Wandeling - VijfherenlandenPoëzie is vaak mooier dan de werkelijkheid ooit kan zijn, maar in het geval van de routebeschrijving in Trouw bij de wandeling die ik gisteren aflegde kwam het verhaal (“Een eeuw geleden zal het er hier nauwelijks anders uit hebben gezien“) toch aardig overeen met wat mijn ogen zagen. Zo moet het geweest zijn vroeger… Daarvoor moest ik wel de passerende (vracht)auto’s wegdenken, maar het loonde: inderdaad zeg.

Het regende. Veel rust heb ik mezelf tijdens deze wandeling van krap 30 km dus niet gegund. Je gaat niet even op een bankje, een hek of zomaar op straat zitten. Ondanks de regencape zijn je kleren toch vochtig geworden en een moment van rust wordt afgestraft met een koude rilling die vanuit je botten naar je huid lijkt op te borrelen. Geen aanrader dus. Gisteren moest ik dat gebrek aan rust bekopen met een forse dip in m’n conditie (het eindje fietsen naar m’n werk duurde toch langer dan normaal :-)) en na een periode van stilzitten was het toch echt moeilijker op gang komen dan ik normaal gewend ben. Heel even dacht ik toen: zo moet het zijn, als je ouder wordt…

Lees verder »

Anna Enquist - De kwetsuurAnna Enquist heeft twee fantastische boeken geschreven: Het meesterstuk en De thuiskomst. Ook haar nieuwste boek belooft veel te bieden (in Contrapunt ben ik net begonnen) en Het geheim en De ijsdragers mogen er ook best zijn. Maar na Het kwetsuur zal ik niet snel een nieuwe verhalenbundel ter hand nemen van Anna Enquist. Misschien heb ik voorlopig m’n buik toch wel vol van verhalen… De romans (ook bijvoorbeeld van Cees Nooteboom) blijken toch sterker dan de verhalen die dezelfde schrijvers schrijven. Heeft iemand dat wel eens andersom gezien?

In het verhaal ‘Een haven’ (het laatste verhaal) lijkt het nog heel even wat te worden, want daar blijken verschillende verhalen uit deze bundel ineens samen te komen. Maar meer dan een trucje (je noemt wat namen uit eerdere verhalen en je vertelt een korte anekdote die een lezer moet herkennen) blijkt het niet te zijn. Opnieuw betreft het hier een op zich staand verhaal waarin in dit geval wat psychologische prietpraat aan de orde komt.

Alleen ‘De oversteek’ (het eerste verhaal) zal ik niet snel vergeten. Vader en twee zoons raken op elkaar aangewezen op een ijsschots. Dit is een spannend verhaal, maar het maakt ook al heel snel zichtbaar dat mensen elkaar onverschillig kunnen worden (of al zijn; de grens is zoals in het echte leven nogal vaag). Je kent misschien de verhalen uit het concentratiekamp (zoals bijvoorbeeld beschreven in Amor fati of Om een lepel soep van Abel J. Herzberg of in Onbepaald door het lot van Imre Kertesz (prachtig en ingetogen verfilmd als Fateless), maar de voorbeelden zijn legio). De dood in Turkije of Apeldoorn heeft een enorme impact; zeker voor directe nabestaanden. Maar als je zelf in levensgevaar verkeert… Dan lijk je door steeds minder te worden geraakt; als je de verhalen tenminste moet geloven. En ja, ik geloof die verhalen wel, omdat ik me er wat bij voor kan stellen.

Lees verder »

Dit bericht werd op 5 mei 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , ,
Categorieën: Boeken

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken