Vonne van der Meer - Het smalle pad van de liefdeAlweer 5 jaar geleden las ik Zondagavond‘ van Vonne van der Meer. Ik was er enthousiast over; omdat Van der Meer in staat was om bij de dood als grens tussen leven en … (ja, wat eigenlijk?) betekenis te geven die waarde toe kan voegen voor degene die het verhaal leest. Je beweegt in dat boek als het ware – zoals haar man Willem Jan Otten dat zo mooi kan zeggen – de stervende hoofdpersoon in en bekijkt het leven ook eens door zijn bril.

In haar nieuwste boek Het smalle pad van de liefde‘ lukt haar dat net iets minder en recensenten vallen daarover; las ik in een artikel van Enny de Bruijn in Wapenveld; ‘Vonne van der Meer in de spiegel van de media‘. Maar Enny de Bruijn volgt in haar artikel net iets te kritiekloos Rob Schouten in Trouw (en andere critici); vind ik. Volgens mij is er meer aan de hand dan alleen maar dat Van der Meer net iets meer haar best zou moeten doen om de deus ex machina van de bekering van haar hoofdpersoon meer inleefbaar te maken. Misschien vragen Rob en Enny daarmee wel om een contradictio in terminis; wat fundamenteel iets anders is dan een paradox die inleefbaar gemaakt kan worden; waarover je dus een roman kunt schrijven.

Maar laat ik bij het begin beginnen. Van der Meer heeft met ‘Het smalle pad van de liefde‘ een verhaal geschreven dat boeit. Je denkt meerdere malen – bij elke stap die May van dat smalle pad weg doet: ‘doe het niet!’. En tegelijkertijd besef je dat het wel noodlot lijkt; dat het bijna niet anders kan; dat het om bovennatuurlijk krachten vraagt om bij dat smalle pad te blijven; in haar geval. Ja, ik heb me meerdere malen in May ingeleefd dus. Knap vind ik dat. En de dood van zijn zoon Björn van twee jaar oud blijft – zoals Floris het verzwijgt – lang onuitgesproken onder het verhaal rondzwerven; z’n eigen leven leiden; precies passend bij hoe het werkelijk gegaan zou kunnen zijn, als ik m’n zoon verloren zou hebben; zoals Van der Heijden z’n zoon Tonio ook niet meer tot leven krijgt door erover te vertellen; over Tonio, maar niet meer met Tonio.

Lees verder »

Dit bericht werd op 9 mei 2014 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , ,
Categorieën: Boeken

Johnny Cash - De man in het witJohnny Cash kende ik als de man die zijn leven vergooide; toch vooral als de man met de gouden stem; en als de man die prachtige liederen over zijn leven met God schreef. Ik wist niet dat hij ook een boek geschreven had; over het leven van – of all people – Saulus van Tarsus/Paulus nog wel.

Het lijkt zo gemakkelijk en voor de hand liggend: je neemt een bekend verhaal en schrijven maar. Maar – zoals Cash zelf ook in zijn nawoord schrijft: dat kostte hem jaren van z’n kostbare leven; wat niet de beste jaren van z’n leven bleken te zijn.

Die jaren lees je er ondertussen wel aan af. Johnny Cash heeft zich echt in het leven van Saulus – die Paulus werd – vastgebeten en een aantal clichés achter zich gelaten. Veel bleek ik nog niet te weten over het leven van Paulus. Veel blijkt er bij nader inzien ook niet echt over S/Paulus als mens in Handelingen te zijn opgetekend. Johnny Cash heeft daarover zijn fantasie de vrije loop gelaten, maar blijft binnen de lijnen van wat is overgeleverd.

Daarmee laat Cash Saulus tot leven komen; in zijn woede; in zijn weemoed over verloren liefde; in zijn passie; met alle verloren en vernietigde relaties; door dromen en herstel als Paulus heen. Ik kende hem als legger van de intellectuele fundamenten van mijn geloof, maar als mens was hij op de achtergrond gebleven. En juist in dat laatste ligt voor mij de toegevoegde waarde van dit boek.

Lees verder »

Dit bericht werd op 8 januari 2011 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , ,
Categorieën: Boeken

De onbedorven sneeuw net buiten DierenSneeuwblik op oneindig

Woensdag  1 december 2010 wandelde ik van Station Dieren via Laag-Soeren naar Brummen (voor de gegevens over deze wandeling, zie de pagina van eropuit.nl over deze wandeltocht).

De sneeuw lag er al twee dagen, maar weinig mensen waren me die dagen voorgegaan; soms maar 2 of 3. Ik dacht eindelijk prachtige foto’s te kunnen maken, maar ik kwam niet verder dan 5 of 6. Toen verdween het waarschuwingsbatterijtje op mijn LCD en ging het beeld op zwart. Een volgende keer ook gewoon de reserve-accu meenemen? Handig (not)! Nu moet ik het met de herinneringen doen die ik in mijn geheugen heb opgeslagen, maar de USB-interface op dat geheugen is nog steeds niet uitgevonden. Je zult het dus moeten doen met mijn onderstaande herinneringen.

Begin november waren de bomen nog zwaar bebladerd, maar zoals je ziet: ontbladering grijpt snel om zich heen. In combinatie met vers gevallen sneeuw geeft dat natuurlijk prachtige beelden, waar ik heerlijk van heb genoten.

Lees verder »

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken