Newsboys - Schiphol Rijk18 November 2010 waren Newsboys in Schiphol Rijk en Gerhard Nel maakte er fantastische foto’s van.

Als voorprogramma stond The Circle Ends op het podium; een Nederlandse formatie, bestaande uit een gitarist en een zanger; de avond ervoor nog ingevlogen. Ze hadden te weinig kracht om de zaal echt te kunnen bespelen, maar sloten af met één van mijn favorieten van The Violet Burning: Clean (My God Has Rescued Me); toch nog erg mooi.

Na de korte pauze nam Newsboys het over met de volgende nummers:

  • Something Beautiful (2006)
  • Hands Up (2009)
  • Radio
  • Get up for Love (2009)
  • Blessed Be Your Name (2004)
  • He Reigns (2003)
  • Turn Your Eyes upon Jesus (1992; Solo Tate)
  • Mighty to Save (2010)
  • In the Light (1995; DC Talk)
  • When the Boys Light Up (2010)
  • Born Again (2010)
  • Miracles (2010)
  • Shine (1994)
  • Funky Music
  • One Shot (2010; toegift)
  • Jesus Freak (2010; toegift)

Voor zoveel geld heb ik nog niet vaak zo’n korte set horen spelen. Na vijf kwartier Newsboys stonden we alweer buiten en eerlijk gezegd voelde ik een dikke kater opkomen. Was dit alles wat ze deze avond te bieden hadden? Ja, dat was het dan!

Lees verder »

Dit bericht werd op 4 december 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: ,
Categorieën: Muziek

Amersfoort - De ladderMaandag was ik een dag vrij en wandelde ik langs Armando’s ladder; een Trouw Natuurtocht. De bewuste ladder staat langs de A28; net buiten de drukte van de stad; in de nabijheid van de drukte die zich naar de drukte van die stad voorthaast. En toch maakt dit monument temidden van al die drukte indruk. Je staat er even bij stil. Je laat het verhaal in Trouw nog even de revu passeren en je voelt dat de oneindige ladder ruimte geeft aan je gedachten en gevoelens; ruimte die ze in Kamp Amersfoort nodig hadden om te kunnen ontsnappen aan de indruk die wachttorens en prikkeldraad op hen maakten. Armando heeft die druk alleen maar van buitenaf kunnen ervaren. Als tiener liep hij erlangs, want hij woonde in de buurt. Maar na ‘De Ladder’ onder de snelweg rechts stond ik dan ineens middenin het voormalige Kamp Amersfoort of eigenlijk wat daarvan over is; een paar honderd meter het bos in en ingeklemd tussen een golfbaan en een dierenasiel (ik zal de associaties die dat bij me bovenriep voor me houden deze keer).

De avond ervoor had ik mijn gedachten in een blog de vrije loop gelaten over de risico’s die we in Nederland lopen met Geert Wilders en zijn club; gedacht vanuit de lessen van de geschiedenis. Hier stond ik middenin die geschiedenis. Ik liep linksom in de richting van de begraafplaats. Van het lijkenhuisje was weinig meer over. De teksten waren sprekend, maar beelden zijn nu eenmaal sterker dan woorden en die beelden miste ik. Dat veranderde toen ik via een trap vanaf de begraafplaats in een diepe kom afdaalde en oog in oog stond met ‘De stenen man’ van Frits Sieger (overlevende uit Kamp Amersfoort; de echte titel is veelzeggend ‘Gevangene voor het vuurpeloton’). Met die stenen man sta je oog in oog met een mens in zijn laatste seconden. De ene vuist gebald om wilskracht uit te beelden; de andere hand open gespreid om van wanhoop te getuigen. Vanaf ‘de stenen man’ wandelde ik de schietbaan af en keek ik af en toe nog achterom. De schietbaan was uitgegraven door gevangenen en werd gebruikt voor schietoefeningen; ook om gevangenen te fusilleren. Zullen ze dat vanaf een afstand van 350 meter hebben gedaan; om te oefenen? Of zullen ze de gevangenen in de ogen hebben gezien? Kortom: hoewel het bezoekerscentrum op maandag gesloten was, heb ik daar best wat tijd doorgebracht; om het allemaal op me in te laten werken; om na te denken over de lessen die deze geschiedenis ons leert. Hebben we er eigenlijk wel van geleerd in Nederland? Of vergeten we het langzamerhand allemaal, zakt het weg en beginnen we weer van voren af aan?

Lees verder »

Dit bericht werd op 26 oktober 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , ,
Categorieën: Boeken, Muziek, Sport

Wandeling - VijfherenlandenPoëzie is vaak mooier dan de werkelijkheid ooit kan zijn, maar in het geval van de routebeschrijving in Trouw bij de wandeling die ik gisteren aflegde kwam het verhaal (“Een eeuw geleden zal het er hier nauwelijks anders uit hebben gezien“) toch aardig overeen met wat mijn ogen zagen. Zo moet het geweest zijn vroeger… Daarvoor moest ik wel de passerende (vracht)auto’s wegdenken, maar het loonde: inderdaad zeg.

Het regende. Veel rust heb ik mezelf tijdens deze wandeling van krap 30 km dus niet gegund. Je gaat niet even op een bankje, een hek of zomaar op straat zitten. Ondanks de regencape zijn je kleren toch vochtig geworden en een moment van rust wordt afgestraft met een koude rilling die vanuit je botten naar je huid lijkt op te borrelen. Geen aanrader dus. Gisteren moest ik dat gebrek aan rust bekopen met een forse dip in m’n conditie (het eindje fietsen naar m’n werk duurde toch langer dan normaal :-)) en na een periode van stilzitten was het toch echt moeilijker op gang komen dan ik normaal gewend ben. Heel even dacht ik toen: zo moet het zijn, als je ouder wordt…

Lees verder »

Xnoizz Flevo Festival 2010Ik was alweer voor de vijfde keer op wat eerst nog gewoon Flevo Festival heette. En opnieuw had ik er geen spijt van.

Voordat ik aan deze tekst begon te schrijven, stelde ik mezelf de vraag of de waarde van zo’n festival afgemeten kan worden aan de herinnering die je eraan hebt (ondertussen is het alweer ruim twee weken geleden dat ik met een euforisch gevoel en een smerige caravan het terrein afreed)? Als ik die herinnering in een paar woorden samen zou moeten vatten, dan zou dat op het volgende neerkomen: herrie, ruimte, vrijheid, smaak, kwaliteit en vooral heel veel diepe vreugde en dito relatie met God, zon, strand en vriendschap; zoiets. Ja, dat is een hele mond vol. En toch zegt die mond vol nog lang niet alles.

Maar daar staat het dan toch als eerste: herrie. Want eerlijk gezegd heb ik me daar een beetje (soms heel erg) aan gestoord. De geluidsinstallatie zag er toch al niet misselijk uit en zal qua kosten de euro per gebruikte minuut waarschijnlijk ver hebben overschreden. Wat zonde van al die centen dat je – om er nog meer herrie uit te kunnen krijgen – zo’n installatie zo moet oversturen. Niet iedereen hoort dat natuurlijk (omdat z’n oren misschien al zodanig beschadigd zijn, dat….). Maar ik wel. En ik vind dat zo zonde van al die muziek. Ik kom niet naar een festival om het thuis met het volume op 46 opnieuw te moeten luisteren, omdat het dan wel tot z’n recht lijkt te komen! Jammer, jammer. Er waren betere momenten (bij The Violet Burning was niet alleen de muziek bijvoorbeeld perfect, maar ook het geluid was tot in de puntjes geregeld; net niet te hard, maar zeker ook niet zacht), maar bij deze dus een oproep aan de organisatie: doe daar iets aan volgend jaar!

Lees verder »

Dit bericht werd op 7 september 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , , , , , ,
Categorieën: Muziek, Vrienden

The Violet Burning @Hellevoetsluis

Ik weet natuurlijk niet of je The Violet Burning wel eens gehoord hebt, maar als ik in één woord samen zou moeten vatten wat ik van deze band vindt: Fabulous! Afgelopen dinsdag stonden ze in misschien wel het kleinste theater van Nederland; in – of all places – Hellevoetsluis. Rock ‘n’ Roll in een theater met stoelen? Jawel – hoewel niet gebruikelijk: het kan!

Net als tijdens hun optreden op XNoizz Flevo Festival 2010 een paar dagen daarvoor openden ze hun show met het prachtige ‘More’. Zoals Michael Pritzl het tijdens zijn show uitdrukte: “I love it: some loud music and some soft music; I love it: some sad lyrics and some happy lyrics”. Ook het rauwe Berlin Kitty en – nadat het publiek dit luid en duidelijk had gescandeerd en The Violets voor een derde toegift terugkwamen – het prachtige en toch stevige Goldmine kwamen voorbij. In oktober komen 3 nieuwe CD’s uit met 31 nieuwe tracks; ook daarvan speelden ze een paar best stevige nummers.

Lees verder »

Dit bericht werd op 26 augustus 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , ,
Categorieën: Muziek

Neal Morse in RijnsburgNa het fantastische concert met Transatlantic in Tilburg was Neal Morse opnieuw een avond in Nederland; in Rijnsburg of all places. Voor fans van Progrock was dat not their piece of cake. Met 150 man in de zaal had je dan ook zo’n beetje alles wel gehad.

Maar de avond zelf was meer dan de moeite waard. Neal Morse – dat weten de fans wel – is een veelzijdig artiest. Als hij in Europa speelt met zijn hoofdzakelijk Nederlandse band (aangevoerd door Colin Leijenaar), dan is het beste niet goed genoeg. Kwaliteit gaat ook live voor alles en bij Transatlantic is dat allemaal nog strakker en beter opgezet. Op een live album als ‘Sola Scriptura and beyond’ is dat goed te horen. Ik twijfel, maar misschien zijn zijn live-albums nog wel beter dan de studio-albums.

Maar deze avond bestond zijn ‘band’ uit soms zijn zoon Willy op de toetsen, 3 jongeren uit Rijnsburg op gitaar, bas en drum en afwisselend een bijdrage van 2 jongere dochters en van Julie Harrison (die ook de backing vocals verzorgt op het Album ‘The River’).

Als je van de lichte, maar soms ook uptempo worship-muziek houdt, die Neal Morse maakt, is het de moeite waard om een avond van deze jaarlijks terugkerende tour van Neal Morse en zijn gezin bij te wonen. Een gevoelig nummer als ‘The River’ werd prachtig afgewisseld door het nieuwe ‘Mighty to Save’. Door de samenstelling van de band was de muziek niet van de allerbeste kwaliteit, maar de mens Neal Morse, zijn leven met God en zijn liefde voor de mensen om hem heen traden des te opvallender op de voorgrond. Ik heb ervan genoten.

Een kleine domper was wel dat aan het einde van de avond zijn nieuwe Worship-album ‘Mighty to Save’ al te koop was, ik 1 Euro tekort kwam om hem te kunnen kopen en dat het album op het hele web verder nog nergens verkrijgbaar is. Een volgende keer neem ik weer genoeg geld mee…

Dit bericht werd op 17 juli 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: ,
Categorieën: Muziek

Newsboys - Born AgainMet Michael Tate aan het roer is er echts iets omgegaan bij Newsboys. De aansluiting bij de dagelijkse werkelijkheid en de directe herkenbaarheid die daardoor ontstond (de muziek van My Friend Jesus maakte me nieuwsgierig en de tekst lezend herkende ik met een schok hoe ik me wel eens voel en gedraag tegenover mijn naaste; zie mijn blog van toen over In the Hands of God). Go (2006) en In the Hands of God (2009) waren toppers van ongekende hoogte. De bijzondere stem van Peter Furler, de professionele muziek en de herkenbare teksten en hun fantastische optreden op Flevo 2007 waren voor mij een goede reden om fan te worden van Newsboys. Ik werd destijds zeg maar van het veld geblazen en met mij vele anderen.

Het optreden op Flevo 2009 vond ik teleurstellend en naar deze nieuwe plaat van een nieuwe Newsboys keek ik met gemengde gevoelens uit. De Sampler die Newsboys dit voorjaar uitbracht met 5 nummers die ook op hun upcoming album Born Again (heel stout gedownload, omdat’ie in Nederland anders niet te krijgen was) voor zouden komen, vond ik teleurstellend (vooral tekstueel niet af), maar nu het hele album er ligt (voorlopig sinds gisteren alleen digitaal in Europa via iTunes en volgende week dinsdag pas in Amerika). ben ik toch enthousiast.

Lees verder »

Dit bericht werd op 10 juli 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , ,
Categorieën: Muziek

Ik ken Leonard Cohen nog niet zo heel lang. Van naam kende ik hem al langer, maar zijn diepe, warme stem had mijn hart nog niet bereikt. Nu wel en dat bracht de eerste keer zo’n ontroering teweeg dat ik nu nog een zekere schroom moet overwinnen voor ik weer durf te luisteren. De diepe warmte in de stem herkende ik van Johnny Cash, maar Cohen is toch van een andere orde. De melancholie van Cohen veroorzaakt bij mij een vorm van geluk, waarvan ik nauwelijks durf te hopen dat ik die bij het herluisteren van Cohen opnieuw zal ervaren.

Na een schokkende dag in Bosnië (later daarover meer) waren we afgelopen vrijdagavond teruggekeerd in Kroatië (Split) en durfde ik het aan. Na het klassieke Hallelujah passeerde ook ‘Everybody knows’ en dat vond ik zo passen bij wat ik die dag had gezien, dat ik ter plekke besloot om thuis de tekst eens grondiger te bestuderen. Hieronder mijn (vrije) vertaling van het lied (op bijvoorbeeld http://www.youtube.com/watch?v=rBQYWCw8n_k kun je meeluisteren en de tekst in het Engels volgen):

Lees verder »

Dit bericht werd op 31 maart 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , ,
Categorieën: Muziek

Mutemath - ArmisticeHoewel de toon van hun teksten nogal negatief klinkt, maken deze heren toch muziek die boeit. Maar na nog geen week luisteren (de plaat lag vanaf vorige week donderdag in Amerika in de schappen; dinsdag via Amazon thuisgestuurd), heb ik niet het gevoel dat Armistice opvallende nummers bevat. Ik ontdekte Mutemath (toen nog Mute Math) destijds op een verzamelaar (‘Music U Believe’). Ongemerkt transformeerde ik tijdens het nummer ‘Peculiar People’ naar een gevaar op de snelweg; zonder dat ik er natuurlijk erg in had. Prachtig, swingend en met een mooie boodschap was dat nummer.

Die impliciet christelijke boodschap mis ik een beetje op deze plaat. De boodschap is er na ‘Peculiar People’ niet positiever op geworden. Bij het nummer ‘Backfire’ lijkt er iets van door te klinken, maar het klinkt wat dof (tekstueel) van onder het stof van een algemeen negatief gevoel dat ook in de andere teksten doorklinkt:

There goes another one of our sure fired plans
That backfired again
We try to think it through the best that we can
I bet it’s gonna backfire again

Take what is given you
How does that sound
Everything is all thought through and fool proof
Now watch it all crumble down and down again

Lees verder »

Dit bericht werd op 29 augustus 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , ,
Categorieën: Muziek

Flevo Festival 2009Laten we het erop houden dat het gewoon wennen was. Michael Tait is geen Peter Furler en als je het concert van precies twee jaar daarvoor met het afsluitende optreden van Newsboys op Flevo 2009 vergelijkt, dan vallen gewoon een aantal dingen op; vooral de verschillen.

Laat ik het toch gewoon zeggen, zoals ik het voelde: het voelde niet goed in eerste instantie. Maar dat had ik meer gezien. Recent bekeek ik bijvoorbeeld ‘Sola Scriptura & Beyond’ van Neal Morse met Nederlandse band. Je zag het gewoon: die moeten nog aan elkaar wennen. Dit is nog niet natuurlijk. Maar in de nummers daarna merkte je er niets meer van dat Neal Morse en deze band nog nooit samen hadden gespeeld. Wat een vuur en wat een passie. Zoiets hoopte ik bij Newsboys ook. Gewoon even wennen en daarna komt het goed.

Op sommige momenten leek dat inderdaad te gebeuren. De klassieker ‘He Reigns’ (en laten we vooral vaststellen dat dat gewoon zo is: He Reigns) was mooi en precies goed uitgevoerd. Wat is het toch elke keer heerlijk om God te laten weten dat ik vind dat Hij regeert! Helemaal af; niet meer aankomen, dacht ik op dat moment.

Lees verder »

Dit bericht werd op 27 augustus 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: ,
Categorieën: Muziek

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken