Amersfoort - De ladderMaandag was ik een dag vrij en wandelde ik langs Armando’s ladder; een Trouw Natuurtocht. De bewuste ladder staat langs de A28; net buiten de drukte van de stad; in de nabijheid van de drukte die zich naar de drukte van die stad voorthaast. En toch maakt dit monument temidden van al die drukte indruk. Je staat er even bij stil. Je laat het verhaal in Trouw nog even de revu passeren en je voelt dat de oneindige ladder ruimte geeft aan je gedachten en gevoelens; ruimte die ze in Kamp Amersfoort nodig hadden om te kunnen ontsnappen aan de indruk die wachttorens en prikkeldraad op hen maakten. Armando heeft die druk alleen maar van buitenaf kunnen ervaren. Als tiener liep hij erlangs, want hij woonde in de buurt. Maar na ‘De Ladder’ onder de snelweg rechts stond ik dan ineens middenin het voormalige Kamp Amersfoort of eigenlijk wat daarvan over is; een paar honderd meter het bos in en ingeklemd tussen een golfbaan en een dierenasiel (ik zal de associaties die dat bij me bovenriep voor me houden deze keer).

De avond ervoor had ik mijn gedachten in een blog de vrije loop gelaten over de risico’s die we in Nederland lopen met Geert Wilders en zijn club; gedacht vanuit de lessen van de geschiedenis. Hier stond ik middenin die geschiedenis. Ik liep linksom in de richting van de begraafplaats. Van het lijkenhuisje was weinig meer over. De teksten waren sprekend, maar beelden zijn nu eenmaal sterker dan woorden en die beelden miste ik. Dat veranderde toen ik via een trap vanaf de begraafplaats in een diepe kom afdaalde en oog in oog stond met ‘De stenen man’ van Frits Sieger (overlevende uit Kamp Amersfoort; de echte titel is veelzeggend ‘Gevangene voor het vuurpeloton’). Met die stenen man sta je oog in oog met een mens in zijn laatste seconden. De ene vuist gebald om wilskracht uit te beelden; de andere hand open gespreid om van wanhoop te getuigen. Vanaf ‘de stenen man’ wandelde ik de schietbaan af en keek ik af en toe nog achterom. De schietbaan was uitgegraven door gevangenen en werd gebruikt voor schietoefeningen; ook om gevangenen te fusilleren. Zullen ze dat vanaf een afstand van 350 meter hebben gedaan; om te oefenen? Of zullen ze de gevangenen in de ogen hebben gezien? Kortom: hoewel het bezoekerscentrum op maandag gesloten was, heb ik daar best wat tijd doorgebracht; om het allemaal op me in te laten werken; om na te denken over de lessen die deze geschiedenis ons leert. Hebben we er eigenlijk wel van geleerd in Nederland? Of vergeten we het langzamerhand allemaal, zakt het weg en beginnen we weer van voren af aan?

Lees verder »

Dit bericht werd op 26 oktober 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , ,
Categorieën: Boeken, Muziek, Sport

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken