Geert Kimpen & Christine Pannebakker - Het liefdesdagboekIn eerste instantie vond ik het allemaal niet zo de moeite waard; dit dagboek. Sterker nog: Ik ben niet zo geïnteresseerd in wat mensen allemaal aan sex beleven of niet (met alle details erop en eran). Bah.

Toch kreeg ik na lezing van de ‘Tien Geboden’ van Arjan Visser in Trouw van afgelopen zaterdag 19 juni 2010 (een interview met Geert Kimpen) een iets ander beeld. Onder het kopje ‘Hebt uw ouders lief’ doet Geert uit de doeken hoe de relatie met zijn ouders langzaam verkoelde, nadat hij het huis verliet. Hij was een nakomertje en werd gevoed. Zoiets? In zijn groei naar volwassenheid werd hij echter gehinderd door zijn ouders die zijn vorderingen uiterst kritisch volgden en die vooral de mislukkingen benadrukten of wilden zien.

Dat kan een mens in een lastig parket brengen. Vluchtend uit die benauwenis kom je soms tot stappen waar je later spijt van krijgt. Met die spijt over gedane zaken die geen keer meer nemen komt er toch nog een goed einde aan dit boek. Maar wat mij betreft had Geert de dagboeknotities van hem en zijn vriendin/vrouw nog eens zeer kritisch onder de loupe moeten nemen alvorens ze te publiceren. Dagboeknotities geven misschien een rauwe beleving weer, maar zijn vooral bedoeld voor de schrijver zelf. In dit geval zijn ze niet 1:1 geschikt voor een breed lezerspubliek.

En dat verbaast me, want in het interview met Arjan Visser doet Geert een interessant en boeiend verhaal uit de doeken. Geert, mag ik je uitdagen? Begin dit dagboek eens opnieuw (misschien wel samen met Christine), maar nu met de lezer in je achterhoofd. Meng dit verhaal eens met de interessante achtergrond van het vader- en moedercomplex. Ik ben ervan overtuigd dat jij van dat explosieve mengsel echt iets moois zou kunnen maken. Maar neem afstand van jezelf en neem mij als lezer eens in je achterhoofd.

Het is dat ze ‘niets’ kosten, die boekjes in de serie ‘Schrijvers van naam’. Maar ik begin er langzamerhand aan te twijfelen of het ooit nog de moeite van het lezen waard zal worden (met als ontroerende uitzondering Ode aan mijn hond van Tessa de Loo).

Dit bericht werd op 23 juni 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , ,
Categorieën: Boeken

Willem Jan Otten - Tijdeigen oktober 2009Het tweede essay van Willem Jan Otten lijkt heel wat minder actueel dan zijn vorige essay, maar zoals gebruikelijk: schijn bedriegt. Voor een protestant als ik zijn begrippen als Allerzielen en Vagevuur (de laatste hoogstens als een vaag negatief begrip uit m’n opvoeding in een ver verleden) nietszeggend, maar de inhoud van het essay van Otten is dat natuurlijk niet. We kennen allemaal ‘onze’ doden en vragen ons diep in onze ziel af wat er van hen terecht gekomen is. Filosofen van alle tijden hebben over dat thema nagedacht. Over weinig zijn ze daarin eenduidig, maar in het kader van ons westerse thema ‘ik denk, dus ik besta’ leven ‘onze’ doden vooral verder, omdat wij ze denken. Otten voegt daar een interessante notie aan toe (natuurlijk gekleurd door zijn nog niet zo heel lange rooms-katholieke achtergrond). Ik heb me die vraag de afgelopen anderhalf jaar, als ik bij het graf van Nikkie stond, ook wel eens gesteld: zal Nikkie nou weten dat ik hier ben; dat ik vaak in eerste instantie met verdriet en later met een weemoedig gevoel aan hem terugdenk? Ik zou het zo graag willen!

Lees verder »

Dit bericht werd op 25 oktober 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , ,
Categorieën: Verhalen

Sean Penn - Into the WildIk bekeek deze film naar aanleiding van een essay van Willem Jan Otten

Penn is blijkbaar niet alleen een goede acteur, maar ook een sterke regisseur. Met deze film heeft hij wat mij betreft een ongelooflijk krachtige film afgeleverd.

De film is gebaseerd op dagboeknotities die na de dood van Chris McCandless zijn gevonden. Chris is gevlucht uit de maakbare samenleving van zijn ouders die niet meer dan een dikke laag vernis blijkt te zijn, waaronder zich leugenachtigheid en hypocrisie verbergen. Te veel blijkt niet te zijn wat het is. Otten noemt dat in zijn essay de schijnbare maakbaarheid van de samenleving; in dit geval de uiterlijke maakbaarheid in de context van een gezin met vader, moeder, zoon en dochter.

Chris leek zich te conformeren aan die maakbare wereld, studeerde netjes in vier jaar af en had zich op kunnen maken voor een succesvol vervolg aan Harvard. Maar een paar dagen na zijn afstuderen begrijpen we waarom hij van zijn ouders geen nieuwe auto wil hebben. Dan staat hij aan de rand van de wildernis de kentekenplaten van zijn oude Datsun te schroeven, verbrandt hij zijn laatste dollars en trekt hij de wijde wereld; alle overgebleven bezittingen draagt hij back-packend op zijn rug. Samen met Chris trekken we met een kano, lopend, illegaal met een goederentrein of liftend met de auto door Amerika. Kolkend over de Colorado volgen we hem van Mexico naar zijn uiteindelijke doel: Alaska.

Lees verder »

Dit bericht werd op 26 september 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , ,
Categorieën: Film

Sean Penn - Into the Wild - outtakeIn Trouw van afgelopen zaterdag 19 september 2009 staat in de bijlage Letter en Geest een essay van Willem Jan Otten dat wordt aangekondigd als “een maandelijks te verschijnen essay… over de verdwijnzucht van een dertienjarige” (over Laura dus).

Afgelopen zomer heeft Otten dan eindelijk Anna Karenina van Tolstoj gelezen. Gelukkig mag een gevierd schrijver ook eerlijk zijn, want als ik de publieke opinie mag geloven zou elke zichzelf respecterende Nederlander toch tenminste dat boek gelezen moeten hebben. Otten doet daar niet moeilijk over. Ik was er net zo trots op dat ik me ooit door dat prachtige boek heen heb geploegd.

Ondertussen vergelijkt Otten de ‘zeilvlucht’ van Laura met de vlucht van Anna. De vlucht van Anna was destijds gedoemd om zich binnen de sociale context van toen te ontplooien. Wijdere horizonten waren er toen nog niet, zegt Otten. Hij gaat er hierbij impliciet vanuit dat een schrijver als geen ander in staat zou zijn om zijn tijdgenoten te verstaan. Hoewel dat een waarneming is die ik deel (daarom lees ik nou juist weinig ‘oude’ schrijvers, maar vooral hedendaagse denkers), is de analyse van Otten mijns inziens wat oppervlakkig. Hoe bijvoorbeeld om te gaan met de trektochten van Columbus en James Cook (zoals beschreven in het prachtige De Thuiskomst van Anna Enquist)? De horizonten waren er blijkbaar wel. Waren ze aan het einde van de 19de eeuw misschien wat ingeperkt, zoals dat gaat in de golfbewegingen in de geschiedenis?

Lees verder »

Dit bericht werd op 23 september 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , ,
Categorieën: Verhalen

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken