Ari Sandel - When We First Met (2018)Herhaling boeit me. Sinds ik op aanraden van Willem Jan Otten Groundhog Day zag, kijk ik vaker naar films waarin mensen terug mogen of moeten in de tijd; om dingen recht te zetten. Zo zag ik The Last Day of Summer en Naked (beiden niets-om-het-lijf-films) en gisteren dan eindelijk When We First Met van Ari Sandel. Afgezien van het nietszeggende van deze films valt me op dat het thema van de herhaling telkens weer op een andere manier wordt uitgewerkt en ook tot nieuwe inzichten leidt. Ik heb dan ook niets met de interpretatie van herhaling zoals Nietzsche die geeft (die zegt – heel kort door de bocht: eigenlijk is er niets nieuws onder de zon en herhalen we alleen wat eerder al vele malen heeft plaatsgevonden).

Zo oud als de wereld

Toegegeven: het verhaal over het verlangen naar herhaling zal zo oud als de wereld zijn en ik ken er vele varianten van. Het verlangen naar herhaling vind je in de Bijbel bijv. uitdrukkelijk terug in het verhaal over Lazarus die na zijn dood “rust aan het hart van Abraham”. De rijke man, die vanuit het dodenrijk toekijkt, verzucht uiteindelijk: “Stuur Lazarus alstublieft naar het huis van mijn vader, want ik heb nog vijf broers“. En je hoort hem denken: dan kan recht worden gezet wat ik in m’n leven heb laten liggen. Maar Abraham gelooft niet in zo’n missie, want “als ze niet naar Mozes en de profeten luisteren, zullen ze zich ook niet laten overtuigen als er iemand uit de dood opstaat”. Zo. Dat is duidelijk. Eenmaal gepasseerde stations worden niet meer aangedaan; omdat het zinloos is om er opnieuw te passeren.

Herhaling is zinloos

Eigenlijk is dat ook ten diepste de boodschap die J.P. Sartre telkens opnieuw in zijn novellen en toneelstukken uit: De teerling is geworpen; terugkeer naar de aarde – vanuit een leven na de dood – heeft geen enkel nut; omdat er toch niets zal veranderen. Of: Tussen de raderen; het ene regime volgt na het andere, maar uiteindelijk is het allemaal één pot nat en verandert er niets. Alles herhaalt zich zonder enig nut. Hoewel de stukken boeien en heerlijk weglezen zijn ze nogal ontmoedigend. Het is allemaal nutteloos. Het heeft allemaal toch geen enkele zin of effect. Lees verder »

Dit bericht werd op 11 februari 2018 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , , , , , , ,
Categorieën: Boeken, Film, Toneelstuk

Nina Hagen - BekentenissenIn haar autobiografie ‘Bekentenissen‘ beschrijft Nina Hagen hoe zij tijdens een LSD-trip Jezus ontmoette en hoe ze daar niet meer omheen kon; om de bemoeienis van God met haar kleine leventjes; waarna ze zich liet dopen.

Zo’n bekentenis herinnert me aan een ander moment; toen God Zich aan mij openbaarde; in mijn ziekenhuisbed. Ik maakte ook een trip. Omdat m’n ruggeprik na een forse buikoperatie verstopt was geraakt, mocht ik mezelf maximaal eens per minuut een klein shot morfine toedienen. Ik keek elke seconde weg, want ik verging van de pijn. Ik moet dan ook ver heen zijn geweest, toen ik een hand op mijn buik voelde die me voorzichtig aanraakte; die daarna verdween. En ik voelde: hier verdwijnt iemand die ik m’n hele leven dichtbij me zou willen hebben. Een ervaring noem je dat. Vervormd? Ja, vast. Maar ik heb nog steeds niet het lef om te ontkennen dat het gebeurde. Want na die handen had ik geen shot morfine meer nodig; niet één. De pijn was verdwenen en ik wist: God was hier of hij heeft me letterlijk een engel gestuurd; met de persoonlijke opdracht om mij ter plekke te genezen.

Gisterenavond was Stefan Paas in Delft. En napeinzend over zijn betoog en de daarop volgende discussie drong deze ervaring zich sterk aan mij op. Waarom?

Omdat ik met een bepaalde verwachting naar die avond toe was gegaan; laat ik wel eerlijk blijven. Ik dacht in Paas met een rasechte apologeet te maken te hebben. Tijdens de eerste twintig minuten werd ik bevestigd in dat beeld. Paas filosofeerde er in zijn inleiding namelijk driftig op los; over het onderscheid tussen zijn en bestaan. En tot mijn verbazing meen ik me zelfs te herinneren (maar misschien wilde ik dat horen) dat hij op enig moment zei dat God in die taal helemaal niet bestaat; hoogstens is; zoals Hij Zich openbaarde aan Mozes bijvoorbeeld. Heeft Mozes eindelijk een ontmoeting van de Onzegbare, openbaart Hij zich als de ‘Ik ben’!

Lees verder »

Dit bericht werd op 1 december 2014 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , ,
Categorieën: Boeken, Column

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken