Tony Richardson - The Loneliness of the Long Distance RunnerToen ik de film startte en de oude beelden voorbij zag spoelen, vroeg ik me heel even af of ik me niet met iets op had laten schepen, waar ik eigenlijk niet op zat te wachten. Pascal Mercier verwijst in zijn ‘Lea’ (zie mijn blog over dit boek) veelvuldig naar deze film; eigenlijk nauwelijks naar het verhaal daarin, maar vooral naar de gezichtsuitdrukking van Tom Courtenay (naam van de hoofdacteur, niet eens van zijn rol).

Ondanks de traagheid van 1962 (de beelden waren toen nog lang niet zo gelikt als de beelden die we nu kennen) keek ik echter naar een film die meer dan onderhoudend was. Ondanks de gebrekkige technieken van destijds leer je in deze film wel een mens kennen en neem je en passant een tijdsbeeld mee dat je verbaast. Tom Courtenay speelt Colin Smith die wordt opgesloten in een jeugdinrichting. Directeur van deze instelling ziet een ‘Long Distance Runner’ in hem en spiegelt hem de Olympische Spelen voor. Tijdens de ‘lonely’ uren die hij rennend doorbrengt in de film leren we hem langzaam kennen en worden we voorbereid op de verbazende ontknoping van de film (die je zonder karakter en voorgeschiedenis van Colin te kennen niet zou begrijpen).

Eén tip: als je van plan bent om ‘Lea’ te lezen en je wilt ook graag deze film zien, kijk dan eerst de film en lees dan pas het boek. Het maakt het boek leuker en je kent nog niet het einde van het boek.

Dit bericht werd op 16 september 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , ,
Categorieën: Film

Pascal Mercier - LeaIn vergelijking met het schitterende ‘Nachttrein naar Lissabon’ van dezelfde schrijver moest dit bijna wel tegenvallen. In dat boek wilde ik van bijna elke bladzijde wel een anekdote, scherpe waarneming of ontroerend moment vasthouden en nooit meer vergeten. Dat gold natuurlijk niet voor ‘Lea’, maar tegenvallen deed het boek toch ook weer niet. Een schrijver kan niet altijd excellent zijn, maar goed is goed genoeg en dat laatste geldt zeker voor ‘Lea’.

Ook in dit boek (net als in ‘Contrapunt’ van Anna Enquist) gaat het over de relatie tussen een ouder (in dit geval een vader; Martijn van Vliet) en zijn dochter (Lea). We horen het verhaal over Martijn en Lea uit de mond van Adrian Herzog die Martijn toevallig ontmoet in Frankrijk. Omdat ze beiden in die stad wonen, rijden ze via een omweg terug naar Bern.

Langzaam ontvouwt zich het trieste verhaal over een dochter met een gave (zij speelt magnifiek viool) en haar vader die alles (op)geeft en neemt om die gave van zijn dochter te ondersteunen. Die ondersteuning ontaardt natuurlijk in een gevangenis met alle nare gevolgen vandien.

Lees verder »

Dit bericht werd op 3 september 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , ,
Categorieën: Boeken

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken