Leon de Winter - VSVSartre had dat veel beter begrepen dan Leon de Winter: als iemand eenmaal dood is, moet je niet over de hemel schrijven. En als je dat dan toch doet – zoals Sartre in zijn ‘De teerling is geworpen‘ – zorg dan dat je de hoofdpersoon weer zo snel mogelijk uit die hemel op aarde krijgt. Dat is een mooi boek overigens: ‘De teerling is geworpen‘. Ik las het 15 jaar geleden, maar weet me de verhaallijn nog precies te herinneren en herkende me destijds en nog steeds in de boodschap die Sartre daarmee wilde geven: vertrouw niet teveel op wat je kunt bereiken; op idealen; of op mensen die vast wel naar je zullen luisteren. Hou het – met andere woorden, hoewel dat de boodschap van Sartre niet meer zal zijn – vooral realistisch en richt je op de dingen, waarvan jij denkt dat ze het meeste effect kunnen hebben (maar dan zijn we ondertussen bij Stephen R. Covey die deze zomer overleed en dat is weer een heel ander verhaal).

Maar goed, Leon de Winter schrijft over een hemel waar Theo van Gogh terechtkomt als hij is doodgeschoten in Amsterdam. Heel origineel is dat idee overigens niet. Gezien de stijl en beschrijving verdenk ik Leon de Winter er ondertussen stilletjes van dat hij het concept inclusief ‘nanny’ voor Theo heeft gegapt uit de roman ‘The Lovely Bones‘ van Alice Sebold (vertaald als ‘De wijde hemel‘). Ook bij Sebold valt me nu op (ik heb alleen nog maar de eerste 4 hoofdstukken gelezen) dat haar beschrijvingen over de hemel saai aanvoelen en dat ik al snel door probeer te bladeren naar wat er op aarde gebeurt. Bij Sebold valt dat op, omdat je het verhaal op aarde graag wilt blijven volgen. Maar bij Leon de Winter is het op aarde bijna net zo saai als in het vagevuur. Wat Theo van Gogh er nog te zoeken heeft? Ik weet het nog steeds niet.

De hemel dus; of eigenlijk een soort van vagevuur; waar gesnoven, gedronken en gerookt wordt, omdat Van Gogh dat altijd zo prettig vond (nog zo’n puntje van Sebold). Ik heb daar natuurlijk heel andere beelden bij, maar Theo heeft nog iets goed te maken. Hij heeft het teveel mensen moeilijk gemaakt (waaronder – saillant detail – Leon de Winter himself) en mag dat als geest goed proberen te maken voordat hij op kan lossen in het witste wit dat door Leon de Winter bij wijze van substituut voor de hemel ten tonele wordt gevoerd.

Lees verder »

Dit bericht werd op 22 oktober 2012 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , , , , , ,
Categorieën: Boeken

A.F.Th. van der Heijden - Drijfzand koloniserenIn mijn vorige blog over Leon de Winter’s Het recht op terugkeer stelde ik iets te voorbarig vast dat Van der Heijden naast Het schervengericht geen literatuur had geproduceerd. Dat was natuurlijk wat overdreven, maar bij die opmerking dacht ik in ieder geval aan dit boek. Het voetbalgeweld, de dode die niet begraven mag worden, de onderlinge familievetes en het idee van macht zijn allemaal nogal pathetisch in beeld gebracht. De ongetwijfeld mooie taal die Van der Heijden kan bezigen gaat ten onder in dit geweld van een toekomst die nooit in deze vorm zal bestaan.

Kortom: dit boek verdient echt niet meer dan het predikaat ‘afrader’. Het zorgt er bij mij voor dat ik bij zijn nieuwe Doodverf twijfel. Na schervengericht ben ik op Drijfzand koloniseren zo afgeknapt dat ik niet snel enthousiast zal worden voor de aankoop van nog een boek van A.F.Th.; dat terwijl ik zijn gastschrijverschap voor de TU Delft toch bijzonder heb gewaardeerd; dat terwijl zijn Schervengericht toch echt het neusje van de zalm is of van mij tot de top van de Nederlandse literatuur gerekend mag worden. Vreemd – jammer ook – dat in één man zoveel tegenstelling verenigd kan zijn!

Dit bericht werd op 21 juni 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , ,
Categorieën: Boeken

Leon de Winter - Het recht op terugkeerHoewel je nauwelijks om de gelijkenis met een vroeg schilderij van Dali heenkunt (van zijn vrouw Gaia), gaat het in dit boek natuurlijk niet om de voorzijde alleen. Waar gaat het dan wel om?

Voor mij gaat het sinds ik voor het eerst Leon de Winter las natuurlijk om de vraag of hier sprake is van literatuur of niet. In eerste instantie (na lezing van ‘De ruimte van Sokolov’) dacht ik die vraag positief te moeten beantwoorden, maar hoe meer ik las van De Winter (vooral zijn latere werk) hoe meer ik aan die vaststelling begon te twijfelen. Toegegeven: net als bij alle eerdere boeken van De Winter heeft hij met dit boek opnieuw een page turner geschreven. Dat lijkt zijn handelsmerk, maar – hoewel het boek het niveau van een en-toen-en-toen-en-toen duidelijk ontstijgt – schrijft Leon de Winter literatuur?

Om die vraag te beantwoorden zou ik literatuur eerst moeten definiëren en eerlijk gezegd heb ik me niet verdiept in de defnities die anderen daaraan geven. Laat ik het daarom in dit stukje houden bij de subjectieve beschrijving van wat ik onder literatuur versta.

Lees verder »

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken