Marli Huijer - Ritme, Op zoek naar een terugkerende tijdHet gebeurt me maar net iets vaker dan once in a lifetime dat ik een boek lees, waarin ik me zo herken dat ik na afloop niet meer weet of wat ik heb geleerd nu van mezelf of in dit geval van de schrijfster is of was. Marli Huijer heeft zo’n boek geschreven, waarin de chemie van eigen ervaring en het gelezene op nieuwe ideeën brengt en mijn leven verandert; hoewel je daar natuurlijk ook weer niet al te schokkende dingen bij hoeft te bedenken.

Ritme, Op zoek naar een terugkerende tijd‘ van Marli was voor mij een feest van herkenning. Vooral de eerste hoofdstukken leidden me terug in de tijd naar toen ik een jaar geleden weer begon te studeren. In augustus had ik me ingeschreven voor een premaster Theologie bij LOI en PThU. Het materiaal werd begin november bezorgd en argeloos nam ik de eerste bladzijden door van het pakket waarvan ik me nu nog steeds door de laatste stappen heen worstel: Oud Grieks. En ik wist na die eerste bladzijden: dat gaat me niet vanzelf lukken. En daar sta je dan, want het geloof in mijn eigen discipline had ik lang geleden opgegeven. Daar zou ik het dus niet van moeten hebben. Maar die zomer had ik ook per fiets de Galabier beklommen en was ik na een eerste mislukking (m’n ketting brak) toch gewoon bovenop de top gearriveerd.

Ik gebruikte dat als metafoor voor mijn studie; gewoon beginnen te trappen; met het doel voor ogen; en het vertrouwen dat het goed kon komen. Maar die eerste maand kwam er dus niet zo heel veel uit mijn vingers en ik besloot het anders aan te pakken. Ik zou 3 weken vrij nemen om het vliegwiel op gang te brengen om het daarna alleen nog maar gaande te hoeven houden. En dat bleek te werken; niet vanaf de eerste week; dat ging nog wat moeizaam. Maar vanaf week twee heeft dat vliegwiel niet meer stil gestaan; soms liet ik het op z’n gemak wat uitlopen; soms gaf ik het een extra zetje. Maar het echte inzicht was: dat ritme an sich is beloning genoeg. Ik hoef het niet zo nodig alleen nog maar te hebben van het bereikte doel (de top van de Galabier); de weg erheen – het juiste ritme van mijn studie – begon ik ook enorm te waarderen. En als mensen nu soms zeggen: knap hoor; dat je naast je werk kunt studeren? Dan denk ik bij mezelf: daar heb ik helemaal geen discipline voor nodig! Het vliegwiel van het juiste ritme houdt mij met plezier op gang! En dat was precies het feest van herkenning dat ik vond in het boek van Huijer.

Lees verder »

Dit bericht werd op 26 november 2012 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , ,
Categorieën: Boeken

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken