Ingmar Bergman – Persona

Ingmar Bergman - PersonaDat Bibi Anderson voor haar rol in deze film als beste actrice werd beloond, kan ik me voorstellen. Maar de film laat me verdwaald en ontheemd achter. Wellicht begrijpen vrouwen goed waar de dialogen (eigenlijk monologen) over gaan, maar ik begrijp bijvoorbeeld de expliciete sex-beschrijvingen in één van de ‘openhartige’ monologen niet.

Wel wordt de relatie tussen een zwijgende vrouw en de vrouw die haar verzorgt ingrijpend en heftig neergezet. Je begrijpt dat de verpleegster uit haar vel springt. Als je patient weigert om iets tegen jou te zeggen, maar ondertussen je persoonlijke verhaal zonder overleg toch de wereld inhelpt, dan zal dat flink frustreren. Dat blijkt dan ook wel in de loop van de film. Je voorziet de botsing vanaf het begin (‘zal ik dit wel aankunnen’?), maar de uiting ervan is ongemeen heftig.

Toch is het verhaal te warrig om te boeien. Het is zijn tijd ver vooruit (1966); zeker in vergelijking met de film The Loneliness of the Long Distance Runner (1962) die ik recent ook zag. De camera registreert geen plot, maar een psychologisch gecompliceerde relatie. Mij heeft de film niet geboeid. Wellicht, omdat ik de film niet begreep? Ik voel me zowaar een beetje onzeker worden van dit soort films. Had ik de sensor maar, verzucht ik dan vertwijfeld, om dit soort films mee te voelen!

Dit bericht werd op 20 oktober 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , ,
Categorieën: Film

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken