Joost Zwagerman - DuelToch nog even over Duel van Joost Zwagerman.

Wat je ook over moderne kunst kunt zeggen (waar het in Duel onder andere over gaat): om sommige (moderne) kunst kun je nog steeds niet heen; zoals je achteloos aan andere kunst voorbij kunt lopen zonder dat het je raakt:

Het wonder van Rothko was dat hij de Heilige Drie-eenheid, zoals die eeuwenlang was afgebeeld, had teruggebracht tot opwolkende kleurbanen. De Vader, de Zoon en de Heilige Geest waren in zijn oeuvre gereduceerd tot ijle flarden van beurtelings geel, groen, blauw, rood, wit, welke kleur dan ook, kleuren die recht je ziel in zweefden en je daar aanraakten.

Ik weet niet of je dat gevoel kent, maar ik vind dat gevoel hier typerend en raak beschreven. Ik herken dat gevoel. Ik ken dat gevoel van de kathedraal in Exeter. Ik liep daar naar binnen en werd overdonderd (een ander woord kan ik voor dat gevoel niet bedenken) door… Ja, door wat? Misschien was het de combinatie van het juiste zonlicht en de architectuur die me in hun greep namen. Het bijzondere van dat moment was – we waren er met een groep jongeren op vakantie – dat ik het maar met één deelnemer deelde. De anderen hadden het niet opgemerkt of misschien was het niet zichtbaar voor hen? Voor mij zweefde de schoonheid van die kerk recht m’n ziel binnen en raakte het me diep.

Lees verder »

Dit bericht werd op 2 mei 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , ,
Categorieën: Boeken

Imre Kertész - De verbannen taalLezend in ‘De verbannen taal’ van Imre Kertész stuitte ik op de volgende fragmenten:

Kunst, dat heb ik snel geleerd, is niet bedoeld om de mensen te veroordelen maar om het moment te herscheppen. En in dit opzicht zijn de beelden van de pijn net zo veel waard als die van het volmaakte geluk… Die momenten zijn verbonden met onbenoembare ervaringen die niet terug te halen zijn… Toen begreep hij iets wat gewoonlijk vergankelijkheid wordt genoemd, en besefte hoe kostbaar datgene voor hem was wat hij erdoor kon verliezen. Dat heeft zijn leven – mijn leven – bepaald. Ik begreep dat ik, als ik mijn vergankelijke zelf en de veranderende tonelen wilde trotseren, me op mijn scheppende herinnering moest verlaten en zelf alle moest herscheppen.’ (pagina 94 t/m 96).

Verloren in het werk en geabsorbeerd door het leven vergeet ik dat maar al te vaak. Vergankelijkheid haalt me vaak en snel in en voor ik het weet heb ik de momenten niet tot hun recht laten komen. Later kan ik zulke momenten dan vaak niet meer herscheppen of – nog erger – heb ik daaraan niet eens de behoefte meer. Ach ja, burgerschap heeft zo z’n nadelen. Nu maar hopen en bidden dat er in mijn diepste zelf nog ergens een kunstenaar zit verstopt die de belangrijkste momenten weer leert herscheppen, zodat ze opnieuw tot leven kunnen komen voor mezelf en mijn directe omgeving.

Dit bericht werd op 13 februari 2008 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , ,
Categorieën: Boeken

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken