Cees Nooteboom - 's Nachts komen de vossenNa afloop van de wandeling op de grens van Nederland en België (met culinaire afsluiting in – hoe kan het anders – België; zie mijn blog over die wandeling) was ik benieuwd naar de andere verhalen in deze nieuwste bundel van Cees Nooteboom. Soms waren die verhalen teleurstellend (dat lijkt kenmerkend voor een verhalenbundel, zoals nu ook weer in de bundel ‘Kwetsuur‘ van Anna Enquist), maar er zaten een paar goede verhalen bij.

Neem nou het verhaal over de vice-consul. Je voelt het bederf langzaam maar zeker het verhaal binnentrekken. De dood kiert door de naden van elke bladzijde heen. Maar zinnetjes als ‘De wijn… is troep die na verloop van tijd de stoel onder je hersens uit trekt’ (pagina 55) zijn toch de juweeltjes waarvoor ik een boek lees. Na zo’n zin kijk ik altijd even met een glimlach over mijn boek heen de verte in. Hoe kom je erop? Nog zo een op pagina 58: “Ooit had Heinz me een foto laten zien van dertig jaar geleden, Italië nog in de afgedragen kleren van het fascisme, armoede, aarzelende wederopbouw, geen Wirtschaftswunder in een Duitsland dat nog moest puinruimen…”. Wat weet ik nou helemaal van Italië? Ik ben er welgeteld drie keer geweest, maar in de geschiedenis van dat land blijk ik dan ineens toch nog minder dan een relatieve buitenstaander te zijn; “de afgedragen kleren van het fascisme”. Hoe verzin je het?

Lees verder »

Dit bericht werd op 29 april 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , , ,
Categorieën: Boeken

Tim Krabbé - Een tafel vol vlindersIn dit geval was sprake van een half gegeven paard (ik heb er tenslotte iets anders voor moeten kopen)… Dus: een aardig boek, maar ik heb betere boekenweekgeschenken gelezen. Het vertelt het verhaal van een vader (die geen vader is) en zijn zoon (die niet de zoon is van…). Je weet halverwege het boek al dat er iets niet in de haak is en dat blijkt inderdaad zo te zijn. Alleen, hoe het echt eindigt, dat lezen we niet meer.

Het thema dat aan de orde komt vind ik daarentegen machtig interessant (overigens vele malen beter aan de orde gesteld in een eerder boekenweekgeschenk van Harry Mulisch – Het theater, de brief en de waarheid (2000). Wat de een vertelt over de ander, blijkt niet de gehele waarheid te zijn. Aan de ene kant is dat thema best sterk uitgewerkt. De vader (die geen vader is) vertelt bij nader inzien maar de halve waarheid over ‘zijn’ zoon. Sterk is dat de zoon geen verhaal heeft over ‘zijn’ vader, maar zich beperkt tot het gedrag dat voor hem zichtbaar is en de mening die hij daarover heeft. De Bijbel zegt geprarafraseerd dat je beter niet kunt oordelen over een ander, omdat God jouw criteria zal gebruiken om jou te veroordelen (Jezus zelf zegt: ‘Ga in uw oordeel niet op de schijn af, maar laat uw oordeel rechtvaardig zijn.’ – Johannes 7 : 24. En Paulus: ‘Het oordeel dat u over anderen velt, velt u over uzelf, want de dingen die u veroordeelt doet u zelf ook.’ – Romeinen 2 : 1).

De vader is zo zeker van zichzelf. Hij weet het allemaal zo goed. Maar hij blijkt er naast te zitten. Ondertussen is hij allang de grip kwijt op ‘zijn’ zoon en weet hij weinig meer van hem. Hij dacht het goed te doen (dat denken we allemaal), maar een open gesprek zou hem meer hebben opgeleverd dan hij nu heeft. In het verre Rusland voel je dat ‘zijn’ zoon hem ontglipt. En dat is ook zo. Zo (de echte) vader, zo de zoon en de vervangende vader heeft daar zelf aan bijgedragen. Maar dat weet hij niet, omdat hij het allemaal zo goed op een rij had en bewuste keuzes maakte; dacht hij.

Dit bericht werd op 24 maart 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , ,
Categorieën: Boeken

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken