Samen met Jezus bouw je aan een betere wereld voor de naasten die je liefhebt.
Tree photo created by jcomp – www.freepik.com

Tijdens Advent verlangen we naar een betere wereld, waarin Jezus voor iedereen zichtbaar wordt. Door Kerst heen verlangen we naar Zijn komst; als Zijn Koninkrijk definitief doorbreekt en zichtbaar wordt.

Om het met de titel van een boek van Tomáš Halík te zeggen: dat gaat Niet zonder hoop. Want laten we eerlijk zijn: als we alleen zien wat voor iedereen zichtbaar is – ook voor ons – dan zou je eraan gaan twijfelen; aan dat Koninkrijk dat er al is en nooit meer weggaat. Welnee; hoor ik overal om me heen zeggen. God bestaat niet. Kijk maar naar wat er om je heen gebeurt!

Jezus kwam om licht te brengen in deze wereld; het licht van de liefde waarover we in 1 Korintiërs 13 lezen. Zonder liefde gaat hoop verloren. Wie van Jezus houdt – meer dan van alles wat je hier beneden bindt – leert hopen op een toekomst die nooit meer stopt.

Ik heb nooit zoveel met Kerstmis gehad. Zo’n nietszeggende boom midden in je kamer en vooral verplichtingen en weinig tot je recht komen. Met Advent daarentegen heb ik wel wat. Want waar we met kerst door de bomen Jezus niet meer zien, vraagt advent uitdrukkelijk aandacht voor de komst van Jezus; voor de God die mens werd. Zo leefde dat in mijn hoofd, maar ik denk dat ik dat nog nergens op ‘papier’ geschreven heb. Toen iemand in onze gemeente vroeg of ik de overdenkingen voor een advent kalender wilde schrijven, hoefde ik daar dus niet lang over na te denken. En zie hierboven (en in twee vorige blogs op 6 en 13 december 2020) het resultaat.

Dit bericht werd op 20 december 2020 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , ,
Categorieën: Overdenking
Advent en hoop horen helemaal bij elkaar. Dat lijkt kwetsbaar, maar we denken niet voor niets terug aan de geboorte van Jezus: die kan niet meer worden terug gedraaid.
Tree photo created by jcomp – www.freepik.com

Advent en hoop horen bij elkaar, want met de geboorte van Jezus is er licht door de duisternis heen gebroken. Het is licht! Tom Wright schreef daar een mooi boek over: Verrast door hoop (als je verder wilt lezen: https://www.lelij.com/2014/04/verrast-door-hoop-deel-i/).

Advent en hoop breken door de duisternis heen naar het licht, maar je moet daar wel doorheen willen kijken. Het is net als na Kerst; als je in januari ook niet direct ziet dat het elke dag een klein beetje lichter wordt. En natuurlijk zou het een understatement zijn; als we zeggen dat Jezus bij zijn geboorte iets nieuws begonnen is. Dan zou het nog kunnen mislukken allemaal. Nee! Jezus heeft op die dag Zijn Koninkrijk op aarde gevestigd. Dat Koninkrijk is er en gaat nooit meer weg! We mogen er naar verlangen dat daar tijdens Advent nieuw licht op valt en we mogen eraan bijdragen dat dat licht ook in de levens van andere mensen binnendringt; die nu nog in donkerte leven (Matteüs 4:12-17).

Ik heb nooit zoveel met Kerstmis gehad. Zo’n nietszeggende boom midden in je kamer en vooral verplichtingen en weinig tot je recht komen. Met Advent daarentegen heb ik wel wat. Want waar we met kerst door de bomen Jezus niet meer zien, vraagt advent uitdrukkelijk aandacht voor de komst van Jezus; voor de God die mens werd. Zo leefde dat in mijn hoofd, maar ik denk dat ik dat nog nergens op ‘papier’ geschreven heb. Toen iemand in onze gemeente vroeg of ik de overdenkingen voor een advent kalender wilde schrijven, hoefde ik daar dus niet lang over na te denken. Zie hierboven (en in een vorige blog op 6 december 2020 en en een latere blog op 20 december 2020) het resultaat.

Dit bericht werd op 13 december 2020 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , ,
Categorieën: Overdenking

Toen ik tijdens mijn zesde etappe onderweg naar Santiago vanaf Grand Bérou aankwam bij deze splitsing van wegen en een foto maakte, begon ik een gedicht te denken dat ik ondertussen op ‘papier’ heb gezet. Hier nog één keer de foto en daarna het gedicht.

Waar de wegen vanaf Petit et Grand Bérou samenkomen

 

Christus heeft er Zijn rug naar toe gekeerd.
Zowel de smalle weg vanaf Petit Bérou
Als de brede weg vanaf Grand Bérou
Laat Hij al jaren aan zich voorbijgaan.
Zijn blik gericht op een andere, verdere horizon.

Toen ik Hem passeerde, hoefde ook ik niet meer te kiezen
tussen kleine zieligheid en grote dromen.
Want dit beeld trof me,
toen ik een blik over mijn schouder wierp
met mijn gedachten al bij open verten.

Voor me lagen de mogelijkheden open
Naar Koninkrijk en wilde heiligheid.
Onderweg naar God en mensen
Om goed te doen
En dan pas te eten.

Onbereikbare idealen had ik nagestreefd
Die sneefden in overspannenheid.
Andere mensen en God waren er het slachtoffer van;
Van mijn falen
En ik dacht dat het daarbij blijven zou.

Maar nu ik ook dit jaar weer langs Christus liep,
Aan zijn kruis genageld,
Besefte ik dat het achter me lag.
Dat ik niet meer hoefde kiezen,
Maar mocht zien wat voorhanden was.

Waar Christus staat, komen wegen samen;
Tenminste: als ik positie kies vanaf Zijn kruis.
Mensen onderweg die elkaar daar ontmoeten
Doen recht en helpen.
Ze komen thuis.

Dit bericht werd op 2 september 2018 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , ,
Categorieën: Gedicht

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken