Joost Zwagerman - DuelToch nog even over Duel van Joost Zwagerman.

Wat je ook over moderne kunst kunt zeggen (waar het in Duel onder andere over gaat): om sommige (moderne) kunst kun je nog steeds niet heen; zoals je achteloos aan andere kunst voorbij kunt lopen zonder dat het je raakt:

Het wonder van Rothko was dat hij de Heilige Drie-eenheid, zoals die eeuwenlang was afgebeeld, had teruggebracht tot opwolkende kleurbanen. De Vader, de Zoon en de Heilige Geest waren in zijn oeuvre gereduceerd tot ijle flarden van beurtelings geel, groen, blauw, rood, wit, welke kleur dan ook, kleuren die recht je ziel in zweefden en je daar aanraakten.

Ik weet niet of je dat gevoel kent, maar ik vind dat gevoel hier typerend en raak beschreven. Ik herken dat gevoel. Ik ken dat gevoel van de kathedraal in Exeter. Ik liep daar naar binnen en werd overdonderd (een ander woord kan ik voor dat gevoel niet bedenken) door… Ja, door wat? Misschien was het de combinatie van het juiste zonlicht en de architectuur die me in hun greep namen. Het bijzondere van dat moment was – we waren er met een groep jongeren op vakantie – dat ik het maar met één deelnemer deelde. De anderen hadden het niet opgemerkt of misschien was het niet zichtbaar voor hen? Voor mij zweefde de schoonheid van die kerk recht m’n ziel binnen en raakte het me diep.

Lees verder »

Dit bericht werd op 2 mei 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , ,
Categorieën: Boeken

Joost Zwagerman - DuelDeze keer een dunnetje. Ik moest me eerlijk gezegd een beetje door de openende vloek heenworstelen. Moet dat nou zo? ‘Ik wist geen ander woord te bedenken dat beter uit kon drukken van wat ik wilde verwoorden’, schijnt Zwagerman in een interview over dat woord gezegd te hebben. Nou, veelbelovend vond ik het – zeker na dat interview – dus zeker niet. Als je taalarmoede zo toe heeft geslagen dat alleen een vloek nog uitdrukken kan wat je wilt zeggen…

Dat bleek mee te vallen. De plot van het verhaal is sterk te noemen: een kunstenaar die een kunstwerk van € 30.000.000 weet te ontvreemden uit een museum om daarmee nieuwe kunst te kunnen creëren (nou ja, kunst…. ’t is maar wat je kunst noemt) en een directeur die niet de gebaande paden van een politiemelding bewandelt, maar er zelf achteraan gaat. Dat belooft leuk te worden; zeker ook omdat je vanaf de eerste pagina weet dat het betrokken schilderij het niet zal overleven. De in het verhaal vervlochten jeugdherinnering (de mislukte duik van een hoge plank) en de schaamte daarover leggen een diepere laag in het verhaal. En de dubbele ontknoping (eerst met de kunstenaar; daarna met het schilderij) ontlokten me een glimlach die ik niet kon onderdrukken. Een ouderwets boekenweekgeschenk dus.

Lees verder »

Dit bericht werd op 27 april 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: ,
Categorieën: Boeken

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken