Paulo Coelho - De alchemist Prachtig verhaal van futloze schrijver Het heeft wel wat weg van A.F.Th. van der Heijden; die geniaal kan schrijven, maar bij tijden prullen produceert. Bij Paulo Coelho is dat overigens nog erger. Na 'De alchemist' heb ik nog een paar keer geprobeerd boeken van hem te lezen en het was van […]
Hij kan zo geniaal schrijven; A.F.Th. van der Heijden. Gelukkig is het met 'De ochtendgave' niet zo erg als met 'Drijfzand koloniseren' of 'De liefdesbaby', maar ik heb beter gelezen van A.F.Th. Van mij mag het weer terug naar het niveau van 'Schervengericht'.
Ik hoef niet pessimistisch (vanuit wat voor ogen is) of idealistisch (afgezien van ellende) af te zien. Ik mag hoopvol realistisch leven vanuit de Psalmen, God m'n gevoelens tonen en mijn verlangen aan hem belijden; las ik in 'Deeper Places' van Matthew Jacoby.
Ik hou van de muziek van Neal Morse, maar boven alles hou ik van Neal Morse zelf; als mens en als kind van God. En natuurlijk hou ik van de God waarover Neal Morse zingt en schrijft in 'Testimony' (het boek en de platen).
In 1979 schreef Elie Wiesel het toneelstuk 'The Trial of God'. Qua structuur lijkt de film 'God on Trial' van later datum heel erg op dat toneelstuk. Elie Wiesel laat je na lezing van zijn toneelstuk in verwarring achter, maar ook 'God on Trial' kruipt je onder de huid en laat je niet meer los. Kortom (naast andere films over de kampen): 'The Trial of God' en 'God on Trial' confronteren je met vragen die je niet kunt beantwoorden. En dat laat je ontredderd achter.
Er wordt wat afgeknoeid in het Haagse; leerde ik van Victor ten Hove in zijn 'Ongeschreven wetten'. En daar blijk je knap ontevreden van te worden. Dat gaf me inzicht in de Haagse kliek, maar leerde me ook hoe ik zelf omga met ongeluksgevoel.
Over de schouder van Saul keek ik begin deze week in de film 'Son of Saul' mee in de hel die Auschwitz heet. Ik kan niet onder woorden brengen wat ik daar precies heb gezien. Het blijft onzegbaar vreselijk wat daar is gebeurd.
Lee Ezell, Niemand die met mij huilde Ik ben normaal niet zo van die evangelische boekjes, waarin mensen vertellen over hoe God Zijn weg met de schrijver ging. Maar toen een vriendin me vroeg om dit boekje te lezen, heb ik het na lang aarzelen (er is zoveel te lezen!) toch maar gedaan. En daar […]
Willem Jan Otten bracht me op het spoor van 'Poetry'; een mooie film over een mij vreemde, Zuid-Koreaanse, cultuur; daardoor vervreemdend, maar schokkend. Het riep vragen op over mij en mijn zoon die ik niet onder ogen wilde zien en het riep herkenning wakker over schrijven. Het blijft een wonder dat een film dat allemaal teweeg kan brengen.
Ontvang deze blog in je mailbox
Laatste reacties