A. van den Beukel - De dingen hebben hun geheimIk heb verdrietige herinneringen aan de tijd dat De dingen hebben hun geheim van Arie van den Beukel einde 1990 verscheen. Het verbaast me dan ook niet dat ik het vandaag met een derde druk moet doen en dat ik het boek pas in 1991 gelezen heb destijds. In die tijd overleden een nicht van 23, een neef van 34, een tante van 64 en – vlak na het verschijnen van dit boek – mijn vriend Bert. Ik was diep verdrietig en intellectueel boeide me weinig. De dood trekt diepe sporen. Ik werd dus een late lezer, maar heb er geen spijt van gehad.

Ik herinnerde mij namelijk een inspirerend boek. Toen ik het boek gisterenavond halverwege gelezen weglegde, verzuchtte ik toch dat ik nu weer besefte, waarom ik boeken nooit voor een tweede keer lees. Dat is geen principe, maar een gewoonte. Even dacht ik: een goede gewoonte. Want wat ik in die eerste helft las, was voor mij een open deur. Nu – terugkijkend op gisteren – is dat natuurlijk niet helemaal waar. Veel van wat in die eerste helft staat beschreven wordt lang niet door iedereen gedeeld. Maar blijkbaar – denk ik nu – heb ik me dat zo eigen gemaakt dat ik er niets nieuws meer in lees; niet onwaar, maar de inspiratie was weg. Ik heb die 20 jaar gedacht dat dit de kern van het boek was: geloof in wetenschap is een mooi en uitdagend geloof, maar verwacht er niet alles van!

Morgen bespreek ik dit boek met een aantal amici. Leuke stellingen worden dat – dacht ik nog. Hoe moet ik daar iets indringends van maken? Hoe kunnen we het morgenavond echt ergens over hebben? Ergens wist ik me nog wel te herinneren dat het in dit boek over de vader van Van den Beukel ging. Daarom had ik ter voorbereiding voor morgenavond ook gevraagd om het hoofdstuk over zijn moeder uit het tweede boek van Van de Beukel te lezen (Met andere ogen) en had ik ook gewezen op een essay in een recente bundel van Willem Jan Otten over zijn grootmoeder: Onze lieve vrouwe van de schemering. En verder lezend in De dingen hebben hun geheim besefte ik opeens weer wat me toen echt geraakt moet hebben. De tweede helft van het boek ontroerde me opnieuw. In De dingen hebben hun geheim ging het primair niet over natuurwetenschap, maar over de dingen die er echt toe doen; en over de helden/heiligen die hem dat hadden geleerd. Gedachten over natuurkunde, mens en God was qua volgorde een goede ondertitel, maar nu terugkijkend op het hele boek gaat het in De dingen hebben hun geheim om gedachten over God en mens; want natuurkunde is maar een bezigheid van de mens; en bovendien lang niet van iedereen.

Lees verder »

Dit bericht werd op 31 januari 2011 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , , ,
Categorieën: Boeken

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken