Ik ben bang voor Corona
Woman photo created by prostooleh – www.freepik.com

Zoals gebruikelijk is de praktijk weerbarstiger dan de theorie. Een paar weken geleden schreef ik dat de dood het einde niet hoeft te zijn. Maar toen ik vannacht wakker werd met pijn tussen m’n schouderbladen bleek: ik ben bang voor de dood te zijn; banger dan ik had gedacht.

Het nieuws op de voet

Hoewel ik het nieuws nog nauwelijks volg (omdat het bijna alleen nog maar over Corona gaat), volgde ik het nieuws over de nieuwe ziekte vanaf februari op de voet. En ik vermoedde al dat dit voor ons anders uit zou pakken dan we op dat moment voor mogelijk hielden. Nederland zou toch niet net als China op slot gaan? Dat zullen de Nederlandse graaiers toch nooit toestaan? Toch voorspeelde ik tijdens een vakantie in Drenthe rond die tijd dat we met pak ‘m beet 3 weken thuis zouden zitten en ik bleek gelijk te hebben. 3 weken later zaten we voor het eerst onwennig thuis. Waar zou dat eindigen.

Een experiment met afstand

Een week ervoor dreef ik de spot nog met mijn eigen voorspelling. De familie was bij elkaar en ik ‘oefende’ alvast wat Mark Rutte een week later ook onwennig zou doen (nadat hij zich naïef vergiste en Mr.-RIVM Jaap van Dissel toch een hand wilde geven. De familie reageerde er wisselend op. De een ergerde zich. Een andere begreep het wel. En ik wilde gewoon weten hoe dat werkte: geen intimiteit meer kunnen geven en ook niet meer kunnen krijgen.

Het leek zo overdreven allemaal

Daarna bleef ik het nieuws nieuwsgierig volgen. Ondertussen weten we hoe je zonder intimiteit met kringen buiten het gezin kunt leven, maar het voelt alsof het niet zo hoort. In mijn blog heette het nog dat ik het ten diepste wat overdreven vond allemaal, want – schreef ik – bij de dood eindigt het leven immers niet?

Toch bang

Maar vannacht werd ik dus wakker met pijn tussen m’n schouders. En ik dacht meteen aan m’n longen. En ik woelde verder. Want hoe moest dat met m’n werk; dat mij zo in z’n greep heeft? En als ik werkelijk Corona heb: overleef ik dat dan wel? Onder mijn nieuwsgierigheid bleek toch stiekem angst verstopt te zitten. En daar schrok ik van. Ben ik dan toch bang voor de dood? Waarom? Omdat ik ten diepste niet zeker weet of het bij de dood toch niet gewoon stopt? Mijn beleden vertrouwen bleek vannacht dunner dan ik had gehoopt.

Over tot de orde van de dag

Ondertussen heb ik weer een dag geleefd en valt het allemaal mee. Alsof er niets was gebeurd stapte ik vanmorgen op m’n fiets, werkte ik aan de uitwerking van een thema over ‘geestelijke strijd’ en verdiepte ik me in een onderwerp voor m’n werk. De pijn tussen m’n schouder bleek spierpijn te zijn (best pittig; daarom schrok ik er denk ook zo van).

Ik verlang naar de opstanding

Ondertussen heb ik dus ook beleefd wat het betekent wat Tomáš Halík schreef (in ‘Geloven op de tast‘ dat hij samen met Anselm Grün publiceerde): “De mens begrijpt de boodschap van de opstanding waarschijnlijk slechts in die mate waarin hij eerder in staat was de duisternis van Goede Vrijdag te ervaren”. Die duisternis heb ik – hoewel niet in de mate van Goede Vrijdag – vannacht best intens ervaren. Ooit – in m’n studententijd – was ik net zo intens geraakt door de kracht van Pasen. Ik verlang naar die opstanding met Pasen; als Corona en alle andere bedreigingen hun tanden kwijt zijn en nooit meer voer voor mijn angst zullen zijn.

Dit bericht werd op 18 april 2020 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , ,
Categorieën: Column
Bij de dood eindigt het leven niet. Die dood hou je overigens toch niet tegen; zeker niet in tijden van Corona.
Hand photo created by freepik – www.freepik.com – De dood hou je toch niet tegen

De afgelopen jaren raakte ik ondergesneeuwd onder de gewoontes die het leven structureren. Nu Corona die sleur doorbreekt voel ik weer ruimte om te reflecteren en dat lucht op.

Corona en Malaria

Op Facebook vergeleek ik Corona eerder deze week op basis van een artikel van ‘Drive Against Malaria’ met de ziekte malaria. Zelfs in Italië (één van de zwaarst door COVID-19 getroffen gebieden in de wereld) ligt het relatieve aantal doden nog steeds onder het niveau van Afrika door malaria. En saillant detail van deze ziekte is dat deze juist wel kinderen (en ook zwangere vrouwen) met verhoogd risico treft. Hoe dan ook: de dood is ineens onderdeel van ons leven geworden en we kunnen er niet omheen. Maar we moeten het dus niet groter maken dan het werkelijk is, want die dood hoort al langer dan ik leef (en in veel grotere aantallen) tot de dagelijkse werkelijkheid van de inwoners van Afrika.

Bij de dood begint het leven pas echt

Onderdeel van de oude sleur was dat de dood in onze contreien vakkundig buiten beeld werd gehouden; ook als dat bij een foute griepgolf eigenlijk niet meer verantwoord kon worden. Daardoor vergat ik dat de dood ook een verlossend aspect kan hebben.

Tomáš Halík brengt dat in ‘Geloven op de tast’ mooi onder woorden. Hij zegt: “God bestaat niet in de wereld van de dingen. Ik heb u buiten gezocht, terwijl u binnen was, zegt de heilige Augustinus tegen God. Misschien bevrijdt pas de dood dit ‘binnen’ diep in ons ik, wanneer de dood ons losmaakt van alles waar we ons vaak mee identificeren en waaraan we ons vasthouden, hoewel dat allemaal slechts bij de ‘buitenkant, bij de oppervlakkigheid van ons leven hoort, bij onze wereld, echter niet bij onszelf, bij ons echte, ware en onmiskenbare ik… Wellicht zullen we pas in de dood of achter de poort van de dood ons ik in zijn volle waarheid zien” (pag. 71).

Ik verlang niet naar de dood

Versta me niet verkeerd: ik heb geen verlangen naar de dood. En hoewel ik er zelf niet meer bij zou zijn, hou ik me eraan vast dat mijn dood zware schade aan het leven van mijn dierbaren toe zou brengen. Nee. Daar verlang ik helemaal niet naar. Heel diep van binnen leefde ik ondertussen echter in een omgekeerde wereld. Ik was gehecht geraakt aan het ‘buiten’ van wat ik denk dat anderen van mij verwachten.

In tijden van Corona

Mijn vraag aan Mark Rutte en zijn beleidsmakers en deskundigen (en aan alle anderen die in andere landen over de gehele wereld verantwoordelijk zijn voor de draconische maatregelen die zijn genomen) heeft daarmee te maken. Hoe zouden de Corona-maatregelen eruit zien als je daarin mee zou wegen dat de dood weliswaar niet bij het leven hoort, maar daar ook het einde niet van is?

Goede Vrijdag geeft pas echt diepte aan het leven

Beste Mark (en andere lezers van dit bericht), de Stille Week en Goede Vrijdag komen eraan. Normaal zou je bij de Matthäus-Passion vooraan in de zaal hebben gezeten. Misschien heb je tijd om de teksten van dat muziekstuk nog eens tot je door te laten dringen. In hetzelfde boek van zojuist zegt Tomáš Halík iets moois over die Goede Vrijdag. “De mens begrijpt de boodschap van de opstanding waarschijnlijk slechts in die mate waarin hij eerder in staat was de duisternis van Goede Vrijdag te ervaren” (pag. 49).

Dit bericht werd op 4 april 2020 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , , ,
Categorieën: Boeken, Column

Sussanne Bier - HævnenMet ‘In a Better World‘ hebben de internationale verkopers van deze film voor een wat vreemde titel gekozen; niet alleen als je kijkt naar de originele titel ‘Hævnen‘ dat wraak betekent, maar ook als je kijkt naar de inhoud van de film.

Maar goed; Met ‘Hævnen‘ heeft Bier wat mij betreft een sterke film afgeleverd. De recencent van Trouw (Remke de Lange) klaagt erover dat de film niet erg diep gaat. “De film krabbelt aan het suikerlaagje dat we civilisatie noemen, maar is niet nieuwsgierig naar de rauwe onderlaag”. Wat mij betreft zou die rauwe onderlaag afdoen aan de kwaliteit van de film. Mag er ook nog iets aan de verbeelding overgelaten worden? Bij het kijken naar deze film krijg ik daar in ieder geval alle ruimte voor en daar hou ik wel van. Ik hoef niet zo nodig alle onderliggende ellende te zien om er toch van overtuigd te zijn dat het er in deze wereld niet rechtvaardig aan toegaat. Dat weet ik toch!

Moet ik trouwens precies weten wat de vader doet (hij rijdt in een grote Audi A6, dus dat zal wel goed zitten en zijn moeder zal hem met de kolossale boerderij een aardig centje nalaten) en waar hij zijn gecontroleerde gedrag heeft aangeleerd? En moet ik de details van het overspel kennen om te kunnen begrijpen dat vergeving op het moment dat het gezegd wordt niet aan de orde is? Voor mij is het genoeg om te weten dat de moeder van Christian dood is en dat Elias niet alleen wordt gepest, maar ook dat zijn vader en moeder door overspel op het punt staan te gaan scheiden. Dat is het rauwe dat telt en dat geen verdere beelden nodig heeft.

Lees verder »

Dit bericht werd op 14 april 2011 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , ,
Categorieën: Film

Veilig in Jezus’ armen
Op dinsdag 10 juni 2008 hebben we samen met zijn vriendin en vader en moeder afscheid moeten nemen van onze vriend

Nikkie Starrenburg
Hij werd 31 jaar.

 

Voor ons was dat veel te vroeg en door een tragische samenloop van omstandigheden kwam het onverwacht. We waren zo trots op hem! We hebben zoveel van hem geleerd! Daar zijn we dankbaar voor. We geloven dat Jezus hem met open armen heeft ontvangen (zoals Nik altijd al in de handen van God was en dat wist hij), maar op dit moment zijn we vooral verdrietig.

We wensen Natasja, Henk, April, Christiaan, Emily, Joëlle, Renzo, Kayleigh en alle anderen die hem kenden sterkte. We bidden dat God voor hen en ons mag zijn Wie Hij ook voor Nikky is geworden.

Zijn vrienden

Dit bericht werd op 14 juni 2008 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: ,
Categorieën: Vrienden

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken