Thomas Buergenthal - Een gelukskindAls Document Humain is dit boek van onschatbare waarde. Literair gezien is het boek weliswaar middelmatig, maar dat valt van veel autobiografisch werk vast te stellen. Ook in de twee delen van de autobiografie van Elie Wiesel (‘All Rivers Flow to the Sea…’ en ‘… And the Sea Is Never Full’) klinkt af en toe een stukje zelfgenoegzaamheid door (doe mij maar ‘De nacht’, ‘De dageraad’ en ‘De dag’ van Wiesel; dat is pas literatuur!).

De onder-ondertitel van het boek van Buergenthal zegt het echter treffend: “Het verbijsterende verhaal van een man die de kampen overleefde en zijn leven wijdde aan de rechten van de mens”. Ik vond dat niet alleen van de passages over de kampen. Vooral de passage over de dodenmars van Auschwitz naar Sachsenhausen (boven Berlijn; vorig jaar was ik daar nog met m’n vader) voelen verbijsterend aan. Je voelt dat hiervoor geen woorden te vinden zijn. Een dodenmars overleven; dat ontstijgt elk menselijk (voorstellings-)vermogen. Als ergens de term onmenselijk van toepassing is, dan is het in al haar betekenissen van toepassing op dit verhaal. Gelukkig waren er Tsjechen die het gevaar niet zagen of het negeerden en brood ‘uit de hemel’ in de treinen gooiden. Anders had niemand het overleefd; ook Thomas niet.

Lees verder »

Dit bericht werd op 2 september 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , ,
Categorieën: Boeken

Doeschka Meijsing - Over de liefdeEigenlijk valt er over dit boek niet veel meer te vertellen dan dat het een onderhoudend boek is en lekker wegleest. Literair gezien klopt het allemaal en qua virtuositeit merk je dat je hier te maken hebt met een goede schrijver. Maar om nou te zeggen dat het verhaal je verpletterd achterlaat? Nee, het was niet meer dan prima zo. Goed genoeg, zeg maar, maar niet indrukwekkend.

Vrouw blijft na 1 verpletterende verliefdheid en 3 grote liefdes gebroken achter op het toneel. Er worden wat snerende opmerkingen gemaakt over de lesbische liefde (want ja, een voorheen lesbische, dat kom je niet iedere dag tegen; zeker niet als die zich heeft laten verleiden door een verlepte en afgedankte man). Kortom het is allemaal een beetje een triest verhaal en het eindigt allemaal erg teleurstellend (niet als boek, maar voor de hoofdpersoon).

Toch ben ik benieuwd wat zo’n vrouw nou te melden heeft op een TU Delft, als ze daar over een paar weken als gastschrijver figureert. Vorig jaar maakte Van der Heijden in die rol toch echt indruk op me. Dat deed hij toen als mens, omdat – toen de techniek ons in de steek liet – hij ordinair en ongezouten boos werd. Maar ik herkende veel in zijn houding, toen hij met een zekere vorm van gêne keek naar zijn eigen werk. Wat zal Doeschka voor ons in petto hebben?

Dit bericht werd op 8 april 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , ,
Categorieën: Boeken

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken