Alejandro González Iñárritu - 21 GramsIk bekeek deze film vorige week opnieuw. En toen pas begreep ik, waarom ik me nauwelijks kon herinneren waarover de film ging. Sterker nog: ik kwam stukken in de film tegen die ik me absoluut niet meer herinnerde. Ik weet nu ook waarom. Die stukken stonden niet in de volgorde die ik kon bevatten. Daarmee is het overigens wel een ijzersterke film geworden. Je moet werken om de verhaallijn compleet te krijgen en sommige stukjes vallen pas verderop in de film op hun plek. Om de verhaallijnen ook wat steviger in m’n eigen geheugen te planten som ik de lijnen hier nog even op:

  • Een christelijk geworden crimineel rijdt een man en zijn 2 kinderen dood.
  • Een andere man (Sean Penn) krijgt het hart van de verongelukte man en gaat op zoek naar diens vrouw. Ondertussen kijken we in zijn samenwoning naar binnen dat niet helemaal op orde blijkt te zijn.
  • Tussen de man (, zijn nieuwe hart) en de weduwe ontstaat een stormachtige relatie die hen uiteindelijk samenbrengt met de ex-crimineel.

De acteurs spelen sterk. Verdriet, onmacht, ziekte, manipulatie en verlatenheid slepen je mee, alsof ze echt zijn. De ex-crimineel maakt keuzes die zijn gezin pijn doen, maar hij lijkt niet anders te kunnen. Je begint zijn keuzes bijna te begrijpen. Ook de radeloosheid, soms de platgeslagen emotie, de wraakzucht en de onmacht van de weduwe voel je tot in je botten. En je bent opgelucht als de film eindigt; de ontknoping draagt daaraan bij.

Lees verder »

Dit bericht werd op 26 maart 2009 geschreven door Karel J. van der Lelij
Onderwerpen: , , ,
Categorieën: Film

https://lelij.com leeft op WordPress , het thema Adventure van Eric Schwarz en Mailchimp

https://lelij.com – Een blog van Karel J. van der Lelij

Altijd kritisch en betrokken