek naar een boodschap van God – geschreven in het water van de Moezel van toen – was tot rust gekomen. En in plaats van me van buiten naar binnen te bewegen – zoals drie jaar geleden – keek ik eerst naar binnen, voelde me dankbaar voor wat ik daar zag en keerde me vervolgens naar buiten; naar God; om m’n dankbaarheid naar Hem uit te spreken. Want zie; het was goed wat ik van binnen zag.

Overigens was het niet alleen van binnen goed. In Frankfurt genoot ik van de tegenstellingen die toch bij elkaar pasten. In Mainz stopte ik onderweg naar Kröv m’n bagage in een kluis, wandelde ik naar de Stephanskirche (met de prachtige diep-blauwe ramen van Marc Chagall; een paar persoonlijke foto’s vind je op https://www.facebook.com/kadmosb/media_set?set=a.10200725067489190.1073741827.1836906822&type=3) en maakte ik een extra rondje door de stad. Het viel me op dat er zoveel meer daklozen in Duitsland op straat zwerven dan in Nederland. Ik kocht – wat ik anders nooit doe – een lekkere wrap voor één van die zwervers en echt: geven is vele malen beter dan te ontvangen! Toen ik m’n spullen had uitgepakt wandelde ik vervolgens naar Kröv en een volgende dag naar Traben-Trarbach. Ik studeerde met uitzicht op de Moezel. Ik had een hele stapel met boeken meegenomen en las wat ik wilde lezen. Ik maakte een veel te lange, maar heerlijke wandeling via Bullay, Zell, Starkenburg en Traben-Trarbach. En aan het einde van de week propte ik m’n bagage onderweg naar huis opnieuw in een kluis; in Düsseldorf; waar ik werd opgesloten in een kerk; waar ik heerlijk at; waar ik verbaasd toekeek hoe man en vrouw met een pijp bier in de hand tussen het winkelend publiek op de Königsallee (‘onze’ Kalverstraat zeg maar) voorbij slenterden; vreemde lui; die Duitsers.

Tijdens de te lange wandeling op donderdag riep ik in de vrije natuur twee keer luidkeels de naam van God aan; Who was and is and is to come (meezingend met Miracle Maker van Delirious?; daarna met Revelation van Kutless). ’s Avonds in het donker zong ik biddend Take It All Away mee van RED en hoop vlamde hoog op. Ik bedacht me nog: God is niet alleen maar een God van toen of van straks. Maar thuisgekomen ontdekte ik dat Kutless dat wel van God maakte: who was and is to come. Daarmee doet Kutless God tekort; geloof ik. Mijn aanbidding was niet bedoeld voor een God van alleen maar toen en van straks. Voor mij was God daar ter plekke op dat moment aanwezig en hoorde Hij mijn lofprijzing.

En toen was het voorbij. Ik kwam weer veilig thuis. Ik ging weer aan het werk. En het kostte me onverwacht veel moeite om me weer in te passen; in het ritme van alledag; van het moeten; van de verwachtingen. Dat had ik me daar bovenop die berg niet bedacht; dat me dat inspanning zou kosten; dat mijn natuurlijke ritme blijkbaar anders tikt dan het elke dag opnieuw, week na week, jaar na jaar moet tikken. Wennen aan verstilling kostte me weinig moeite, maar het wennen aan het ritme van elke dag maakte me bijna letterlijk ziek; anders dan overspannen; maar toch. En nu, veertien dagen na terugkomst, begint dat stof neer te dalen en begint het weer gewoon te voelen; begint het weer te kloppen. Eigenlijk was dat de enige tegenvaller van deze vakantie; die ik niet had ingecalculeerd.

En natuurlijk roept dat vragen op; die ik nu nog niet onder ogen durf te zien. Een mens kan en hoeft ook niet alles tegelijk; hou ik mezelf maar voor. En zo is het.

Dit bericht werd op 17 april 2014 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , , , , ,
Categorieën: Persoonlijk

Wandeling - VijfherenlandenPoëzie is vaak mooier dan de werkelijkheid ooit kan zijn, maar in het geval van de routebeschrijving in Trouw bij de wandeling die ik gisteren aflegde kwam het verhaal (“Een eeuw geleden zal het er hier nauwelijks anders uit hebben gezien“) toch aardig overeen met wat mijn ogen zagen. Zo moet het geweest zijn vroeger… Daarvoor moest ik wel de passerende (vracht)auto’s wegdenken, maar het loonde: inderdaad zeg.

Het regende. Veel rust heb ik mezelf tijdens deze wandeling van krap 30 km dus niet gegund. Je gaat niet even op een bankje, een hek of zomaar op straat zitten. Ondanks de regencape zijn je kleren toch vochtig geworden en een moment van rust wordt afgestraft met een koude rilling die vanuit je botten naar je huid lijkt op te borrelen. Geen aanrader dus. Gisteren moest ik dat gebrek aan rust bekopen met een forse dip in m’n conditie (het eindje fietsen naar m’n werk duurde toch langer dan normaal :-)) en na een periode van stilzitten was het toch echt moeilijker op gang komen dan ik normaal gewend ben. Heel even dacht ik toen: zo moet het zijn, als je ouder wordt…

Lees verder »

The Violet Burning @Hellevoetsluis

Ik weet natuurlijk niet of je The Violet Burning wel eens gehoord hebt, maar als ik in één woord samen zou moeten vatten wat ik van deze band vindt: Fabulous! Afgelopen dinsdag stonden ze in misschien wel het kleinste theater van Nederland; in – of all places – Hellevoetsluis. Rock ‘n’ Roll in een theater met stoelen? Jawel – hoewel niet gebruikelijk: het kan!

Net als tijdens hun optreden op XNoizz Flevo Festival 2010 een paar dagen daarvoor openden ze hun show met het prachtige ‘More’. Zoals Michael Pritzl het tijdens zijn show uitdrukte: “I love it: some loud music and some soft music; I love it: some sad lyrics and some happy lyrics”. Ook het rauwe Berlin Kitty en – nadat het publiek dit luid en duidelijk had gescandeerd en The Violets voor een derde toegift terugkwamen – het prachtige en toch stevige Goldmine kwamen voorbij. In oktober komen 3 nieuwe CD’s uit met 31 nieuwe tracks; ook daarvan speelden ze een paar best stevige nummers.

Lees verder »

Dit bericht werd op 26 augustus 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , ,
Categorieën: Muziek

Neal Morse in RijnsburgNa het fantastische concert met Transatlantic in Tilburg was Neal Morse opnieuw een avond in Nederland; in Rijnsburg of all places. Voor fans van Progrock was dat not their piece of cake. Met 150 man in de zaal had je dan ook zo’n beetje alles wel gehad.

Maar de avond zelf was meer dan de moeite waard. Neal Morse – dat weten de fans wel – is een veelzijdig artiest. Als hij in Europa speelt met zijn hoofdzakelijk Nederlandse band (aangevoerd door Colin Leijenaar), dan is het beste niet goed genoeg. Kwaliteit gaat ook live voor alles en bij Transatlantic is dat allemaal nog strakker en beter opgezet. Op een live album als ‘Sola Scriptura and beyond’ is dat goed te horen. Ik twijfel, maar misschien zijn zijn live-albums nog wel beter dan de studio-albums.

Maar deze avond bestond zijn ‘band’ uit soms zijn zoon Willy op de toetsen, 3 jongeren uit Rijnsburg op gitaar, bas en drum en afwisselend een bijdrage van 2 jongere dochters en van Julie Harrison (die ook de backing vocals verzorgt op het Album ‘The River’).

Als je van de lichte, maar soms ook uptempo worship-muziek houdt, die Neal Morse maakt, is het de moeite waard om een avond van deze jaarlijks terugkerende tour van Neal Morse en zijn gezin bij te wonen. Een gevoelig nummer als ‘The River’ werd prachtig afgewisseld door het nieuwe ‘Mighty to Save’. Door de samenstelling van de band was de muziek niet van de allerbeste kwaliteit, maar de mens Neal Morse, zijn leven met God en zijn liefde voor de mensen om hem heen traden des te opvallender op de voorgrond. Ik heb ervan genoten.

Een kleine domper was wel dat aan het einde van de avond zijn nieuwe Worship-album ‘Mighty to Save’ al te koop was, ik 1 Euro tekort kwam om hem te kunnen kopen en dat het album op het hele web verder nog nergens verkrijgbaar is. Een volgende keer neem ik weer genoeg geld mee…

Dit bericht werd op 17 juli 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: ,
Categorieën: Muziek

Flevo Festival 2009Het blikje terug van Xnoizz Flevo Festival 2009 is voor mij nog erg vol. M’n stem – die ze me bij gevonden voorwerpen niet terug konden geven – is ondertussen weer gedeeltelijk back in town, maar de herinneringen en het losse gevoel blijven. Het festival der festivals ligt weer achter me, maar heeft me in meerdere opzichten gevuld. De rust die zich tijdens de vakantie al had aangediend is in haar volle kracht in me neergedaald; het werk (met persoonlijke effectiviteit, efficientie en dat soort elementen) is op dit moment dus niet m´n sterkste kant.

Maar om nou te zeggen dat ik precies uit kan leggen wat er is gebeurd van donderdag t/m zondag? Nee, dat lukt me niet. Dit jaar heb ik bijna geen workshops of preken gehoord, maar vooral heel veel muziek geluisterd; goede muziek. Ik heb God ontmoet en me naar Hem uitgestrekt. Ik heb genoten van de vriendschap en het samen luisteren; vooral met m´n oudste twee dochters. Het is geweldig om samen met je dochter (Annah in dit geval) in de gietende regen (met – iets minder, dat wel – een heftige onweersbui die toch nog ongemerkt voorbijtrok) naar muziek van Rebecca St. James (voor mij toch al niks mis mee zonder regen) en Neal Morse (toch net iets te dichtbij het podium, maar zo fantastisch) te luisteren. Een onbeschrijflijk gevoel geeft dat en daar moet ik het helaas bij laten. Dan doet regen er ineens helemaal niet meer toe. Dat maakt het zelfs nog intenser dan het al was.

Laat ik toch iets meetbaar proberen te maken; m´n top-5:

  1. Neal Morse in Subyard; veel te kort, maar zo af!
  2. Neal Morse in Music & More; zo mooi en breekbaar zichzelf.
  3. Newworldson; ze maakten waar wat ze vorig jaar al beloofden te zijn op main stage (toen nog in Music & More en ´s nachts om 3:oou in de Belofte).
  4. Seabird; Wat mij betreft de ontdekking tijdens Flevo; vooral in Music & More; nog net iets minder op Main Stage.
  5. Bluetree uit Ierland met duidelijke invloeden van U2, maar vooral steviger en echt; paste prima op Main Stage.

Lees verder »

Dit bericht werd op 25 augustus 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , ,
Categorieën: Muziek

XNoizz Flevo Festival 2009Na twee jaar is Newsboys terug op Flevo! In augustus staat Newsboys met nieuwe zanger op het podium in Bussloo en als het wordt zoals het in 2007 was? Nou, dan wordt het een geweldig festival! Dat beloofde het toch al te worden met Newworldson, HB, Muym en Christafari (en alle andere namen; http://www.flevofestival.nl/index.php?action=artists), maar met Neal Morse, Parachute Band en Newsboys ontstaat toch langzamerhand weer een ouderwets compleet programma voor een paar dagen genieten!

Hoewel, als ik het voor het zeggen zou hebben… Dan zou ik ook Delirious? proberen te strikken voor een laatste concert in Nederland. En ook Mute Math zou niet mogen ontbreken wat mij betreft… En als ik dan dromend zou mogen bepalen wie er nog maar zou moeten komen? Dan zou het natuurlijk helemaal fantastisch zijn als U2 als afsluitend concert werd geprogrammeerd. Maar ja. Dromen he… Die komen meestal niet uit! Misschien een klein stukje van m’n droom?

Voor een recensie van de laatste plaat van Newsboys zie trouwens mijn blog over In the Hands of God.

Dit bericht werd op 21 mei 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , , , , , ,
Categorieën: Muziek

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken