Isaac Bashevis Singer heeft een prachtig verhaal verteld over de bekende Golem-legende (spelend in 16-de eeuws Praag). Ook in deze versie van het verhaal treedt het lijden van het Joodse volk op de voorgrond, want waarvoor zou God anders een Golem in het leven laten roepen. Kortom: een prachtig verhaal, waarvoor je maar een paar uurtjes hoeft uit te trekken. Echt de moeite waard.
Gerbrand Bakker heeft met 'Juni' een leuk verhaal geschreven, maar maakt het niet af. Ik knapte al aardig af op een voor de hand liggende sexuele fantasie over een neger (als ik er één zou móéten schrijven, zou ik zonder nadenken hetzelfde hebben opgeschreven), maar toen het verhaal in de tweede helft alle kanten opfladderde had ik het aardig gehad met Bakker. Waarom lees ik ze trouwens toch altijd weer; die bestsellers? Meestal is het met die dikke stapels boeken bij de boekhandel toch net niks (commercieel blijkbaar wel, maar qua diepgang...)!
Met 'I Will Praise You' heeft Rebecca St. James eindelijk weer een plaat opgeleverd. Van het muzikaal prachtige titelnummer, waarmee deze plaat opent, tot het tekstueel sterke 'You Make Everything Beautiful' heb ik daar best weer van kunnen genieten!
Met 'Versluiering' hebben Monaldi & Sorti voor de maand van het spannende boek 2011 een oppervlakkig verhaaltje geschreven, waarin personen nauwelijks worden uitegediept, namen als rotte appels door elkaar worden gehusseld en het verhaal onsamenhangend is. Reden genoeg om Monaldi & Sorti nooit meer te lezen.
Graham Swift schreef met 'Was je maar hier' een prachtig verhaal. Stijl en inhoud van het verhaal grijpen prachtig in elkaar en vullen elkaar aan. Dit stijgt met kop en schouders uit boven heel veel Nederlandse literatuur. Een aanrader!
Maarten 't Hart heeft weer een prachtig boek geschreven; grappig en toch diep. Ik heb me tot tranen toe gelachen, maar ben ook tot nadenken aangezet. Een aanrader voor het Nederlandse taalgebied.
Toes - Directeur van een reformatorische school in Rotterdam - schreef deze week een column in De Waarheidsvriend. Wij zouden teveel naar jongeren reiken. Ik zeg dat wij best nog meer naar jongeren zouden kunnen reiken. Nu kost het ons nog te weinig. Het mag hen, maar vooral ons best wat kosten!
Ouweneel heeft mij met zijn 'Sta op, laat je dopen' eindelijk over de streep getrokken: overdoop hoeft niet, zolang het mijn overtuiging niet is. Toch heb ik mijn beeld van de kinderdoop bijgesteld en is daaruit een belangrijk element verdwenen: verbond en doop hebben niet zo heel veel met elkaar te maken. De theologische argumentatie daarvoor is flinterdun en nauwelijks op bijbelse gronden gebaseerd. Ontdaan van die derde pijler (het verbond) blijft er na een herziening van de betekenis van het symbool niet zo heel veel onderscheid tussen kinder- en geloofsdoop. And that's it. Geloof het of niet!
In 1993 las ik 'De God van de filosofen en de God van Pascal' voor het eerst. Het rukte mijn denkende wereldje uit z'n voegen. Ik hoopte eindelijk afscheid van God te kunnen nemen, maar De Boer zette me op een ander spoor (zoals Levinas en Kierkegaard dat destijd ook deden). God is niet uitgediend. Hij leeft en breekt in in mijn werkelijkheid. Hij roept mij ter verantwoording. Hij vraagt me te hopen, te verlangen en mee te lijden. Hij verdwijnt als we maar blijven vragen of hij past in mijn denken; want dat past hij niet. Door De Boer vertel ik vandaag nog steeds mijn kleine verhaal; telkens anders; maar in vertrouwen dat God het goed zal maken!
Ontvang deze blog in je mailbox
Laatste reacties