Tonke Dragt - De brief voor de koningHet was even wennen. En toch was het zeker de moeite waard. De brief voor de koning werd lang voor ik geboren werd geschreven (in 1962) en toch had ik er tot begin van dit jaar nooit van gehoord. Maar toen ik mijn dochter van 11 vroeg of zij het genoemde boek misschien uit de bibliotheek mee wilde nemen merkte zij snerend op: “maar dat ben ik op school ook aan het lezen”. Ik mompelde maar zoiets als dat je dat wel eens hebt hè; dat je achterloopt…

Ondertussen wist ik dus wel dat ik met een vrij tijdloos boek te maken zou krijgen. Had ik het maar eerder gekend! Nu was het een onderhoudend en boeiend verhaal (ik lees niet alle boeken tot en met de laaste bladzijde; De brief voor de koning las ik wel helemaal uit), maar meeslepend vond ik het niet (meer). Ik weet zeker dat ik dat als jongen wel gehad zou hebben en ik heb dus meermalen verzucht dat ik dit boek (deze schrijver) eerder had moeten kennen. Zoals ik veel heb gemist, is dit verhaal in die tijd ook aan mij voorbij gegaan. Ach, je kunt niet alles hebben en ook nog dingen tegoed houden. En dat is misschien maar goed ook.

Het verhaal kan eigenlijk heel kort worden samengevat. Tiuri (een adolescente schildknaap die een dag later tot ridder geslagen zou worden), zoon van Tiuri, krijgt een opdracht van een stervende zwarte ridder. Rode ruiters (die de zwarte ridder hebben vermoord) willen niet dat die opdracht succesvol wordt uitgevoerd. Zij bedreigen Tiuri en willen ook hem doden, maar grauwe ridders, Menaures, Piak en vele anderen helpen hem om de opdracht toch uit te kunnen voeren. Eind goed; al goed.

Lees verder »

Dit bericht werd op 3 april 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , , ,
Categorieën: Boeken

Ik ken Leonard Cohen nog niet zo heel lang. Van naam kende ik hem al langer, maar zijn diepe, warme stem had mijn hart nog niet bereikt. Nu wel en dat bracht de eerste keer zo’n ontroering teweeg dat ik nu nog een zekere schroom moet overwinnen voor ik weer durf te luisteren. De diepe warmte in de stem herkende ik van Johnny Cash, maar Cohen is toch van een andere orde. De melancholie van Cohen veroorzaakt bij mij een vorm van geluk, waarvan ik nauwelijks durf te hopen dat ik die bij het herluisteren van Cohen opnieuw zal ervaren.

Na een schokkende dag in Bosnië (later daarover meer) waren we afgelopen vrijdagavond teruggekeerd in Kroatië (Split) en durfde ik het aan. Na het klassieke Hallelujah passeerde ook ‘Everybody knows’ en dat vond ik zo passen bij wat ik die dag had gezien, dat ik ter plekke besloot om thuis de tekst eens grondiger te bestuderen. Hieronder mijn (vrije) vertaling van het lied (op bijvoorbeeld http://www.youtube.com/watch?v=rBQYWCw8n_k kun je meeluisteren en de tekst in het Engels volgen):

Lees verder »

Dit bericht werd op 31 maart 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , ,
Categorieën: Muziek

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken