Dietrich Brüggemann - KreuzwegAfgelopen voorjaar reisde ik met de trein door Duitsland en kwam op een station de trailer voor ‘Kreuzweg‘ van Dietrich Brüggemann voorbij. M’n interesse was gewekt, maar thuisgekomen vond ik op het internet niets dan Duitse pagina’s over deze film terug op het internet. Jammer, dacht ik. Maar vorige week duikelde bij de zoektocht naar een andere film (‘Paradijsbestormers‘ van Floor van der Meulen) ineens weer ‘Kreuzweg‘ op; draaiend bij Filmhuis Lumen. Ik was er al jaren niet meer geweest; in de bioscoop, maar vorige week zat ik er dus ineens twee keer.

Vanwaar die interesse? Omdat het in de film over een kerkelijk milieu leek te gaan dat ik vaag herkende van vroeger thuis. Eigenlijk kon dat niet, want in deze film figureerde een jonge pastoor en katholiek… Dat noemden ‘wij’ vroeger natuurlijk niet christelijk; laat staan: vergelijkbaar met ons eigen milieu. En toch…

Ik ging er dus heen met Annah; mijn dochter van 14. Die had daar wel zin in; een avondje naar de bios met mij. En wat we daar zagen gebeuren, dat was tenenkrommend en verleidde me in eerste instantie zomaar om in een wat-doe-ik-het-toch-goed-met-de-opvoeding-van-m’n-kinderen te vervallen; zeker toen Annah dat nog eens fluisterend bevestigde tijdens de film: “ik ben blij dat ik niet zo’n moeder heb, zeg”. En het was ook vreselijk wat je daar op het doek zag gebeuren: de ouderliefde verpakt in liefdeloosheid spatte van het doek.

Laat ik een voorbeeld geven uit de film. Maria belandt in de aanloop naar haar vormsel in de biechtstoel en meldt daar dat zij heeft gelogen tegen haar moeder. Helemaal niet erg, reageert de pastoor aan de andere kant van het half doorzichtige vlechtwerkje van de stoel. Drie maal een rozenkransgebed en de biecht van het leugentje bij je moeder; dat zal genoeg zijn. En wat doet Maria? Die doet wat de pastoor zegt en aan tafel belijdt ze haar leugen aan haar moeder; waar het hele gezin bij is. En wat doet moeder? Die verandert van de baas in het gezin in een vrouw met wie je liever niet te maken wilt krijgen. Op steeds hogere toon zegt ze eerst tegen haar man: “Zie je wel. Ik heb het wel gezegd. Maria liegt tegen ons”. En vervolgens richt ze zich tot Maria en eindigt ze haar tirade met: “Je hebt gebiecht. Zie je wel dat het niets geholpen heeft”. En de vader kijkt toe. Hij zegt niets. Hij reageert niet. Hij bemoeit zich sporadisch met de opvoeding en hoe harder zijn vrouw schreeuwt, hoe minder hij zegt. ‘k Weet niet of dat typisch is voor een zwaar religieuze setting (vrouw met de broek aan, man die zich onttrekt aan zijn verantwoordelijkheid), maar opvallend vind ik het wel; dat ik ook hierin heel veel herken.

Lees verder »

Dit bericht werd op 11 november 2014 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: ,
Categorieën: Film

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken