Tonke Dragt - De brief voor de koningHet was even wennen. En toch was het zeker de moeite waard. De brief voor de koning werd lang voor ik geboren werd geschreven (in 1962) en toch had ik er tot begin van dit jaar nooit van gehoord. Maar toen ik mijn dochter van 11 vroeg of zij het genoemde boek misschien uit de bibliotheek mee wilde nemen merkte zij snerend op: “maar dat ben ik op school ook aan het lezen”. Ik mompelde maar zoiets als dat je dat wel eens hebt hè; dat je achterloopt…

Ondertussen wist ik dus wel dat ik met een vrij tijdloos boek te maken zou krijgen. Had ik het maar eerder gekend! Nu was het een onderhoudend en boeiend verhaal (ik lees niet alle boeken tot en met de laaste bladzijde; De brief voor de koning las ik wel helemaal uit), maar meeslepend vond ik het niet (meer). Ik weet zeker dat ik dat als jongen wel gehad zou hebben en ik heb dus meermalen verzucht dat ik dit boek (deze schrijver) eerder had moeten kennen. Zoals ik veel heb gemist, is dit verhaal in die tijd ook aan mij voorbij gegaan. Ach, je kunt niet alles hebben en ook nog dingen tegoed houden. En dat is misschien maar goed ook.

Het verhaal kan eigenlijk heel kort worden samengevat. Tiuri (een adolescente schildknaap die een dag later tot ridder geslagen zou worden), zoon van Tiuri, krijgt een opdracht van een stervende zwarte ridder. Rode ruiters (die de zwarte ridder hebben vermoord) willen niet dat die opdracht succesvol wordt uitgevoerd. Zij bedreigen Tiuri en willen ook hem doden, maar grauwe ridders, Menaures, Piak en vele anderen helpen hem om de opdracht toch uit te kunnen voeren. Eind goed; al goed.

Lees verder »

Dit bericht werd op 3 april 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , , ,
Categorieën: Boeken

Ingmar Bergman - PersonaDat Bibi Anderson voor haar rol in deze film als beste actrice werd beloond, kan ik me voorstellen. Maar de film laat me verdwaald en ontheemd achter. Wellicht begrijpen vrouwen goed waar de dialogen (eigenlijk monologen) over gaan, maar ik begrijp bijvoorbeeld de expliciete sex-beschrijvingen in één van de ‘openhartige’ monologen niet.

Wel wordt de relatie tussen een zwijgende vrouw en de vrouw die haar verzorgt ingrijpend en heftig neergezet. Je begrijpt dat de verpleegster uit haar vel springt. Als je patient weigert om iets tegen jou te zeggen, maar ondertussen je persoonlijke verhaal zonder overleg toch de wereld inhelpt, dan zal dat flink frustreren. Dat blijkt dan ook wel in de loop van de film. Je voorziet de botsing vanaf het begin (‘zal ik dit wel aankunnen’?), maar de uiting ervan is ongemeen heftig.

Toch is het verhaal te warrig om te boeien. Het is zijn tijd ver vooruit (1966); zeker in vergelijking met de film The Loneliness of the Long Distance Runner (1962) die ik recent ook zag. De camera registreert geen plot, maar een psychologisch gecompliceerde relatie. Mij heeft de film niet geboeid. Wellicht, omdat ik de film niet begreep? Ik voel me zowaar een beetje onzeker worden van dit soort films. Had ik de sensor maar, verzucht ik dan vertwijfeld, om dit soort films mee te voelen!

Dit bericht werd op 20 oktober 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , ,
Categorieën: Film

Tony Richardson - The Loneliness of the Long Distance RunnerToen ik de film startte en de oude beelden voorbij zag spoelen, vroeg ik me heel even af of ik me niet met iets op had laten schepen, waar ik eigenlijk niet op zat te wachten. Pascal Mercier verwijst in zijn ‘Lea’ (zie mijn blog over dit boek) veelvuldig naar deze film; eigenlijk nauwelijks naar het verhaal daarin, maar vooral naar de gezichtsuitdrukking van Tom Courtenay (naam van de hoofdacteur, niet eens van zijn rol).

Ondanks de traagheid van 1962 (de beelden waren toen nog lang niet zo gelikt als de beelden die we nu kennen) keek ik echter naar een film die meer dan onderhoudend was. Ondanks de gebrekkige technieken van destijds leer je in deze film wel een mens kennen en neem je en passant een tijdsbeeld mee dat je verbaast. Tom Courtenay speelt Colin Smith die wordt opgesloten in een jeugdinrichting. Directeur van deze instelling ziet een ‘Long Distance Runner’ in hem en spiegelt hem de Olympische Spelen voor. Tijdens de ‘lonely’ uren die hij rennend doorbrengt in de film leren we hem langzaam kennen en worden we voorbereid op de verbazende ontknoping van de film (die je zonder karakter en voorgeschiedenis van Colin te kennen niet zou begrijpen).

Eén tip: als je van plan bent om ‘Lea’ te lezen en je wilt ook graag deze film zien, kijk dan eerst de film en lees dan pas het boek. Het maakt het boek leuker en je kent nog niet het einde van het boek.

Dit bericht werd op 16 september 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , ,
Categorieën: Film

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken