Pijn maakte meer kapot dan me lief was

Pijn vervormt

Pijn is wat ik nog steeds voel, want Roy is er niet meer. Daarom zocht ik de afgelopen maanden steeds deze plek op in De Delftse Hout en luisterde ik naar de muziek waarnaar ik anderhalf jaar geleden samen met Roy met tranen in m’n ogen had geluisterd; nadat ik ‘m had gevraagd naar welke muziek hij wilde dat ik zou luisteren als hij er niet meer zou zijn:

Vandaag is het alweer drie maanden geleden dat hij overleed in zijn slaap. 10 dagen later werd het nummer afgespeeld tijdens zijn uitvaart. Hij had die muziek vlak voor zijn dood uitgezocht en na die donkere dag heb ik dit nummer grijs gedraaid. Tijdens dat luisteren bedacht ik hoeveel hij geleden heeft. En toch hechtte hij ondanks de donkere kanten intens aan het leven met ons. Ik bedacht me ook dat hij me vooral leerde trots te zijn op mezelf. En ik herinnerde me hoe hij me telkens ook weer met beide voeten op de grond zette. Want soms was hij ook kritisch over wat ik zei. Maar een paar dagen later kon hij dan weer een krantenknipsel langs brengen. En daarmee erkende hij dan in een geschreven kattenbelletje dat hij ook weer wat van mij had geleerd.

Een vertaling van Pain Changes van David Lang

Om nog heel veel meer redenen mis ik ‘m bijna iedere dag; als ik langs z’n huis loop; onderweg naar m’n werk; of zomaar ergens en altijd onverwachts. Hij is er niet meer. Maar om hem te gedenken vertaal ik vandaag het lied dat hij doorleefde en wat intens bij hem hoorde.

De dood spreekt 4: Pijn vervormt

Pijn vervormt alles
Eens ben je echt alleen
Maar alleen ben je nooit

Voel mijn hand
Ik voel je
Beroer mijn koude hand
Ik breng je
Vandaar
Naar je nieuwe koude land

Ik koos jou
Mijn unieke liefde
De anderen
Ze zoeken je
Maar
Waar zij zoeken
Zullen ze jou niet vinden

Na de vallende bladeren, komt de lente
Na de liefdesbreuk, komt ze terug.
Alles wat je hoeft te doen is
Met me meegaan
En wachten.
Eens zal zij in de aarde worden gelegd
Naast jou.
Mijn hand zal haar naar huis geleiden
Naar het oord waar liefde is
En geen pijn

Misschien verlang je ernaar
Dat als die deur opent
Jij genezen zult zijn

Liefste man, liefste vrouw
Liefste jongen, liefst meisje
Liefste mama, liefste papa
Liefste zoon, liefste dochter
Je zult me nooit verlaten

Je luistert
Je bent stil
Je voelt me naar je overhellen

Niets ontsnapt mij
De krijger niet
De jager niet

Alles wacht hoe het verandert
Als leven verdwijnt
Dat is de waarde van de zwaan en haar zang.

De nacht kan niet eeuwig duren
En ook deze slaap niet.
Voorbij deze slaap is licht
Voor altijd en eeuwig licht
Tot dat licht kan schijnen
Tot jij het ziet schijnen.
Slaap zacht hier
In de koele, donkere nacht

Het leven eindigt

En bij de wegstervende tonen van dit lied wendde ik me daarna de afgelopen maanden af van De Delftse Hout. Dan liep ik er omheen; bedroefd verzonken in mooie herinneringen. En langzaam raakte ik weer in staat om het gewone leven in te gaan. Hoewel het harde verlies me toch telkens weer confronteerde met m’n eigen eindigheid.

Roy is er niet meer. Maar ik kan hem wel gedenken. En dat zal ik blijven doen. Want een vriend als hij zal ik nooit meer vinden.