Wm Paul Young - The ShackWatchman Nee vertelt ons het verhaal dat hij zijn dag altijd begon met “goedemorgen, Heilige Geest”. Ik weet nog dat me dat verbaasde. Zo alledaags kun je toch geen gesprek aangaan met God? Met de ogen gesloten en de handen gevouwen had ik me altijd iets heel anders voorgesteld bij een gebed. Dat je bidden ook als spreken – in vraag en antwoord – met God zou kunnen zien, had ik nooit beseft.

Die ochtendgroet van Watchman Nee herinnerde ik me, toen mijn oog laatst viel op een tweet van een jonge vrouw: “ik ben onderweg voor een date met God op het strand”. Een uur later – de afspraak was blijkbaar voorbij – liet zij de wereld weten dat “God haar veel wijsheid had gegeven”. Prachtig, dacht ik nu bij mezelf, want de persoonlijke relatie die God met mij is aangegaan, gunde ik die jonge vrouw van die tweets natuurlijk ook!

Ik heb al jaren regelmatig een afspraak met God. Toch hield Wm Paul Young mij met De uitnodiging een confronterende spiegel voor. Ergens in dat boek heeft Mack een maaltijd met Papa, Jezus en Sarayu – een onnavolgbare metafoor voor de drie-enige God. Hij zit N.B. met God aan tafel, sluit zijn ogen om “uit gewoonte” te bidden, maar beseft plotseling dat hij met Hem aan tafel zit. Verward kijkt hij op: “en ziet hen alle drie met een brede glimlach naar hem kijken”. Ik weet niet wat u van De uitnodiging vindt, maar dit verhaal heeft mijn ogen heropend voor een nare persoonlijke eigenschap. Ik laat God soms tijdens ‘mijn’ stille tijd uit gewoonte uit mijn leven verdwijnen. Gelukkig denkt God daar anders over, grijpt Hij mij telkens weer bij de hand en leidt Hij mij op de goede weg.

Dit bericht werd op 12 november 2010 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , ,
Categorieën: Boeken, Column

Wm Paul Young - The ShackLaat ik maar met de deur in huis vallen: ik ben onder de indruk van dit boek. Hoewel de uitwerking af en toe te wensen overlaat (en soms te opvallend een betoog in een verhaal wordt), is het idee schitterend. Het verhaal begint met een briefje van God (hù?). Maar al heel snel zit je in een alledaags verhaal over een vader die er met z’n kinderen een weekend op uittrekt. Iets te sterk voel je dat dat niet goed af zal lopen, maar als het mis gaat…. Killing. Vanaf dat moment past je natuurlijke reactie bij de loop van het boek: afgrijselijk! Dat wens je je ergste vijand nog niet toe.

En in die situatie van ‘Great Sadness’ krijgt Mack z’n briefje van God. Als het briefje van een ander zou komen, zou je het als een sick joke af kunnen schrijven. Wie zou hem willen kwetsen? Of is ‘Papa’ dan toch God? Hij besluit om op de uitnodiging in te gaan en vertrekt alleen naar de plek waar hij God dan inderdaad ontmoet. Vanaf dat moment verwordt het boek in eerste instantie tot een theologische uiteenzetting in dialogen. Dat komt pas weer goed in de tweede helft van het boek als verhaal en theologie weer natuurlijk door elkaar heen gaan lopen (een prachtig voorbeeld daarvan vind ik de ontmoeting met zijn vader). En door het hele boek heen kon ik een glimlach af en toe niet onderdrukken (bijvoorbeeld als hij gewoontegetrouw zijn ogen sluit en zijn handen vouwt om te bidden voor het eten en Papa, Jezus en Soraya hem gniffelend onderbreken).

Lees verder »

Dit bericht werd op 9 april 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , ,
Categorieën: Boeken

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken