Harry Mulisch - De aanslagMisschien vind je Harry Mulisch wel hartstikke arrogant. Dat vind ik ook, als ik Mulisch sporadisch op het TV-scherm voorbij zie flitsen. Ondanks die slechte eigenschap vind ik Mulisch toch ook één van de beste schrijvers die Nederland ooit heeft gekend. Zijn ongekende schrijflust (hoewel die nu toch een beetje lijkt opgedroogd), de schoonheid van zijn taal, de strakke composities, de pientere (soms weliswaar megalomane) doorkijkjes en de boeiende verhaallijnen maken dat ik ervan overtuigd ben dat Mulisch fantastische literatuur heeft geschreven (in de volle breedte van dit woord). Ik had Mulisch niet graag willen missen in mijn literaire bestaan. Waarom ik dan nog niet over Mulisch heb geschreven op deze plek? Omdat het lang geleden is dat ik veel van Mulisch las, maar deze zomer was De aanslag dan toch (weer) aan de beurt. En wat bleek? Toen ik op driekwart van het boek was aangeland had ik al meerdere malen getwijfeld, maar toen wist ik het zeker: dit boek heb ik jaren geleden al eens eerder gelezen!

Mulisch heeft je meteen te pakken, als Ploeg (de commissaris van politie in Haarlem) aan het begin van het boek voor het huis van Anton wordt doodgeschoten. Je weet: dit muisje gaat een staartje hebben. Tot zover niets onvoorspelbaars dus. Het verhaal wikkelt zich in eerste instantie af, zoals ik verwachtte, maar het blijft spannend wie dood zal gaan en wie zal blijven leven. De onvoorspelbare kink in de kabel van dat verhaal is natuurlijk wel dat Anton voor z’n ogen ziet gebeuren dat het lichaam van de nog levende Ploeg wordt versleept van voor het huis van de buren naar bijna bij de voordeur van hun huis. Wat gebeurt hier?

Lees verder »

Dit bericht werd op 21 oktober 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , ,
Categorieën: Boeken

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken