Karl-Josef Kuschel - Strijd om Abraham

Karl-Josef Kuschel – Strijd om Abraham

Voor m’n studie theologie rondde ik in september het vak ‘Abrahamitische religies’ af en ik las daarvoor het boek ‘Strijd om Abraham – Wat Joden, christenen en moslims scheidt en bindt‘ van Karl-Josef Kuschel. Ik had het precies over dat boek, toen ik halverwege september op Facebook m’n frustratie uitte als “vrijzinnig geleuter zonder vaste grond“:

Ondertussen heb ik die frustratie kunnen vertalen in een stuk dat ik moest schrijven als afsluiting van het vak (dat ik bewust had uitgesteld tot na het tentamen) (integraal na te lezen in deze pdf). Kort door de bocht durf ik – onder verwijzing naar de opdracht – te stellen:

  1. Kuschel heeft zijn ideaal ingelezen in de Bijbel. De onderbouwing van zijn argumenten is eenzijdig en onvoldoende. Derhalve is sprake van overhaaste generalisatie.
  2. Er moet veel van Kuschel. Joden en moslims moeten meedoen aan de dialoog die hij op wil zetten en christenen die zijn ideaal niet delen worden als achterlijk weggezet. Dat irriteert me mateloos; zeker omdat zijn verhaal slecht is onderbouwd.
  3. Een dialoog kent zenders en ontvangers. Kuschel stelt zich vooral op als zender en luistert slecht naar zijn gesprekspartners. Daardoor mist hij een hoop van wat zij in willen brengen. Dat maakt een zinvolle dialoog op voorhand moeizaam en meerdere theologen hebben erop gewezen dat hij niet alleen de Bijbel, maar ook islam en Jodendom vooral interpreteert in het licht van zijn ideaal.

De slecht onderbouwde inhoud van het boek ten spijt is dat ondertussen wel boeiend. Want vrede en gerechtigheid voor de wereld, te beginnen bij Jeruzalem, dat wil ik ook! En veel boeiender dan onze eventuele gezamenlijke oorsprong (daar zit ‘m in de bovenstaande 3 punten de belangrijkste pijn wat mij betreft) vind ik die zoektocht naar vrede en gerechtigheid die ons mogelijk zou kunnen binden.

Lees verder »

Dit bericht werd op 27 oktober 2013 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , , , ,
Categorieën: Artikel, Boeken, Column

Wolfgang Becker - Good Bye LeninAlles bij elkaar is het allemaal een beetje triest natuurlijk. Vanaf het begin wordt je al op het verkeerde been gezet. Je gaat ervan uit dat Vati moeder en kinderen op een schandalige manier in de steek gelaten heeft. Maar als je Vati uiteindelijk voor het eerst ziet, kun je jezelf daar niet zo heel veel bij voorstellen. En dan die hele geschiedenis van Mutti und Sohn. Tenminste: dat zou de natuurlijke volgorde toch wel zo’n beetje moeten zijn. Want: meestal houden ouders meer van hun kinderen dan andersom. Rosenstock-Huessy voegde daar haarfijn aan toe: en dat is maar gelukkig ook. In deze film lijkt zomaar sprake van Sohn und Mutti. Dat klinkt niet. Dat hoort niet. Een zoon hoort niet meer van zijn moeder te houden dan andersom. Een zoon hoort zijn moeder niet in bescherming te nemen. In deze film neemt dat groteske, soms komische proporties aan die de film vermakelijk maken om naar te kijken. Maar diep in je hart denk je toch: gelukkig hielden mijn ouders (toen ik nog klein was) meer van mij dan ik nu van hen houdt. Stel je voor…

Dit bericht werd op 26 maart 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , ,
Categorieën: Film

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken