Robert Duvall - The ApostleMet ‘The Apostle‘ van Robert Duvall (die zelf de prachtige hoofdrol speelt) bekeek ik gisteren wat mij betreft een bijzondere film die via verschillende invalshoeken tot nadenken stemt. Het verhaal begint wat rommelig, waardoor het in het begin niet helemaal lukt om de aandacht erbij te houden. Maar vanaf het moment dat Sonny een honkbalknuppel oppakt tot het einde van de film ontspint zich een mooi verhaal over een prediker die de naam van Jezus van de daken schreeuwt, daar niet naar leeft en die dat als Apostle E.F. probeert te verbergen.

Apostle E.F. blijkt echter als Sonny een moord te hebben gepleegd en vroeg of laat komen mensen dat te weten of vinden ze uit waar hij zich bevindt. Als prediker beweegt hij mensen en weet hij te verbinden. Nadat hij mensen samen heeft gebracht in een klein kerkje weet hij een troublemaker (naamloos en daarom op imdb.com dan maar zo genoemd) te ontdooien. Blank en zwart, monteur en radio reporter, troublemaker en lover; hij weet ze in korte tijd met elkaar te verenigen, maar moet hen direct ook weer loslaten.

Lees verder »

Dit bericht werd op 18 september 2011 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , ,
Categorieën: Column, Film

A.F.Th. van der Heijden - De liefdesbabyJe zou haast gaan denken dat ik een fervent van-der-heijden-hater ben, maar om Freek de Jonge te parafraseren: “Dan zit je ongenadig mis”. Toch kom ik opnieuw tot de plakker ‘afrader’ als het om dit kleine boekje gaat. Een liefdesbaby kun je het object van dit verhaal niet echt noemen, want betreffende baby is verwekt op de set van een pornofilm. Dat vader en moeder aan elkaar blijven hangen, zal ermee te maken hebben dat de oude en nieuwe tijd elkaar in de jaren ’60 raakten. ‘Moeten trouwen’ was toen waarschijnlijk – ik ben er zelf natuurlijk nooit bij geweest, want van eind jaren ’60 – nog een oud begrip dat niet meer echt aansloot bij de sexpraktijk van die dagen. Maar als ons object dan toch geboren wordt (‘vader’ en ‘moeder’ zijn nog steeds ‘bij elkaar’) wordt het in een AH-doos gestopt en door een vriend van de vader in de bosjes geplaatst.

Wat onvoorzichtig! Kind wordt gevonden, moeder ongelukkig en ten slotte ten einde raad, want… oh nee, de clou. Niet verklappen! Hoewel: zal ik je de lust van het lezen van deze afrader ontnemen? Ja, laat ik dat doen. Object van handeling gaat dood, moeder gaat op zoek en als aap uit de hoge hoed blijkt kind toch niet dood te zijn. Maar moeder krijgt dat nooit te horen…

Wat een ellende toch…

Dit boekje mag van mij op de grote hoop met pulp. Het verscheen in de serie ‘Schrijvers van naam’. Van der Heijden maakt die naam waar met zijn Schervengericht (absoluut!), maar met dit boekje in juist die serie heeft hij die naam toch behoorlijk te grabbel gegooid.

Loes reageerde op mijn vorige blog over Drijfzand koloniseren van Van der Heijden met de opmerking dat ik Doodverf (het nieuwste boek van Van der Heijden) zeker zou moeten lezen. Ik ga het nog één keer proberen…

Dit bericht werd op 24 juni 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , ,
Categorieën: Boeken

A.F.Th. van der Heijden - Drijfzand koloniserenIn mijn vorige blog over Leon de Winter’s Het recht op terugkeer stelde ik iets te voorbarig vast dat Van der Heijden naast Het schervengericht geen literatuur had geproduceerd. Dat was natuurlijk wat overdreven, maar bij die opmerking dacht ik in ieder geval aan dit boek. Het voetbalgeweld, de dode die niet begraven mag worden, de onderlinge familievetes en het idee van macht zijn allemaal nogal pathetisch in beeld gebracht. De ongetwijfeld mooie taal die Van der Heijden kan bezigen gaat ten onder in dit geweld van een toekomst die nooit in deze vorm zal bestaan.

Kortom: dit boek verdient echt niet meer dan het predikaat ‘afrader’. Het zorgt er bij mij voor dat ik bij zijn nieuwe Doodverf twijfel. Na schervengericht ben ik op Drijfzand koloniseren zo afgeknapt dat ik niet snel enthousiast zal worden voor de aankoop van nog een boek van A.F.Th.; dat terwijl ik zijn gastschrijverschap voor de TU Delft toch bijzonder heb gewaardeerd; dat terwijl zijn Schervengericht toch echt het neusje van de zalm is of van mij tot de top van de Nederlandse literatuur gerekend mag worden. Vreemd – jammer ook – dat in één man zoveel tegenstelling verenigd kan zijn!

Dit bericht werd op 21 juni 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , ,
Categorieën: Boeken

Leon de Winter - Het recht op terugkeerHoewel je nauwelijks om de gelijkenis met een vroeg schilderij van Dali heenkunt (van zijn vrouw Gaia), gaat het in dit boek natuurlijk niet om de voorzijde alleen. Waar gaat het dan wel om?

Voor mij gaat het sinds ik voor het eerst Leon de Winter las natuurlijk om de vraag of hier sprake is van literatuur of niet. In eerste instantie (na lezing van ‘De ruimte van Sokolov’) dacht ik die vraag positief te moeten beantwoorden, maar hoe meer ik las van De Winter (vooral zijn latere werk) hoe meer ik aan die vaststelling begon te twijfelen. Toegegeven: net als bij alle eerdere boeken van De Winter heeft hij met dit boek opnieuw een page turner geschreven. Dat lijkt zijn handelsmerk, maar – hoewel het boek het niveau van een en-toen-en-toen-en-toen duidelijk ontstijgt – schrijft Leon de Winter literatuur?

Om die vraag te beantwoorden zou ik literatuur eerst moeten definiëren en eerlijk gezegd heb ik me niet verdiept in de defnities die anderen daaraan geven. Laat ik het daarom in dit stukje houden bij de subjectieve beschrijving van wat ik onder literatuur versta.

Lees verder »

Doeschka Meijsing - Over de liefdeEigenlijk valt er over dit boek niet veel meer te vertellen dan dat het een onderhoudend boek is en lekker wegleest. Literair gezien klopt het allemaal en qua virtuositeit merk je dat je hier te maken hebt met een goede schrijver. Maar om nou te zeggen dat het verhaal je verpletterd achterlaat? Nee, het was niet meer dan prima zo. Goed genoeg, zeg maar, maar niet indrukwekkend.

Vrouw blijft na 1 verpletterende verliefdheid en 3 grote liefdes gebroken achter op het toneel. Er worden wat snerende opmerkingen gemaakt over de lesbische liefde (want ja, een voorheen lesbische, dat kom je niet iedere dag tegen; zeker niet als die zich heeft laten verleiden door een verlepte en afgedankte man). Kortom het is allemaal een beetje een triest verhaal en het eindigt allemaal erg teleurstellend (niet als boek, maar voor de hoofdpersoon).

Toch ben ik benieuwd wat zo’n vrouw nou te melden heeft op een TU Delft, als ze daar over een paar weken als gastschrijver figureert. Vorig jaar maakte Van der Heijden in die rol toch echt indruk op me. Dat deed hij toen als mens, omdat – toen de techniek ons in de steek liet – hij ordinair en ongezouten boos werd. Maar ik herkende veel in zijn houding, toen hij met een zekere vorm van gêne keek naar zijn eigen werk. Wat zal Doeschka voor ons in petto hebben?

Dit bericht werd op 8 april 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , ,
Categorieën: Boeken

Roman Polanski - ChinatownMet dank aan A.F.Th. van der Heijden die de afgelopen weken gastschrijver was aan de TU Delft. De tweede avond als gastschrijver keken we samen met A.F.Th. naar de film ‘Chinatown’ en vrijdagavond bekeek ik de film nog eens in huiselijke kring.

Zeker als je een tweede keer naar de film kijkt, barst de film van de vooruitwijzingen die ieder op hun beurt pas later in de film betekenis krijgen. De belangrijkste:

Evelyn: Why the bad luck [in Chinatonw]?
Jake: I was trying to keep someone from being hurt. I ended up making sure that she was hurt.
Evelyn: Cherchez la femme? Was there a woman involved?
Jake: Of course.
Evelyn: Dead?
Jake: –

Maar ook:

  • De bril die Noah Cross gebruikt. De bril in de vijver heeft dezelfde oortjes.
  • Het hoofd van Evelyn op de claxon; verwijzend naar de onverwachte ontknoping.

Lees verder »

Dit bericht werd op 8 juni 2008 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , ,
Categorieën: Film

Wladyslaw Szpilman - De pianistVoor het eerst op Hyves gepubliceerd op 3 december 2007

(tot 23 december 10 x bekeken)

Kort na de oorlog schreef Szpilman – één van de weinige overlevenden uit het ghetto van Warschau – op wat hij had meegemaakt. Als je echt tot je door laat dringen wat deze man heeft meegemaakt, dan vergaat je de lach die je vanwege de humor van sommige fragmenten niet kunt onderdrukken. Het brengt Polen in beeld die collaboreerden en anti-semiteerden (het vooroordeel dat we allemaal van Polen kennen), maar andere Polen hebben Szpilman uiteindelijk door de oorlog heen geholpen. In Nederland was het al gevaarlijk om Joden te verbergen; in Polen was dat nog gevaarlijker, want de Duitsers werden – hoe oostelijker ze onderdrukten – steeds minder subtiel. Aan het einde van de oorlog is niet alleen het ghetto vernietigd en met de grond gelijk gemaakt (dat verhaal kennen we), maar is heel Warschau ontruimd en in brand gestoken. Als bijna enige blijft Szpilman achter in een stad die verder ontruimd is en waar geen eten meer te vinden is. En dan blijkt hij juist in het huis te zitten dat de Duitsers hebben aangewezen als hun laatste hoofdkwartier in Duitsland. Telkens opnieuw lijkt zijn laatste uur geslagen (honger, kogels van Duitse zijde, maar uiteindelijk ook van Poolse zijde, verraad, etc.). Maar telkens opnieuw lijkt er een wonder te gebeuren dat hem op de been houdt.

Lees verder »

Dit bericht werd op 23 december 2007 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , ,
Categorieën: Film

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken