Cees Nooteboom - 's Nachts komen de vossenNa afloop van de wandeling op de grens van Nederland en België (met culinaire afsluiting in – hoe kan het anders – België; zie mijn blog over die wandeling) was ik benieuwd naar de andere verhalen in deze nieuwste bundel van Cees Nooteboom. Soms waren die verhalen teleurstellend (dat lijkt kenmerkend voor een verhalenbundel, zoals nu ook weer in de bundel ‘Kwetsuur‘ van Anna Enquist), maar er zaten een paar goede verhalen bij.

Neem nou het verhaal over de vice-consul. Je voelt het bederf langzaam maar zeker het verhaal binnentrekken. De dood kiert door de naden van elke bladzijde heen. Maar zinnetjes als ‘De wijn… is troep die na verloop van tijd de stoel onder je hersens uit trekt’ (pagina 55) zijn toch de juweeltjes waarvoor ik een boek lees. Na zo’n zin kijk ik altijd even met een glimlach over mijn boek heen de verte in. Hoe kom je erop? Nog zo een op pagina 58: “Ooit had Heinz me een foto laten zien van dertig jaar geleden, Italië nog in de afgedragen kleren van het fascisme, armoede, aarzelende wederopbouw, geen Wirtschaftswunder in een Duitsland dat nog moest puinruimen…”. Wat weet ik nou helemaal van Italië? Ik ben er welgeteld drie keer geweest, maar in de geschiedenis van dat land blijk ik dan ineens toch nog minder dan een relatieve buitenstaander te zijn; “de afgedragen kleren van het fascisme”. Hoe verzin je het?

Lees verder »

Dit bericht werd op 29 april 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , , ,
Categorieën: Boeken

Cees Nooteboom - 's Nachts komen de vossenWandelend van Bergen op Zoom naar Nispen (met een snifje België; voor mijn bespreking van deze tocht zie onderaan het artikel in Trouw) las ik op een bank met uitzicht op het rijke leven van een golfbaan het eerste verhaal uit deze bundel. De eerste spetters regen vielen naar beneden, maar voor een goed verhaal blijf je nog even zitten. Ik herkende de melancholieke stijl van een eerder boek van Nooteboom (‘Allerzielen’) en het las als een trein.

Op pagina 18 legde ik een ezelsoortje. Een vriendschap (of liefde, zoals in het verhaal van Nooteboom) kan zomaar verwateren. Je houdt het een paar jaar vol om brieven te schrijven en dan ineens… Zij schrijft niet meer of jij doet het niet meer en de liefde is over en voorbij. Zonde. Vaak wijd je er nog een gedachte aan; van spijt of met een vleugje schuldgevoel; maar onvoldoende om er iets mee te doen.

Gek is dat eigenlijk. Dat zo’n gevoel zo universeel is dat iemand daar een verhaal aan wijdt. Ik ben benieuwd naar de andere verhalen…

Dit bericht werd op 24 maart 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: ,
Categorieën: Boeken, Sport

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken