De onbedorven sneeuw net buiten DierenSneeuwblik op oneindig

Woensdag  1 december 2010 wandelde ik van Station Dieren via Laag-Soeren naar Brummen (voor de gegevens over deze wandeling, zie de pagina van eropuit.nl over deze wandeltocht).

De sneeuw lag er al twee dagen, maar weinig mensen waren me die dagen voorgegaan; soms maar 2 of 3. Ik dacht eindelijk prachtige foto’s te kunnen maken, maar ik kwam niet verder dan 5 of 6. Toen verdween het waarschuwingsbatterijtje op mijn LCD en ging het beeld op zwart. Een volgende keer ook gewoon de reserve-accu meenemen? Handig (not)! Nu moet ik het met de herinneringen doen die ik in mijn geheugen heb opgeslagen, maar de USB-interface op dat geheugen is nog steeds niet uitgevonden. Je zult het dus moeten doen met mijn onderstaande herinneringen.

Begin november waren de bomen nog zwaar bebladerd, maar zoals je ziet: ontbladering grijpt snel om zich heen. In combinatie met vers gevallen sneeuw geeft dat natuurlijk prachtige beelden, waar ik heerlijk van heb genoten.

Lees verder »

Wandeling - VijfherenlandenPoëzie is vaak mooier dan de werkelijkheid ooit kan zijn, maar in het geval van de routebeschrijving in Trouw bij de wandeling die ik gisteren aflegde kwam het verhaal (“Een eeuw geleden zal het er hier nauwelijks anders uit hebben gezien“) toch aardig overeen met wat mijn ogen zagen. Zo moet het geweest zijn vroeger… Daarvoor moest ik wel de passerende (vracht)auto’s wegdenken, maar het loonde: inderdaad zeg.

Het regende. Veel rust heb ik mezelf tijdens deze wandeling van krap 30 km dus niet gegund. Je gaat niet even op een bankje, een hek of zomaar op straat zitten. Ondanks de regencape zijn je kleren toch vochtig geworden en een moment van rust wordt afgestraft met een koude rilling die vanuit je botten naar je huid lijkt op te borrelen. Geen aanrader dus. Gisteren moest ik dat gebrek aan rust bekopen met een forse dip in m’n conditie (het eindje fietsen naar m’n werk duurde toch langer dan normaal :-)) en na een periode van stilzitten was het toch echt moeilijker op gang komen dan ik normaal gewend ben. Heel even dacht ik toen: zo moet het zijn, als je ouder wordt…

Lees verder »

WierickerouteIk loop niet elke dag dwars door het groene hart, maar net als de vorige keer in 1995 maakte de ongerepte kruising tussen natuur en cultuur diepe indruk op me. In 1995 liep ik net iets anders. Ik volgde toen de route op een kaartje dat ik kocht op het NS-station van Bodegraven. Maar nog steeds loop je over het gras van een dijk langs de Wiericke en passeer je alleen op de terugweg een paar kleine dorpjes. Zeker op de heenweg (ik startte bij de Wiericke Schans en liep tegen de klok in) zie je geen kerk of flat in de wijde omtrek. Wel loop je sporadisch langs een boerderij en moet je onder een voor Nederland onvermijdelijke snelweg door of over het spoor. Met name het stukje van de route dat langs de Reeuwijkse Plassen loopt, vind ik bijzonder indrukwekkend en wist ik me nog van toen te herinneren. Als ik daar een stukje grond zou kunnen kopen…

Lees verder »

Dit bericht werd op 25 oktober 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , ,
Categorieën: Sport

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken